Πέμπτη , 13 Δεκέμβριος 2018

το διπλό μήνυμα της πορείας των τ/κ κατά του φασισμού


Την περασμένη Παρασκευή, περίπου 5.000 τ/κ όλων των ηλικιών έδωσαν το παρόν τους σε μια μεγαλειώδη πορεία ειρήνης στους δρόμους της βόρειας Λευκωσίας ενάντια στο φασισμό αλλά και στις πολιτικές του Ερντογάν. Ανταποκρίθηκαν με αστραπιαία ταχύτητα στο κάλεσμα των συνδικάτων και με σύνθημα «ώμο με ώμο κατά του φασισμού» έδωσα το δικό τους στίγμα για το πως μια κοινωνία αποτάσσει τον φασισμό χωρίς δεύτερές σκέψεις. Αντίδραση που βγήκε μετά το έμμεσο κάλεσμα του Ερντογάν για επίθεση στην εφημερίδα ‘Αφρίκα’ που προφανώς δεν εξυπηρετει τα δικά του συμφέροντα στην βόρεια κύπρο.

Αυτά έχουμε ως δεδομένα. Όμως σε ποια συμπεράσματα μας οδηγούν τα συγκεκριμένα γεγονότα, τόσο για την σύνθεση και την συνείδηση της τ/κ κοινότητας όσο και για τον τρόπο που λειτουργεί η κοινότητα των ε/κ σε αντίστοιχες καταστάσεις;

Καταρχήν, μιλώντας για μεγέθη διαδηλώσεων οι τ/κ μας έβαλαν τα γυαλια. Για να μπορέσουμε -αναλογικά- να πιάσουμε τέτοιους αριθμούς θα έπρεπε να είχαμε μια αντίστοιχη πορεία της τάξης των 25-30.000 διαδηλωτών, πράγμα που δεν έχει συμβεί για κανένα ζήτημα, όχι μόνο για στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις αλλά ούτε και ενάντια σε οποιοδήποτε μνημονιακό μέτρο έχει περάσει η κυβέρνηση Αναστασιάδη τα τελευταία 5 χρόνια. Επίσης, αντί να διαδηλώνουμε και μεις με ανάλογη δυναμική σε αντίστοιχα φασιστικά χτυπήματα των από δω φασιστών, βλέπουμε πολλές φορές τους ίδιους τους βουλευτές όχι μόνο να μην αντιδρούν αλλά να κάνουν και πλάτες στο ΕΛΑΜ στηρίζοντας τις φασιστικές και εθνικιστικές του τροπολογίες σε νομοσχέδια που αφορούν την παιδεία βάζοντας ενα ακόμα λιθαράκι στο ήδη εθνικιστικό κυπριακό σχολείο.

Αντίθετα οι τ/κ, που υποτίθεται πως είναι απόλυτα εξαρτημένοι από την κυβέρνηση του Ερντογάν, διαδήλωσαν κατά χιλιάδες εναντίον του και εναντίον των παρακρατικών χωρίς να τους σταματήσει ο φόβος. Όσο ευχάριστο είναι το συναίσθημα που μας προκαλεί ο αγώνας τους που μας δείχνει το δρόμο της λύσης και της ειρηνικής συμβίωσης άλλο τόσο δυσάρεστο είναι όταν συναίσθημα όταν στη δική μας κοινότητα κυριαρχούν θρησκευτικές και συντηρητικές αγκυλώσεις και ηγέτες που μας εμποδίζουν να δείξουμε αντίστοιχα χαρακτηριστικά.
Σίγουρα δεν μπορείς να περιμένει κανείς οι δύο κοινότητες να συγχρονιστούν απόλυτα. Είναι πιθανό και πιο κοντά στην πραγματικότητα να έχεις πολλαπλές ταχύτητες και επίπεδα συνείδησης. Όμως το μήνυμα των τουρκοκυπρίων διαδηλωτών είναι ζωντανό και φωτίζει το δρόμο μας. Στο χέρι των πιο προοδευτικών τμημάτων της κοινωνίας πρέπει να γίνει σημαία με σκοπό να τους συναντήσουμε πολιτικά και συνειδησιακά. Καθήκον δικό μας είναι να το αναδείξουμε και να το στηρίξουμε. Τέτοιες δράσεις είναι που μας κάνουν να αισιοδοξούμε οτι η ειρήνη είναι μπροστά μας. Ας την φτάσουμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.