Δευτέρα , 22 Οκτώβριος 2018

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ…

του Δημήτρη Σωφρονίου, εκπαιδευτικού

Πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα υπήρξε η πορεία-συγκέντρωση των εκπαιδευτικών την Παρασκευή 13 Ιουλίου στο υπουργείο παιδείας. Τουλάχιστον 3 χιλιάδες εκπαιδευτικοί, αναμεσά τους και αντιπροσωπίες Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων εκπαιδευτικών,κατέβηκαν στο δρόμο για ν΄αντιταχθούν στα τελευταία μέτρα που εξήγγειλε το υπουργείο παιδείας για δήθεν «εξορθολογισμό” της δημόσιας εκπαίδευσης.

Τα μέτρα αυτά, σε συντομία ,προνοούν: πρώτον, όσοι εκπαιδευτικοί έχουν μείωση διδακτικού χρόνου εξαιτίας των συνδικαλιστικών τους καθηκόντων (τα μέλη δηλ. της ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ & ΟΛΤΕΚ), να επιστρέψουν πίσω στην έδρα! Το υπουργείο προβάλλει το επιχείρημα πως οι συνδικαλιστές αυτοί “κοστίζουν ακριβά” στον κρατικό προϋπολογισμό, γιατί αναγκάζεται να προσλαμβάνει επιπλέον προσωπικό που να καλύπτει τις “χαμένες συνδικαλιστοώρες” κάποιων εκπαιδευτικών. Ουσιαστικά δηλ. θέλουν να μειώσουν όσο γίνεται τις προσλήψεις εκπαιδευτικών και για να το πάμε και παραπέρα, στον πραγματικό τους σκοπό, να καταργήσουν το συνδικαλισμό στην εκπαίδευση! Τίθεται το ερώτημα,γιατί δεν φέρνουν πίσω στην έδρα και εκπαιδευτικούς που έχει τοποθετήσει το υπουργείο σε άλλα πόστα, παρά μόνο τους συνδικαλιστές;

Δεύτερο, θέλουν να μειώσουν τις ώρες απαλλαγών που έχουν οι καθηγητές στα σχολεία, λόγω κάποιων άλλων καθηκόντων που αναλαμβάνουν. Για παράδειγμα, όσοι καθηγητές είναι υπεύθυνοι τμήματος, αναλαμβάνουν το θέατρο του σχολείου, είναι υπεύθυνοι της βιβλιοθήκης, της συντήρησης των υπολογιστών ή κρατούν τα πρακτικά συνεδριασεων και ειχαν εώς τώρα δύο ώρες μείωση τη βδομάδα, να γίνει μία (και σταδιακά καμία), με το γελοίο επιχείρημα πως ό,τι κάνουν το κάνουν μέσα στο ωράριο του σχολείου! Μ΄ αυτή τη λογική βέβαια θα μπορουσαν να βάλουν τους εκπαιδευτικούς να σκουπίζουν και να σφουγγαρίζουν μέσα στο σχολικό ωράριο! Θέλουν επίσης να καταργήσουν τις δύο ώρες μείωση που έχουν οι καθηγητές κάθε οκτώ χρόνια υπηρεσίας σε μία. Οι δύο αυτές ώρες μείωση θεωρώ πως είναι απαραίτητες εξαιτίας της φύσης του επαγγέλματος,των ψυχικών κυρίως αντοχών που απαιτούνται για να σταθεί κανείς μέσα στην τάξη. Εν ολίγοις, όλα αυτά έχουν σκοπό τη μείωση των προσλήψεων εκπαιδευτικού προσωπικού, βάζοντας το ήδη υπάρχον να δουλεύει περισσότερο και ν΄αμείβεται λιγότερο(βλέπε περικοπές μισθών),κάτι βέβαια που αποτελεί κανόνα του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος!

Το δυσάρεστο μ΄όλα αυτά είναι πως ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που εναντιώνεται στις κινητοποιήσεις αυτές, δεν συνειδητοποιεί πως τα κτυπήματα αυτά κατά των εκπαιδευτικών,είναι κτυπήματα κατά του δημοσίου σχολείου. Γιατί όταν ο εκπαιδευτικός νοιώθει ότι συνεχώς βάλλεται, λογικό είναι να χάνει κάθε κινητρο προσφοράς στο χώρο εργασίας του.Πώς π.χ ο υπεύθυνος τμήματος θα κάτσει ν΄ ασχοληθεί με τα προσωπικά προβλήματα των μαθητών του (μαθησιακά, οικογενειακά, ψυχολογικά κ.α.) όταν το υπουργείο έρχεται να του αφαιρέσει αυτές τις δύο ώρες μείωση που είχε μέχρι τώρα για ν΄ ασχοληθεί μ΄ αυτά; Έτσι όπως πάει να γίνει, θα αποκοπεί κάθε ανθρώπινη επαφή μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, αφού οι πρώτοι δε θα΄χουν το χρόνο ν΄ασχοληθούν μ΄ότιδήποτε άλλο,πέραν της στείρας μετάδοσης γνώσεων! Βέβαια η υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου δεν τους πολυνοιάζει, αφού απώτερος στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι η προώθηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.Ο Αβέρωφ προχθές το δήλωσε ξεκάθαρα…

Αυτά όσον αφορά τα τελευταία μέτρα που προτίθεται να πάρει αυτή η κυβέρνηση. Πέραν αυτών όμως, εκκρεμούν κι άλλα ζητήματα τα οποία επίσης εντελώς αυταρχικά θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση, όπως οι εξετάσεις τετραμήνων (πάνω σ΄αυτό διεξήχθη δημοψήφισμα το οποίο οι καθήγητες απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία) και το νέο συστημα αξιολόγησης που θέλουν να επιβάλουν και συζητούν τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτό το τελευταίο, αποσκοπεί ουσιαστικά στην κατάργηση της μονιμότητας των εκπαιδευτικών.

Χαρακτηριστική είναι η υποκρισία του υπουργού,ο οποίος (για να χαϊδεύει την κοινή γνώμη και να τη στρέφει κατά των εκπαιδευτικών),καλεί δήθεν σε διάλογο για την επίλυση της κρίσης. Ένα διάλογο όμως στον οποίο τα μισά ζητήματα τα έχει αυταρχικά προαποφασίσει και δεν τα συζητά καν! Από την άλλη οι εκπαιδευτικές οργανώσεις σωστά ζητούν διάλογο όλων των θεμάτων στα οποία υπάρχει διαφωνία.

Μ΄ αυτά τα δεδομένα θεωρώ πως δεν υπάρχει πλέον άλλη επιλογή από τα δυναμικά απεργιακά μέτρα που οφείλουν να πάρουν οι εκπαιδευτικοί αν η κατάσταση παραμείνει ως έχει. Και σίγουρα, η τελευταία μεγαλειώδης  κινητοποίηση δίνει το πράσινο φως!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.