Κυριακή , 22 Οκτώβριος 2017

Δικοινοτική συγκεντρωση 21/11: Μόνο εμείς μπορούμε να χτίσουμε το κοινό μας μέλλον

new-picture-13

Μετά από 42 χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών για την επίλυσή του, το Κυπριακό φαίνεται να οδεύει προς μια κοινά αποδεκτή πρόταση για λύση από τους εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων. Το αν τελικά θα κατέβει σχέδιο και τι ακριβώς θα προβλέπει μένει να φανεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

Σε αυτή τη συγκυρία -όσο και αν θέλαμε τα πράγματα να είναι διαφορετικά- η κατάσταση της Αριστεράς δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Βρίσκεται πληγωμένη από τις αλλεπάλληλες οπισθοχωρήσεις του ΑΚΕΛ σε όλα τα μέτωπα και την αποτυχημένη απόπειρά του να κυβερνήσει στη γραμμή της διαχείρισης του συστήματος. Παράλληλα, η Αριστερά πέρα από το ΑΚΕΛ καλείται να πάρει θέση και να διεκδικήσει το δικό της ρόλο σε ένα πλαίσιο λύσης, ολοένα και πιο στενά συνδεδεμένο και εκπορευόμενο από τους «από πάνω», που προφανώς επιχειρούν να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα. Όπως και να το πούμε, μια τέτοια λύση δεν βάζει ως πρόταγμά της τα συμφέροντα και τις ανάγκες των από κάτω σε καμία από τις δύο κοινότητες. Άλλωστε ποτέ τα αφεντικά δεν έψαχναν λύσεις προς όφελος αυτών που οι ίδιοι καταπιέζουν. Αυτό αποτελεί εξολοκλήρου καθήκον των καταπιεσμένων, δηλαδή δικό μας.

Ακόμα και τώρα, όμως, δεν είναι αργά. Έτσι κι αλλιώς δεν επιλέγουμε εμείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες θα ζήσουμε και θα παλέψουμε και οι συνθήκες δεν ήταν και δε θα είναι ποτέ ιδανικές για μας. Επιλέγουμε όμως πώς και με ποιους θα παλεύουμε. Όσοι αγώνες έχουν γίνει και έχουν κερδηθεί δεν έγιναν ποτέ μέσα σε ιδανικές συνθήκες. Κερδήθηκαν όμως όταν δίνονταν με οδηγό τις ανάγκες και τα συμφέροντα των καταπιεσμένων, όταν οργανώθηκαν μέσα από το πρίσμα της ταξικής πάλης με τελικό στόχο τη νίκη και την επικράτηση του κόσμου της εργασίας.

Σ’ αυτές τις συνθήκες η ομοσπονδία αποτελεί τη βάση εκκίνησης για ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Δεν μπορούμε όμως να μπερδεύουμε την εκκίνηση με το τέρμα. Έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να συζητάμε όλα τα θέματα και να οργανώνουμε όλες εκείνες τις δράσεις, που δεν θα έρθουν μέσα από τη δική τους λύση. Θα αντιμετωπίσουμε όλες εκείνες τις προκλήσεις που εμείς σαν αντικαπιταλιστική αριστερά οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε μαζί με τα ταξικά μας αδέρφια: τους Τουρκοκύπριους και τους μετανάστες εργαζόμενους.

Κοινές συγκεντρώσεις όπως η σημερινή δείχνουν το δρόμο και τις στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Όμως δεν αρκούν. Χρειάζεται να χαράξουμε το δικό μας πολιτικό σχέδιο και να ανοίξουμε νέους δρόμους κοινής πάλης, όπως η ελεύθερη πρόσβαση για όλους σε κοινό σύστημα δημόσιας υγείας, παιδείας, κοινωνικών ασφαλίσεων και συνταξιοδοτικού, η πλήρης αποστρατικοποίηση του νησιού, τα κοινά εργασιακά δικαιώματα,. Όλα εκείνα τα θέματα, δηλαδή, που κανένας εκπρόσωπος των αστών, όπως ο Αναστασιάδης, δε θέλει να λύσει. Μόνο η ενωμένη εργατική τάξη και η αριστερά θέλει και μπορεί.

Αυτός είναι ο δικός μας ρόλος, πιο δύσκολος και πιο σύνθετος από ποτέ. Είναι καιρός να τον αναλάβουμε και να φέρουμε τις συνθήκες στα μέτρα μας, γιατί η Ιστορία μας καλεί. Ας κάνουμε την έκπληξη να πάμε στην ώρα μας στο ραντεβού για να κάνουμε πράξη τα λόγια της πρωτομαγιάτικης προκήρυξης του 1926:

“Οι πιέσεις των αφεντικών μας, η εκμετάλλευση από τους πλουτοκράτες πρέπει να μας ενώσουνε. Δε μας χωρίζουνε πια φυλετικά μίση και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αφτά ανήκουνε στο παρελθόν. Σήμερα πρέπει όλοι αδερφωμένοι να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα που έχουμε στη ζωή”

Only we can build our common future

After 42 years of unsuccessful efforts aiming to resolve the Cyprus problem, the latter seems to be heading towards a consensus by the representatives of the two communities. The question: whether or not there is going to be a final proposal and its contents is going to be answered in the near future.

In this context –despite the fact that we would have wanted things to be different- the situation in the Left is not the best possible. It is wounded by the repeated setbacks AKEL on all fronts and its failed attempt for a “better” management. At the same time, the left beyond AKEL is required to choose a side and to assert its own role in a solution framework connected and emanating from the governments, who are apparently aiming to serve only their own interests. Such a “solution” does not safeguard the interests and needs of the subordinates in either of the two communities. The oppressors never look for solutions which may benefit the oppressed. This is entirely the duty of the oppressed, our duty.

Even now, it is not too late. Anyway we do not get to choose the conditions in which we will live and fight in, and the conditions never were and never will be perfect for us. But we can choose how and with whom we will fight. Fights have been won in non-ideal conditions. They were guided by the needs and interests of the oppressed, who when organized with reference to class struggle aiming at victory of the people of work.

In these circumstances, the federation is a starting point for a Cyprus solution plan. But we cannot confuse the start with the finish. We have the right and obligation to discuss all the issues and to organize all those actions, which will not come though their solution. All those challenges that we, as anticapitalists have to deal side by side with our class brothers: Turkish Cypriots and migrant workers.

Joint demonstrations such as this show the way and we support them with all our might. But they are not enough. We need to draw our own political way and to open new paths for joint struggle, such as free access for all to public health system, education, social security and pensions, the complete demilitarization of the island, joint labor rights. All the issues that no representative of the bourgeoisie, like Anastasiades wants to solve. Issues that only a united working class and a strong anticapitalist left are willing and able.

This is our role, more difficult and more complex than ever. It’s time to undertake it and reshape the conditions to our benefit, because history is calling. Let’s reply to the call and make true the words of a May 1926 leaflet:

«The oppression of our bosses, exploitation of the plutocrats must unite us. Racial hatred and religious fanaticism do not divide us anymore. These belong to the past. Today we are all united to fight for the rights that we have in life»

logo granazi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.