Σάββατο , 11 Ιούλιος 2020

Η JP Morgan ζητά αυταρχικά καθεστώτα στην Ευρώπη

του  Stefan Steinberg, Μετάφραση Γρανάζι | http://granazi.org

Σε ένα έγγραφο που κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου Μαΐου, ο αμερικάνικος  τραπεζικός και επενδυτικός  γίγαντας JP Morgan Chase  ζητά την ανατροπή των αστικών και δημοκρατικών συνταγμάτων που ισχύουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντικαθιστώντας τα με  αυταρχικά καθεστώτα.

Το 16σέλιδο αυτό έγγραφο δημιουργήθηκε από την ομάδα E.E.R.(Europe Economic Research) της JP Morgan και με τον τίτλο «Euro Area Adjustment—About Half-Way There.» Το έγγραφο αυτό ξεκινά από τη διαπίστωση ότι η κρίση στην ευρωζώνη έχει δύο διαστάσεις.

Πρώτον, υποστηρίζει το έγγραφο, τα οικονομικά μέτρα είναι αναγκαία για να εξασφαλιστεί ότι οι μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι, όπως η JP Morgan μπορούν να συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη από κερδοσκοπικές δραστηριότητες τους στην Ευρώπη. Δεύτερον, υποστηρίζει το έγγραφο, είναι αναγκαίο να επιβληθούν «πολιτικές μεταρρυθμίσεις» με στόχο την καταστολή των αντιδράσεων – αντιστάσεων  στα αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας που παίρνονται κατ ‘εντολή των τραπεζών.

Η έκθεση εκφράζει την ικανοποίησή της για την υλοποίηση μιας σειράς  χρηματοδοτικών κινήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες  εξασφαλίζουν  τα  τραπεζικά συμφέροντα. Βάση της άποψης αυτής, η μελέτη υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις στη ζώνη του ευρώ που βρίσκονται  περίπου στα μισά της διαδρομής αυτής. Επίσης στην έκθεση αυτή, γίνεται έκκληση για περισσότερη δράση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

Μέτα την έκρηξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008, η ΕΚΤ έχει διαθέσει τρισεκατομμύρια ευρώ στις  τράπεζες για να μπορέσουν να εξαφανίσουν κακά χρέη τους και να αρχίσει ένας  νέος γύρος κερδοσκοπίας. Εν όψει των αυξανόμενων πιέσεων από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, ο  επικεφαλής της ΕΚΤ Mario Draghi δήλωσε το περασμένο καλοκαίρι ότι θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να καλύψει τις τράπεζες.

Αυτό, όμως, δεν είναι επαρκές όσον αφορά τους αναλυτές της JPMorgan. Απαιτούν από την ΕΚΤ μια «πιο δραστική απάντηση» στην κρίση.

Οι πιο σκληρές επικρίσεις στο έγγραφο, ωστόσο, περιορίζονται στις εθνικές κυβερνήσεις που έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ την εφαρμογή αυταρχικών μέτρων που είναι αναγκαία για την επιβολή λιτότητας. Η διαδικασία αυτής της «πολιτικής μεταρρύθμισης», αναφέρει η μελέτη «δεν έχει καν αρχίσει.»

Προς το τέλος του εγγράφου, οι συγγραφείς εξηγούν τι εννοούν με τον όρο  «πολιτική μεταρρύθμιση». Γράφουν: «Κατά τις πρώτες ημέρες της κρίσης, θεωρήθηκε ότι αυτά τα εθνικής κληρονομιάς προβλήματα, ήταν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά,» αλλά «έχει γίνει προφανές ότι υπάρχουν βαθιά ριζωμένα πολιτικά προβλήματα στην περιφέρεια, τα οποία, κατά την άποψή μας, πρέπει να αλλάξουν εάν η ΟΝΕ (η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση) είναι να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα.»

Το έγγραφο στη συνέχεια παραβάλει λεπτομερώς προβλήματα των πολιτικών συστημάτων των περιφερειακών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης- Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία -που έχουν στο επίκεντρο τους την ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

Οι συγγραφείς γράφουν: «Τα πολιτικά συστήματα στην περιφέρεια ιδρύθηκαν μετά το τέλος  δικτατοριών, και ορίστηκαν από αυτή τους την εμπειρία. Συντάγματα έχουν την τάση να δείχνουν μια ισχυρή σοσιαλιστική επιρροή, γεγονός που αντικατοπτρίζει την πολιτική δύναμη που αποκτήθηκε από αριστερά κόμματα μετά την ήττα του φασισμού».

«Τα πολιτικά συστήματα γύρω από την περιφέρεια εμφανίζουν συνήθως αρκετά από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Αδύναμα στελέχη, αδύναμα κεντρικά κράτη σε σχέση με την περιφέρεια, συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, συναινετικά συστήματα που προωθούν πολιτικές πελατειακών σχέσεων, και το δικαίωμα διαμαρτυρίας, όταν και εφόσον γίνονται ανεπιθύμητες αλλαγές στο πολιτικό status quo. Οι αδυναμίες αυτής της πολιτικής κληρονομιάς έχουν αποκαλυφθεί από την κρίση.»

Όποιες και αν είναι οι ιστορικές ανακρίβειες στην ανάλυσή τους, δεν μπορεί να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι συντάκτες της έκθεσης της JPMorgan επιχειρηματολογούν υπέρ της υιοθέτησης δικτατορικού τύπου εξουσιών από τις κυβερνήσεις για να ολοκληρώσουν τη διαδικασία της κοινωνικής αντεπανάστασης που είναι ήδη σε εξέλιξη σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε τίποτα πραγματικά σοσιαλιστικό σχετικά με τα συντάγματα που συστάθηκαν σε όλη την Ευρώπη στη μεταπολεμική περίοδο. Τέτοια συντάγματα αποσκοπούσαν στη διασφάλιση της αστικής εξουσίας υπό συνθήκες όπου το καπιταλιστικό σύστημα και οι πολιτικοί του παράγοντες είχαν πλήρως εκτεθεί από τα εγκλήματα των φασιστικών και δικτατορικών καθεστώτων.

Τα συντάγματα των ευρωπαϊκών κρατών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας (*) και της Πορτογαλίας, έχουν διαμορφωθεί και εφαρμοστεί σε συνεργασία με τα αντίστοιχα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα της κάθε χώρας, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποστράτευση της εργατικής τάξης και επέτρεψαν στην αστική τάξη να διατηρήσει την εξουσία της .

Ταυτόχρονα, όμως οι, αναξιόπιστες άρχουσες τάξεις της Ευρώπης αντιλαμβάνονταν πολύ καλά ότι η Ρωσική Επανάσταση παρέμενε ένας πολιτικός φάρος για πολλούς εργαζόμενους. Αισθάνθηκαν, έτσι υποχρεωμένες να κάνουν μια σειρά από παραχωρήσεις στην εργατική τάξη με σκοπό την πρόληψη της επανάστασης- υπό τη μορφή ακριβώς των κοινωνικών και συνταγματικών προστασιών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος διαμαρτυρίας, που JPMorgan θα ήθελε τώρα να έβλεπε να καταργείται.

Σε κάποιο βαθμό, η κριτική της τράπεζας προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για την έλλειψη του αυταρχικού δακτυλίου είναι κούφια. Σε όλη την Ευρώπη, οι κυβερνήσεις έχουν επανειλημμένα καταφύγει τα τελευταία χρόνια σε αστυνομικά μέτρα κρατικής καταστολής της αντίστασης στις πολιτικές τους.

Στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, διατάγματα εκτάκτου ανάγκης και ο στρατός έχουν χρησιμοποιηθεί για να σπάσουν απεργίες. Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε στην Ελλάδα το 1975, μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, δεν εμπόδισε την ελληνική κυβέρνηση από τη μαζική απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Και σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, τα κυβερνώντα κόμματα έχουν ενθαρρύνει την ανάπτυξη  νεοφασιστικών κομμάτων όπως το κίνημα της  Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.

Για την JPMorgan, όμως, αυτό δεν είναι αρκετό. Προκειμένου να αποφευχθεί η κοινωνική επανάσταση κατά την προσεχή περίοδο, οι αναλυτές της προειδοποιούν,  πως είναι απαραίτητο για τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη να κινηθούν το ταχύτερο δυνατόν στη δημιουργία δικτατορικών μορφών διακυβέρνησης.

Στο τέλος του εγγράφου, οι συγγραφείς προβάλλουν μια σειρά από σενάρια που ισχυρίζονται ότι θα μπορούσαν να προκύψουν από την αποτυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να προωθήσουν αυταρχικά συστήματα. Αυτές οι παραλλαγές περιλαμβάνουν τα εξής: «1) η κατάρρευση αρκετών μεταρρυθμιστικών κυβερνήσεων στον Ευρωπαϊκό νότο, 2) την κατάρρευση της υποστήριξης του Ευρώ ή της Ε.Ε, 3) ξεκάθαρη εκλογική νίκη ριζοσπαστικών  αντι-ευρωπαϊκών κομμάτων κάπου στην περιοχή, ή 4) πραγματική ακυβερνησία ορισμένων κρατών μελών όταν τα κοινωνικά κόστη (ιδίως της ανεργίας) ξεπεράσουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο.»

Αυτή είναι η ανόθευτη φωνή του χρηματιστικού κεφαλαίου που ομιλεί. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η JPMorgan έχει εμπλακεί βαθιά σε κερδοσκοπικές ενέργειες που έχουν καταστρέψει τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σε ολόκληρο τον κόσμο. Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, μια αμερικανική επιτροπή της Γερουσίας κυκλοφορεί μια 300-σελίδη έκθεση τεκμηριώνοντας τις εγκληματικές πρακτικές και απάτες που πραγματοποιούνται από την JPMorgan, τη μεγαλύτερη τράπεζα στις ΗΠΑ και το μεγαλύτερο έμπορο σε παράγωγα κεφαλαίου ανά το παγκόσμιο. Παρά τις λεπτομερείς αποκαλύψεις στην έκθεση, καμία ενέργεια δεν θα ληφθεί κατά του διευθύνοντος σύμβουλου της τράπεζας, Jamie Dimon, ο οποίος απολαμβάνει της προσωπικής εμπιστοσύνης του προέδρου των ΗΠΑ.

Η ίδια τράπεζα τώρα προχωρεί με το να παρατηρεί κυβερνήσεις. Εβδομήντα χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Χίτλερ και τους Ναζί στη Γερμανία, με καταστροφικές συνέπειες για την Ευρώπη και τον κόσμο, η JPMorgan βρίσκεται μπροστάρης στην έκκληση για αυταρχικά μέτρα καταστολής της εργατικής τάξης και την εξάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων της.

του  Stefan Steinberg,  Αρχικό Άρθρο | Μετάφραση Γρανάζι | http://granazi.org

*Το πιο πάνω άρθρο επιλέγηκε για μετάφραση / αναδημοσίευση λόγω του σοβαρού πολιτικού θέματος που εγείρει. Για λόγους αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας όμως, υποχρεωνόμαστε να παρατηρήσουμε πως κανένα κομμουνιστικό ή σοσιαλιστικό κόμμα στην Ελλάδα δεν στήριξε  το Σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1975. Στην μετέπειτα αναθεώρηση του συνταγματος το 1986 το ΠΑΣΟΚ στήριξε τις αλλαγές που εγιναν στο περιορισμό των αρμοδιότητων του προέδρου της δημοκρατίας που ουσιαστικά ήταν μια εκ τον υστέρων αποδοχή του συντάγματος του 1975.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.