Παρασκευή , 13 Δεκέμβριος 2019

Τρία σημεία για το νόημα του δημοψηφίσματος και τα άμεσα απαιτούμενα μέτρα

                       kantinski

Ο ελληνικός λαός πήρε με μεγάλη πλειοψηφία μια απόφαση αγώνα και όχι παραίτησης και υποταγής στους δανειστές και την τρόικα. (του Δημήτρη Μπελαντή και της Δέσποινας Σπανού)

Στην πο­λι­τι­κή, συχνά, τα πράγ­μα­τα και οι εξε­λί­ξεις ακο­λου­θούν μια δια­φο­ρε­τι­κή και πιοαυ­τό­νο­μη πο­ρεία από αυτήν που θα ήθε­λαν οι εμπνευ­στές τους και αυτοί που τις δρο­μο­λό­γη­σαν. Η σχε­τι­κή αυ­το­νο­μία του πο­λι­τι­κού επι­πέ­δου κα­θο­ρί­ζε­ται συχνά από αυτό το νόημα που εκ των υστέ­ρων και μέσα από την ανά­πτυ­ξη της τα­ξι­κής πάλης παίρ­νουν τα πράγ­μα­τα. Συχνά, το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι κάτι που κα­νείς εξ αρχής δεν το θέ­λη­σε, όπως έχει εύ­στο­χα γρά­ψει ο Έν­γκελς. Συχνά, η δυ­να­μι­κή των πο­λι­τι­κών πραγ­μά­των ξε­περ­νά τα ίδια ταπο­λι­τι­κά και κοι­νω­νι­κά υπο­κεί­με­να.

Η κυ­βέρ­νη­ση δρο­μο­λό­γη­σε το δη­μο­ψή­φι­σμα για να βγει από τον απελ­πι­στι­κό εγκλω­βι­σμό που την είχαν οδη­γή­σει οι δικές της ολι­γω­ρί­ες και στρα­τη­γι­κά λάθη αλλά και οι εκ­βια­σμοί των δα­νει­στών. Η πρω­το­βου­λία της αυτή είχε πιο πολύ τα­κτι­κό και λι­γό­τε­ρο στρα­τη­γι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Γι­’αυ­τό, άλ­λω­στε η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της είχε πα­ρα­μεί­νει προ­ε­κλο­γι­κά δογ­μα­τι­κά προ­ση­λω­μέ­νη στο εσφαλ­μέ­νο ιδε­ώ­δες του αρι­στε­ρού ευ­ρω­παϊ­σμού και της οπωσ­δή­πο­τε πα­ρα­μο­νής στην ευ­ρω­ζώ­νη και στην πάση θυσίαεπί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας με τους δα­νει­στές και  μά­λι­στα εντός 48 ωρών. Αυτή η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία έχει ξε­πε­ρα­στεί πο­λι­τι­κά από τα πράγ­μα­τα.  Δεν εί­μα­στε πια εκεί. Υπάρ­χει μια δια­δι­κα­σία πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης σε εξέ­λι­ξη, η οποία ανα­ζη­τά πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση και φορέα. Υπάρ­χει μια ορ­φα­νή δυ­να­μι­κή, που χρή­ζει υπε­ρά­σπι­σης και εκ­προ­σώ­πη­σης. Η τα­ξι­κή δια­σπο­ρά και κα­τα­νο­μή της ψήφου είναι κάτι πολύ πα­ρα­πά­νω από έκ­δη­λη.

Ο λαός απά­ντη­σε παίρ­νο­ντας πάνω του την δυ­να­μι­κή του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος και απο­φα­σί­ζο­ντας την πλήρη κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων με κάθε κό­στος και μά­λι­στα των μνη­μο­νί­ων κάθε μορ­φής. Ο λαός νί­κη­σε με εκ­πλη­κτι­κό τρόπο την τρο­μο­κρα­τία των ΜΜΕ και τους κα­θε­στω­τι­κούς εκ­βια­σμούς και απο­σάρ­θρω­σε τα δήθεν «κι­νή­μα­τα» του τύπου «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη». Ο λαός δεν απέρ­ρι­ψε τα τε­λε­σί­γρα­φα των δα­νει­στών για να απο­δε­χθεί τις 47 +10 σε­λί­δες ή την τε­λι­κή πρό­τα­ση της κυ­βέρ­νη­σης προς τους Θε­σμούς ή το σχέ­διο Γιουν­κέρ. Θα ήταν απο­λύ­τως λάθος να δια­βά­σου­με έτσι το απο­τέ­λε­σμα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, το οποίο για δεύ­τε­ρη φορά μέσα σε πέντε μήνες συ­νε­πά­γε­ται την άρση του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου και μνη­μο­νια­κού σχε­δί­ου με κάθε κό­στος. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, ο λαός δεν επέ­λε­ξε παρά την δια­γρα­φή του χρέ­ους και όχι την υπο­γρα­φή τρί­του μνη­μο­νί­ου για τα επό­με­να χρό­νια, παρά το γε­γο­νός ότι είναι πο­λι­τι­κά ανέ­ντι­μο η Ελ­λά­δα που βρί­σκε­ται εκτός πλαι­σί­ου χρη­μα­το­δό­τη­σης να οδη­γη­θεί σε ασφυ­ξία εντός των επο­μέ­νων ημε­ρών από την ΕΚΤ και τους δα­νει­στές. Ο λαός επέ­λε­ξε όχι μόνο την άρ­νη­ση της ασφυ­ξί­ας αλλά και την άρ­νη­ση του πλαι­σί­ου που γεννά την ασφυ­ξία.

Ο ελ­λη­νι­κός λαός πήρε με με­γά­λη πλειο­ψη­φία μια από­φα­ση αγώνα και όχι πα­ραί­τη­σης και υπο­τα­γής στους δα­νει­στές και την τρόι­κα. Καμία τα­πει­νω­τι­κή συμ­φω­νία δεν επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­ξει  και να υπο­γρα­φεί πάνω στο έδα­φος αυτής της από­φα­σης. Η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να απο­σύ­ρει τα σχέ­δια που υπέ­βα­λε τους τε­λευ­ταί­ους μήνες και να ζη­τή­σει να υπάρ­ξει μια συμ­φω­νία στην βάση των κύ­ριων ση­μεί­ων της ΔΕΘ και του προ­ε­κλο­γι­κού της προ­γράμ­μα­τος του Γε­νά­ρη 2015 ( Αυ­ξή­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων,κα­τάρ­γη­ση ΕΝΦΙΑστα­μά­τη­μα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών, μεί­ω­ση έμ­με­σης φο­ρο­λο­γί­ας και αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γί­ας του πλού­του) . Οφεί­λει να απαι­τή­σει την δια­γρα­φή του με­γα­λύ­τε­ρου τμή­μα­τος του χρέ­ους και την απο­πλη­ρω­μή του υπο­λοί­που με ρήτρα ανά­πτυ­ξης. Οφεί­λει να ζη­τή­σει ένα μη δα­νεια­κό ανα­πτυ­ξια­κό πρό­γραμ­μα, χωρίς το οποίο κα­νείς προ­ο­δευ­τι­κός με­τα­σχη­μα­τι­σμός στην ΕΕ δεν μπο­ρεί να λάβει χώρα.   Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά ότι οι πι­θα­νό­τη­τες ενός όντως έντι­μου συμ­βι­βα­σμού με τους δα­νει­στές είναι από μη­δα­μι­νές έως και ανύ­παρ­κτες.

Για να γί­νουν αυτά και να μην οδη­γη­θού­με σε από­λυ­τη ασφυ­ξία από τους δα­νει­στές τις επό­με­νες ημέ­ρες, χρειά­ζε­ται να λη­φθούν από την κυ­βέρ­νη­ση τρεις βα­σι­κές απο­φά­σεις και μά­λι­στα άμεσα :

  1. Να εγκα­τα­λεί­ψου­με την λο­γι­κή μιας συμ­φω­νί­ας μέσω βα­σι­κών υπο­χω­ρή­σε­ων και πα­ρα­χω­ρή­σε­ων προς τους δα­νει­στές, όπως αυτή η λο­γι­κή πρυ­τά­νευ­σε τους τε­λευ­ταί­ους μήνες. Οι 47 σε­λί­δες και το σχέ­διο Γιουν­κέρ δεν μας κα­λύ­πτουν. Να ζη­τή­σου­με μια συμ­φω­νία στην βάση των πα­ρα­πά­νω  πο­λι­τι­κών και προ­γραμ­μα­τι­κών στό­χων μας  και δια­φο­ρε­τι­κά να εγκα­τα­λεί­ψου­με το τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων. Να στα­μα­τή­σου­με/ανα­στεί­λου­με την πλη­ρω­μή των επό­με­νων δό­σε­ων του Ιου­λί­ου προς το ΔΝΤ και την ΕΕ. Να βγού­με από την λο­γι­κή του «εθνι­κού με­τώ­που» ή της «εθνι­κής ενό­τη­τας», που μας οδη­γεί σε άτα­κτη υπο­χώ­ρη­ση. Δεν επι­τρέ­πε­ται η βα­θειά δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή ανά­με­σα στο Ναι και το όχι να με­τα­τρα­πεί σε κα­θε­στω­τι­κή συ­ναί­νε­ση κατά της «ρήξης με την ευ­ρω­ζώ­νη», όπως δια­φά­νη­κε από το κοινό  ανα­κοι­νω­θέν των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των.
  2. Να ελεγ­χθούν άμεσα οι τρά­πε­ζες τόσο κε­φα­λαια­κά όσο και διοι­κη­τι­κά από το Δη­μό­σιο  και να το­πο­θε­τη­θούν νέες διοι­κή­σεις άμεσα ελεγ­χό­με­νες από το Δη­μό­σιο. Να αλ­λά­ξει άμεσα ο Διευ­θυ­ντής της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος με κυ­βερ­νη­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση. Να διε­ρευ­νη­θούν πηγές ρευ­στό­τη­τας των τρα­πε­ζών και εκτός ΕΚΤ μέσω δια­κρα­τι­κών συμ­φω­νιών.
  3. Να εγκαι­νια­σθεί μια δια­δι­κα­σία κά­λυ­ψης της ρευ­στό­τη­τας του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος με εθνι­κά μέσα προ­σω­ρι­νής φύ­σε­ως και να προ­χω­ρή­σει απο­φα­σι­στι­κά μέσα στις επό­με­νες εβδο­μά­δες η προ­ε­τοι­μα­σία της χώρας σε όλους τους το­μείς για την με­τά­βα­ση σε εθνι­κό νό­μι­σμα. Να μην φο­βη­θού­με την ρήξη με τους δα­νει­στές αλλά να πά­ρου­με όλα τα μέτρα που είναι απα­ραί­τη­το προ­στά­διο προς αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση.

Προ­φα­νώς, αυτές οι απο­φά­σεις δεν πρέ­πει να λη­φθούν μέσα από αρ­χη­γι­κές ή μο­νο­πρό­σω­πες δια­δι­κα­σί­ες. Άμεσα, όλα τα συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να του κόμ­μα­τος πρέ­πει να συ­νε­δριά­σουν και να το­πο­θε­τη­θούν υπεύ­θυ­να δε­σμεύ­ο­ντας την κυ­βέρ­νη­ση και τους χει­ρι­σμούς της.

* Ο Δη­μή­τρης Μπε­λα­ντής και η Δέ­σποι­να Σπα­νού  είναι μέλη της ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

αναδημοσίευση από Rproject

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.