Δευτέρα , 11 Δεκέμβριος 2017

πρωτομαγιά 2017: εμπρός για απεργίες δικοινοτικές τη λύση δεν θα φέρουν οι καπιταλιστές

Στις Η.Π.Α. μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, μεταξύ βορρά και νότου, δηλαδή μεταξυ της αστικής τάξης και των γαιοκτημόνων αντίστοιχα, η αστική τάξη (τραπεζίτες και βιομήχανοι, όντως πλέον η κυρίαρχη δύναμη), χρησιμοποιεί κατασταλτικά μέτρα για να πετύχει όλο και πιο γοργή ανάπτυξη του καπιταλισμού κόβοντας πρώτη το νήμα στο πέρασμα προς το μονωπολιακό στάδιο ανάπτυξης του. Ανάπτυξη η οποία στηρίχτηκε στην εκμετάλευση της μισθωτής εργασίας, επιβάλλοντας απάνθρωπες συνθήκες εργασίας χωρις ίχνος σεβασμου στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε συνδυασμό με τη χρησιμοποίηση των ευρωπαίων μεταναστών σαν φθηνό εργατικό δυναμικό. Εκείνα τα χρόνια γεννιέται το εργατικό κίνημα στις Η.Π.Α, το οποίο με την έλλειψη σταθερού ταξικού προσανατολισμού, εύκολα η άρχουσα τάξη το κατακερματίζει σε εθνότητες στρέφοντας τη μία ενάντια στην άλλη. Παρ’όλες τις δυσκολίες συγκρότησης ενιαίου μετώπου και της εξαθλίωσης του λαού, το εργατικό κίνημα των Η.Π.Α. πάλεψε για τα δικαιώματα του. Σύμφωνα με το Χοσε Μάρτι, κουβανό επαναστάτη και ποιητή, το δίκαιο του αγώνα τους δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί από κανέναν, καθώς ο ίδιος αναφέρει:

“Οποιος θέλει να ξέρει, αν αυτό που ζητούσαν ήταν δίκαιο, ας έρθει εδώ. Να τους δει να επιστρέφουν σαν κουρασμένα βόδια, στα βρώμικα σπίτια τους, ενώ έχει φτάσει η νύχτα. Να τους δει να έρχονται από μακριά, τουρτουρίζοντας οι άνδρες, χλωμές και ξεχτένιστες οι γυναίκες.”

Την 1η του Μάη του 1886 κηρύσσεται γενική απεργία, η οποία συνεχίστηκε και τις υπόλοιπες μέρες μέσα σε ένα κλίμα συγκρούσεων με επίκεντρο το Σικάγο το οποίο ήταν τότε το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο των Η.Π.Α. Η απεργία ήταν μαζική αλλά υπήρχαν και οι απεργοσπάστες εργάτες στο εργοστάσιο του McCormick, τρομοκρατημένοι μήπως χάσουν το μεροκάματό και φοβούμενοι την φτώχεια τους. Με το πέρας της βάρδιας οι απεργοί περικύκλωσαν το εργοστάσιο του Mc Cormic περιμένοντας τους απεργοσπάστες. Η αστυνομία αδειάζει τα πιστόλια της πάνω στο πλήθος σκοτώνοντας έξι εργάτες, οι οποίοι πληρώνουν με αίμα τις διεκδικήσεις τους. Απο τις απεργιακές κινητοποιήσεις κερδήθηκε το 8ωρο και άλλα εργασιακά δικαιώματα. Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε το 1889 απο την Β’ Διεθνή Ένωση Εργατών ως μέρα γιορτής της εργατικής τάξης, μία ημέρα ορόσημο στην ιστορία του αγωνιστικού εργατικού κινήματος.

Σήμερα, όσο και αν θεωρούνται αυτονόητες οι διεκδικήσεις του χθές, μας παίρνουν πίσω τα εργασιακά δικαιώματα που κερδηθηκαν από αυτές και οι εργαζόμενοι ζουν την βαρβαρότητα της πιο σκληρής επίθεσης του κεφαλαίου με αφορμή την οικονομική κρίση. Αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται εντονότερα στον ευρωπαϊκό νότο εξαιτίας νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της λιτότητας που επιβάλλεται απο τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και στην Κύπρο. Ανεργία, μερική απασχόληση, ελαστικές σχέσεις εργασίας, εργοδοτική εκμετάλλευση υπο τον φόβο της απόλυσης, κανιβαλισμός μεταξύ των εργαζομένων, ανασφάλιστη εργασία, μετανάστευση του ντόπιου πλυθυσμού. Αλήθεια πόσοι κύπριοι δουλεύουν στις αραβικές χώρες για να μπορέσουν να ζήσουν της οικογένειες τους; Πόσοι νέοι και νέες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον; Όλα αυτά, με το κράτος πρόνοιας να πηγαίνει περίπατο, με περικοπές σε υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση και σε όποιο άλλο κοινωνικό αγαθό, και με ξεπούλημα μέσα από τις ιδιωτικωποιήσεις. Αντιθέτα ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους ενισχύεται με προσλήψεις σε αστυνομία και στρατό.

Τέτοιες οι καταστάσεις είναι σίγουρα αναμενόμενες όταν δεν υπάρχει ένα οργανωμένο λαΐκο εργατικό κίνημα. Στην Κύπρο ευθύνη για αυτό, φέρουν οι υπάρχουσες ξεδοντιασμένες συνδικαλιστικές δομές, οι οποίες πολλές φορές εξυπηρετούν πελατειακές σχέσεις και λειτουργούν σαν λέσχες συλλογής συνδρομών. Συνοπτικά, η συντήρηση τους γίνεται αυτοσκοπός. Ευθύνη επίσης φέρουν και ηγεσίες κομμάτων οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικες, όπου με το άλλοθι του κυπριακού προβλήματος δεν αντιτάχθηκαν στην ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε και προώθησαν την ταξική ειρήνη για το καλό, δήθεν, των διαπραγματεύσεων.

Ζούμε πλέον σε ένα εργασιακό μεσαίωνα, σε μια μοιρασμένη πατρίδα, σε μια εμπόλεμη γειτονιά. Την πρωτομαγιά μαζί με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και τους μετανάστες εργάτες θα τιμήσουμε τους αγώνες του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Παραδειγματιζόμαστε και παιρνουμε θάρρος από αυτούς και παλεύουμε με τα ταξικά μας αδέρφια γιατί η μόνη εγγύηση για την ειρήνη στο νησί είναι οι κοινοί ταξικοί αγώνες.

ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙAΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΖΗΤΩ Η 1η ΤΟΥ ΜΑΗ

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.