Δευτέρα , 18 Φεβρουάριος 2019

Κυπριακό: Προβληματισμοί σε ενδεχόμενη λύση από τα πάνω

Με αφορμή την εντατικοποίηση των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού, τα διαγγέλματα Αναστασιάδη για τις μέχρι στιγμής συμφωνίες αλλά και τις αποκαλύψεις – τοποθετήσεις πολιτικών στο θέμα, έχει σημασία να φωτίσουμε ορισμένα θέματα που χρειάζονται την προσοχή μας και που τα συστημικά ΜΜΕ σκοπίμως αποσιωπούν.

1: Λύση από ποιους και για ποιούς;

Το ΓΡΑΝΑΖΙ, μια οργάνωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, πιστή στις ιδέες του επαναστατικού σοσιαλισμού, με ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό και διεθνιστικό χαρακτήρα δε θα μπορούσε να μην υποστηρίζει την επανένωση του νησιού. Παρ’ όλα αυτά, ένα οποιοδήποτε σχέδιο επίλυσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό για χάρη και μόνο της λύσης. Αρχικά αξίζει να σημειώσουμε πως το πολυαναμενόμενο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού είναι αποτέλεσμα διεργασιών από τα πάνω και αυτό δεν προμηνύει τίποτα καλό.

2: Η απειλή της ενσωμάτωσης στο ΝΑΤΟ

Το σχέδιο προσανατολίζεται στη δημιουργία μιας «αμυντικής» δύναμης πλήρως εναρμονισμένης με τα πρότυπα του ευρωστρατού και ενταγμένης στο ΝΑΤΟ. Η Κύπρος μαζί με τη Μάλτα είναι οι μοναδικές χώρες της Ε.Ε που δεν είναι ακόμα μέλη αυτού του δολοφονικού μηχανισμού (από τις 28 χώρες της Ε.Ε οι 22 είναι στο ΝΑΤΟ και οι 4 στο «συνεταιρισμό για την ειρήνη», που διοικείται από το ανώτατο όργανο του ΝΑΤΟ). Ειδικά την περίοδο αυτή, η ενσωμάτωση του «αβύθιστου αεροπλανοφόρου», όπως χαρακτηριστικά αποκαλούν την Κύπρο, στο ΝΑΤΟ θα την καταστήσει και επίσημα το κύριο ορμητήριο για τις πολεμικές επεμβάσεις στην ευρύτερη περιοχή. Ήδη οι βρετανικές βάσεις χρησιμοποιούνται ως σταθμός απογείωσης, τροφοδοσίας και εξοπλισμού των μαχητικών αεροσκαφών που βομβαρδίζουν καθημερινά τη Συρία και αφήνουν πίσω τους καμένη γη και εκατομμύρια πρόσφυγες. Αν η Κύπρος τεθεί υπό νατοϊκή διοίκηση αυτό θα συμβαίνει ανοιχτά, σε μεγαλύτερη έκταση και με την υποτιθέμενη επίσημη συγκατάθεση μας.

3: Κοινωνικές Ασφαλίσεις – Συντάξεις – Υγεία

Tα συστήματα κοινωνικών ασφαλίσεων, συντάξεων και υγείας προβλέπεται να είναι ξεχωριστά στις δυο κοινότητες. Αυτό εξυπηρετεί, αφενός, την εξασφάλιση της κυριαρχίας του εγχώριου κεφαλαίου στην κοινότητα που δραστηριοποιείται και μια προσπάθεια για αποφυγή ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής αστικής τάξης στην παρούσα φάση. Κατά κύριο λόγο, όμως, στοχεύει στην αποφυγή μελλοντικής δημιουργίας κοινών συνδικάτων και έκφρασης κοινών διεκδικήσεων. Με αυτό τον τρόπο θωρακίζουν τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται και στις δύο κοινότητες και κάνουν ακόμα πιο δύσκολο το έργο της εργατικής τάξης για ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης, αφού και θεσμικά πλέον, αιτήματα όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η δημόσια δωρεάν υγεία, η αξιοπρεπής σύνταξη δε θα μπορούν να βρουν κοινό δρόμο δράσης και διεκδίκησης. Το γεγονός ότι εργαζόμενοι ακόμη και στον ίδιο τομέα θα έχουν εντελώς διαφορετικό εργασιακό καθεστώς θα συμβάλλει στο διαχωρισμό μεταξύ τους και σε αυτές τις συνθήκες μόνο η εργοδοσία βγαίνει κερδισμένη.

Δεδομένης της τωρινής αδυναμίας συγκρότησης ενιαίου συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και της θωράκισης του νέου κράτους απέναντι στις κοινές διεκδικήσεις Ε/Κ και Τ/Κ, η όποια μελλοντική “σύγκλιση” θα είναι μια απόπειρα των αστών να προωθήσουν την εξαφάνιση όποιων δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Ακόμα και στο θέμα των βασικών ελευθεριών προβλέπονται περιορισμοί σε όσους δεν θα κατέχουν την ιδιότητα του πολίτη της συνιστώσας πολιτείας όπου διαμένουν, ενώ αντίθετα δίνεται πλήρης ελευθερία στο κεφάλαιο να παίξει το παιχνίδι της πολυπόθητης «ανάπτυξης». Μια εταιρεία θα μπορεί να δραστηριοποιηθεί ελεύθερα και στις δύο κοινότητες, αλλά ένας Ε/Κ δεν θα έχει δικαίωμα να διαδηλώσει μαζί με έναν Τ/Κ υπάλληλο της ίδιας εταιρείας στην τουρκοκυπριακή συνιστώσα ή το αντίστροφο. Δε μπορεί, λοιπόν, να υπάρξει ουσιαστική επανένωση αν δεν ισχύουν για όλους και παντού βασικά πολιτικά δικαιώματα.

4: Κράτος και θρησκεία

Κανένας λόγος δε γίνεται για τον ρόλο και τη σχέση της θρησκείας (χριστιανικής και μουσουλμανικής) και του υπό σύσταση νέου κράτους. Φαίνεται ότι ο διαχωρισμός τους από το κράτος και η φορολόγηση τους δε συμφέρει τη θρησκευτική ελίτ που επιδιώκει ηγεμονικό ρόλο στα νέα δεδομένα. Υπό άλλες συνθήκες δεν θα υπήρχε καταλληλότερη στιγμή για τη διασφάλιση του κοσμικού χαρακτήρα του σχεδιαζόμενου κράτους και την προστασία του απέναντι στον έλεγχο οποιασδήποτε θρησκείας.

Ας μη γελιόμαστε, λοιπόν, η κινητικότητα στο κυπριακό εξυπηρετεί τη δημιουργία ενός κράτους κομμένου και ραμμένου στα μέτρα των από πάνω. Ενός κράτους απόλυτα προσαρμοσμένου στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και με ένα κατακερματισμένο εργατικό κίνημα στο εσωτερικό του. Αν εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στα αρπακτικά χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, το όραμα της Αριστεράς για αποστρατικοποίηση και επανένωση του νησιού κινδυνεύει να μετατραπεί σε φιάσκο για εμάς και τους γείτονες λαούς.

Η μόνη πραγματική λύση του βρίσκεται σε ταξική βάση και όχι σε εθνική ή θρησκευτική. Προϋποθέτει την ουσιαστική ζύμωση του εργατικού κινήματος μέσα από κοινές δράσεις και κοινή πολιτική έκφραση. Μόνο έτσι χτίζονται σχέσεις αλληλεγγύης και διεθνισμού, μακριά από παζάρια και εθνικούς περιορισμούς, μακριά από ρατσιστικές αντιλήψεις για μια κοινωνία όπου εμείς θα ορίσουμε τις ζωές και θα σχεδιάσουμε το μέλλον μας.
Μόνο έτσι έρχεται η πολυπόθητη λύση από τα κάτω για τους κάτω.

kypriakolisi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.