Παρασκευή , 13 Δεκέμβριος 2019

Κυπριακή εκκλησία και εξουσία

Με αφορμή τον αφορισμό του Πιτσιλλίδη στις 2/10 από την “ιερά” σύνοδο της εκκλησίας της Κύπρου, είναι χρήσιμο να δούμε λίγο καλύτερα το ρόλο που διαδραματίζει παραδοσιακά η κυπριακή εκκλησία στο νησί και ποιες βλέψεις και σκοπούς έχει.

Χωρίς να τρέφουμε καμιά συμπάθεια στο πρόσωπο του Πιτσιλλίδη, αφού πέρα από τις θητείες ως βουλευτής της δεξιάς και ευρωβουλευτής με το νεοφιλελεύθερο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, γυρόφερνε συστηματικά την κυπριακή εκκλησία σαν θεολόγος και μετά σαν διευθυντής Εκκλησιαστικής Διακονίας της Ιεράς Μητροπόλεως Κύκκου και Τηλλυρίας. Υπήρξε, επίσης, υπεύθυνος για την επίσημη περιοδική έκδοση της μητρόπολης.

Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε από τη μια ότι η εκκλησία της Κύπρου αφόρισε ένα δικό της παιδί και από την άλλη ότι οι σχέσεις εκκλησίας, δεξιάς και εξουσίας φτάνουν μέχρι το κοινοβούλιο ενός δήθεν κοσμικού κράτους και ακόμα παραπέρα.

Οι δεσμοί κυπριακής εκκλησίας και κράτους έχουν τις απαρχές τους στην περίοδο της φραγκοκρατίας, όπου ο κλήρος απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια. Στην περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας αυτά τα προνόμια αυξήθηκαν αφού πλέον μπορούσαν και επέβαλαν τους δικούς τους νόμους (φοροεισπρακτικούς κλπ) κάτω από το θρησκευτικό αρχηγό, τον λεγόμενο “εθνάρχη” (εξ ου και ο όρος σήμερα), που ήταν υπεύθυνος σε συνεργασία με το σουλτάνο για τον έλεγχο και τη καλή συμπεριφορά του λαού. Στην περίοδο της αγγλοκρατίας ο κλήρος είχε πλέον ενεργή ανάμιξη στην πολιτική ζωή και τη διοίκηση του νησιού (αντιπροσώπευση στο διοικητικό συμβούλιο κλπ).

Ο ρόλος της κυπριακής εκκλησίας, ιστορικά, ήταν πάντα δίπλα στους ισχυρούς της εξουσίας, εξασφαλίζοντας για τον εαυτό της ιδιαίτερα προνόμια εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Είναι χαρακτηριστική η στάση της ηγεσίας της εκκλησίας στα γεγονότα του 1948, όταν οι εργάτες των μεταλλείων ξεσηκώθηκαν σε απεργιακές κοινοποιήσεις για καλύτερες συνθήκες δουλειάς: συμπορεύτηκε με την ντόπια και ξένη εργοδοσία όπως και με την απεργοσπαστική τότε ηγεσία της ΣΕΚ.

papas-korleoneΜέσα από το συνεχές αυτό φλερτ με την άρχουσα τάξη, η εκκλησία της Κύπρου είχε καταφέρει να εδραιωθεί στη συνείδηση του λαού σαν κομμάτι της εξουσίας ή ακόμα περισσότερο σαν την ίδια την εξουσία. Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την εκλογή του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ ως τον πρώτο πρόεδρο της κυπριακής δημοκρατίας.

Οι ηγέτες της εκκλησίας γνωρίζουν καλά ότι η εξουσία έρχεται μέσα από την εμπλοκή τους στη πολιτική ζωή του τόπου και τη δημιουργία σχέσεων οικονομικής και κοινωνικής εξάρτησης στο λαό. Μεγάλη μερίδα εργαζομένων δουλεύει σε επιχειρήσεις που ανήκουν στην εκκλησία και μάλιστα πολλές από αυτές είναι και μονοπωλιακές ή τεράστιας οικονομικής σημασίας για το τόπο (τσιμεντοποιεία Βασιλικού, ελληνική τράπεζα, ζυθοποιεία ΚΕΟ, ξενοδοχειακές μονάδες κ.α). Εδώ αξίζει να θυμηθούμε τις απολύσεις εργαζομένων στην ΚΕΟ και την χυδαία επίθεση του αρχιεπισκόπου (του “παλικαρά” κατά τον Μιχαλολιάκο της χρυσής αυγής) ενάντια στους ανθρώπους αυτούς, απειλώντας τους ότι αν δεν δεχτούν τις απολύσεις θα μεταφέρει το εργοστάσιο στο Βιετνάμ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε και το αντικομουνιστικό τους μένος αφού ξέρουν καλά ότι μια ενδεχόμενη εργατική εξουσία θα διέλυε την οποιαδήποτε εμπλοκή τους στην πολιτική και οικονομική ζωή και το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας θα έμπαινε αναπόφευκτα μαζί με το ζήτημα για απαλλοτρίωση της μεγάλης καπιταλιστικής και μονοπωλιακής ιδιοκτησίας. Μέσα από αυτό τον φόβο πηγάζει και ο χαρακτηρισμός “καλά παιδιά” που απέδωσε ο αρχιεπίσκοπος στους νεοναζί του ελαμ. Τις ίδιες μισάνθρωπες ιδέες συμμερίζονται και αυτούς θα χρησιμοποιήσει η αστική τάξη, αν χρειαστεί, για τη βρώμικη δουλειά.

Οι επαναλαμβανόμενες παρεμβάσεις της εκκλησιαστικής ελίτ στο κυπριακό ζήτημα προαναγγέλλουν ότι μια ενδεχόμενη λύση θα περάσει πρώτα από τα γραφεία της “ιερής” συνόδου και μόνο όταν και εφόσον εξασφαλιστούν τα προνόμια και η ηγετική θέση που κατέχει η εκκλησία, θα ρωτηθεί ο λαός.

Ουσιαστικά, η κυπριακή εκκλησία οραματίζεται τη θέση που έχουν στο Ιράν οι ανώτατοι ιερείς, ως «φρουροί του λαού», να παρεμβαίνουν ενεργά στη ζωή του τόπου όταν κρίνουν ότι υπονομεύεται η ηγεμονία τους και τα τεράστια κέρδη από τις επιχειρήσεις τους. Ως μέλη της εργατικής τάξης στεκόμαστε αντίθετοι και εχθρικοί σε οποιονδήποτε δυναστεύει και εκμεταλλεύεται το πλούτο και την ανθρώπινη εργασία όπως επίσης σε οποιονδήποτε στέκεται εμπόδιο στη εργατική χειραφέτηση και το σοσιαλισμό. Για να το πούμε με άλλα λόγια, μαζί τη σωτηρία της ψυχής η εκκλησία πουλάει και εθνική σωτηρία. Εμείς δεν αγοράζουμε.

cropped-logogranazi.png

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.