Σάββατο , 28 Μάρτιος 2020

Η πρωτομαγιά στο Βασιλικό και η «ασθενής μνήμη των αφεντικών»

IMG_0711

Το πρωί της πρωτομαγιάς πήγαμε στο Βασιλικό και συγκεκριμένα στο χώρο που βρίσκονται τα εργοτάξια γιατί γνωρίζαμε πως για πολλούς εργάτες εκεί η πρωτομαγιά ήταν, αναγκαστικά, μια ακόμα εργάσιμη μέρα…

Βρεθήκαμε εκεί για να μιλήσουμε μαζί τους (οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν κύπριοι) και να ενημερωθούμε από πρώτο χέρι για τις συνθήκες εργασίας τους. Η πλειοψηφία των εργατών δεν έκρυψαν την απογοήτευση και το θυμό τους για το γεγονός, πως αναγκάζονταν να εργάζονται ακόμα και την πρωτομαγιά! Μας είπαν πως είναι σύνηθες φαινόμενο, πλέον, γι’ αυτούς να εργάζονται σε μέρες αργίας.

Αρκετοί ανέφεραν επίσης, ότι δουλεύουν υπό την απειλή της απόλυσης, πράγμα που δεν διστάζει η εργοδοσία να τους υπενθυμίζει συνεχώς. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες στυγνού εκβιασμού οι συλλογικές συμβάσεις αντικαθίστανται από ατομικά συμβόλαια, οι μειώσεις μισθών αλλά και καθυστερήσεις στην καταβολή της μισθοδοσίας αποτελούν, πλέον, κανόνα και το οκτάωρο φαντάζει ανέκδοτο. Οι, δε, υπερωρίες καταβάλλονται -στην καλύτερη περίπτωση- ως κανονικό μεροκάματο.

Αρκετοί από τους εργάτες στο Βασιλικό δεν μπορούσαν να κρύψουν και την απογοήτευση που νιώθουν για τις συντεχνίες, γιατί οι ηγεσίες τους δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα της τάξης μας και αφήνουν τα αφεντικά να κάνουν ότι θέλουν. Αξίζει, εδώ, να αναφερθεί πως για το γραφειακό προσωπικό (τουλάχιστον στα δύο εργοτάξια που επισκεφθήκαμε) η πρωτομαγιά ήταν αργία. Πρόκειται για μια ύπουλη τακτική που η εργοδοτική πλευρά χρησιμοποιεί για να διασπά την ενότητα στις τάξεις των εργαζομένων και για να δημιουργεί τεχνητούς διαχωρισμούς και ιεραρχία ανάμεσα τους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, συμμετείχαμε στην κοινή πρωτομαγιά τ/κ και ε/κ μετά από 56 χρόνια. Η τρομερή εμπειρία και η χαρά που ζήσαμε το απόγευμα της πρωτομαγιάς στην κοινή εκδήλωση στο γήπεδο της τσετίνκαγια είχε μπλεχτεί με την οργή μας για τις συνθήκες που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των εργαζομένων στην Κύπρο.

Το επιχείρημα της εργοδοσίας στο Βασιλικό για τον εξαναγκασμό σε εργασία την 1η του Μάη ήταν ότι, για να παραμείνουν οι επενδυτές στην Κύπρο, πρέπει να διασφαλιστεί πως όλες οι εργασίες πρέπει να ολοκληρώνονται στα αυστηρά χρονοδιαγράμματα που επιβάλλουν, διαφορετικά θα «αναγκάζονται» να χάνουν κέρδη και «αναπόφευκτα» να απολύουν προσωπικό (!). Δυστυχώς αυτό το άθλιο επιχείρημα υιοθετούν και ορισμένοι -ελάχιστοι ευτυχώς- από τους εργαζόμενους.

Αξιοπρόσεκτη και αντιπροσωπευτική της κυνικότητας της εργοδοσίας ήταν και η απάντηση ενός εκ των διευθυντών, ολλανδικής καταγωγής, που στην ερώτηση μας για το αν νομιμοποιείται η εταιρεία να υποχρεώνει τους εργαζόμενους της να εργάζονται σε επίσημη αργία, ανέφερε: «we do not celebrate mayday in the Netherlands» (!!!). Είναι χρέος όλων μας -και πρώτα από όλα του οργανωμένου εργατικού κινήματος- να «υπενθυμίσουμε» σε ντόπια και ξένα αφεντικά ότι οι εργάτες δεν είναι δουλοπάροικοι αλλά οι παραγωγοί του πλούτου και πάνω στην πλάτη τους παρασιτούν τα κάθε λογής αφεντικά. Ένας μαζικός απεργιακός ξεσηκωμός είναι το καλύτερο γιατρικό για την «ασθενή μνήμη των αφεντικών».

logogranazi

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.