Πέμπτη , 29 Ιούνιος 2017

στη διέξοδο του αδιεξόδου

 

Χρειάστηκε να περάσουν πάνω από 2 μήνες για να ξεπεραστούν υποτίθεται οι εθνικιστικές σκιές γύρω από τις δύο κοινότητες και να αποφασίσουν οι  «ηγέτες» – εκπρόσωποι να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, έστω για να  δειπνήσουν. Τουλάχιστον έφαγαν, αφού πρώτα είχε φάει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ μαζί με τον Ακιντζί μετά από πρόσκληση των βιομηχάνων (της μερίδας εκείνης που βλέπει τα συμφέροντά της να περνούν μέσα από τη λύση). Στην Κύπρο ευτυχώς ξέρουμε να τρώμε. Κάποια πράγματα όμως δεν μπορούμε να τα χωνέψουμε…

Δεν μπορούμε να χωνέψουμε ότι η μόνη χώρα που πέρασε τροπολογία ναζιστικού/εθνικιστικού μορφώματος στη βουλή είναι η Κύπρος. Η Κύπρος που δεν βάζει μυαλό από τα λάθη της. Διότι στην Κύπρο είναι που κάνανε πραξικόπημα οι φασίστες-νοσταλγοί του μεγαλοϊδεατισμού και έδωσαν αφορμή και αιτία για την εισβολή της τουρκικού στρατού. Στην Κύπρο είναι που πέρασε τροπολογία των φασιστών νοσταλγών της ένωσης με την Ελλάδα και έδωσαν αφορμή και αιτία για να φύγει ο Ακιντζί από το τραπέζι των συνομιλιών.

Και ποιον αφορά η τροπολογία;

Το σχολικό  εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Μη γλυτώσει κανα παιδί από τον σκοταδισμό. Και όλα αυτά με την ανοχή του ΔΗΣΥ που διαπραγματεύεται τη λύση “για όλους τους Κύπριους” και την ψήφο στους φασίστες από τους “σοσιαλδημοκράτες” της ΕΔΕΚ και όλο το υπόλοιπο εθνικιστικό δήθεν κέντρο, κέντρο πατριδοκαπηλίας στην πραγματικότητα.

Αλλά μάλλον δεν καταλάβαμε καλά ,τουλάχιστον έτσι έλεγε ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Ν. Παπαδόπουλος. Πήρε διαστάσεις ένα θέμα που δεν έχει και τόση σημασία, έλεγε. Εορτασμός της συλλογής υπογραφών της εκκλησίας  για ένωση με τη μητέρα Ελλάδα από τους μαθητές μετά από πρόταση των φασιστών.

Εεε σιγά τα αυγά ! Σιγά τα αυγά του φιδιού!

Καλά και πειράχτηκαν οι τουρκοκύπριοι; Ε, ναι πειράχτηκαν. Είχαν και στη Τουρκία το δημοψήφισμα του σουλτάνου Ερντογάν μήπως και ‘κει τους φύγει η δημοκρατία απ’ τα χέρια.

Κάπως έτσι  έδεσε το γλυκό του αδιεξόδου. Κάπως έτσι  το γυρίσαμε στα δείπνα – συνομιλίες.

Συνομιλίες μάλιστα υπό το φως… ε μάλλον το σκοτάδι των δηλώσεων Αναστασιάδη για λύση που περνά μέσα από εθνική ομοψυχία, τον Ακιντζι να δείχνει ότι τα όρια ακόμα και του πιο μετριοπαθούς τουρκοκύπριου ηγέτη περνούν πάντα από το πρίσμα  των αστών της έτερης μητέρας – πατρίδας, την Ελλάδα να πετάει νατοϊκούς πατριωτικούς χαρταετούς, το μπαρμπαρός να κάνει βόλτες στην Καρπασία και τα ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα να σκίζουν τον ουρανό της Λευκωσίας.

Επίλογος ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου

Το ξέρεις ως Αριστερά, ότι, έχοντας αφήσει την κρίσιμη στιγμή τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο κυπριακό σε αυτούς που στην ουσία το δημιούργησαν, το πιο πιθανό είναι να φτάσουν σε ναυάγιο. Ειδικά όταν ο χρόνος των προεδρικών εκλογών πιέζει ασφυκτικά, αναγκάζοντας το ΔΗΣΥ καταρχήν να ρίχνει τα φώτα του στο εθνικιστικό συντηρητικό του εσωτερικό και στην ουρά όλους τους υποψηφίους μνηστήρες του ακραίου κέντρου για την προεδρία. Όσο για το ΑΚΕΛ, τα έχουμε ξαναδεί, με τα πόδια σε δυο βάρκες το πιο λογικό είναι στο τέλος να πέσεις στη θάλασσα.

Κλείνοντας, η μόνη συμφωνία που προκύπτει είναι ότι διαφωνούν οι δυο ηγέτες. Και εμείς διαφωνούμε μαζί τους. Διαφωνούμε με τη λογική τους να συμβιβαστούν κάτω από το βάρος της τάξης που ανήκουν και υπηρετούν. Διαφωνούμε γιατί η δική μας τάξη δεν συμβιβάζεται, έχει μάθει να παλεύει για να βρίσκει λύσεις, έχει μάθει να αγωνίζεται  για την ειρήνη.

Αυτές τις αξίες έχουμε υποχρέωση σαν αριστερά να περάσουμε στην κοινωνία, αλλά πρώτα από όλα στον εαυτό μας. Να τις ξαναθυμίσουμε και να τις ξαναθυμηθούμε και να δείξουμε το δρόμο: ότι μόνο μέσα από κοινούς αγώνες πέρα από εθνικιστικές, θρησκευτικές αγκυλώσεις και ρητορικές βρίσκεται η διέξοδος στο κυπριακό αλλά και στην κοινωνία μας συνολικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.