Παρασκευή , 13 Δεκέμβριος 2019

#Hashtag: Κυπριακό-Kıbrıs Sorunu

Μετά την εκλογή Ακιντζί, την άνοιξη του 2015, φάνηκε ότι θα υπήρχε πρόοδος στις συνομιλίες. Και για ένα διάστημα η πρόβλεψη αυτή επιβεβαιώθηκε. Οι συνομιλίες ξεκίνησαν με αρκετή συχνότητα και βγήκαν οι πρώτες κοινές αποφάσεις σε μια σειρά από ζητήματα ενώ χώρες της Ε.Ε. προθυμοποιήθηκαν να συνεισφέρουν στο οικονομικό κόστος της λύσης (αποζημιώσεις ιδιοκτητών κλπ). Και ξαφνικά ελληνοκύπριοι πολιτικοί ανακάλυψαν ότι η “άλλη” πλευρά επιμένει σε “μόνιμες αποκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο”. Κάτι που ακούγεται τρομακτικό. Κατ’ αρχήν φαίνεται αντίθετο με τις αρχές της ελεύθερης μετακίνησης των ευρωπαίων πολιτών. Δεν είναι, όμως, και πρωτάκουστο. Υπάρχουν χώρες, όπως η Μάλτα, που ζήτησαν -και έγινε δεκτό- να έχουν μόνιμους περιορισμούς στην εγκατάσταση ευρωπαίων από άλλες χώρες. Κρίθηκε ότι κάτι τέτοιο είναι θεμιτό γιατί προστατεύει τη φυσιογνωμία ενός μικρού κράτους, όπως είναι και η Κύπρος. Επίσης, θα αφορά εξίσου και τις δύο κοινότητες.

Κάτι άλλο που φάνηκε να ενοχλεί είναι η εγκαινίαση του αγωγού νερού από την Τουρκία στο βόρεια Κύπρο. Κανείς δε θεωρεί ότι δε μπορεί ένας τέτοιος αγωγός να κρύβει γεωπολιτικές σκοπιμότητες. Δεν είναι, όμως, νέο η εξάρτηση του βορρά από την Τουρκία. Επιπλέον, διάφοροι καλοθελητες θέτουν το ερώτημα: κατά πόσο είναι ειλικρινής η πρόθεση των Τουρκοκυπρίων για λύση τη στιγμή που αναζητούν αλλού, και μάλιστα στην Τουρκία, νερό; Προφανώς, ο αγωγός είναι κάτι που σχεδιάζεται εδώ και καιρό αλλά θεωρείται, ότι σε περίπτωση λύσης δεσμεύει την Κύπρο με την Τουρκία. Η λειτουργία του αγωγού, όμως δεν είναι απαραίτητο ότι θα συνεχιστεί και μετά από μια ενδεχόμενη λύση. Εφόσον υπάρχει επάρκεια νερού και αναπτυχθεί το δίκτυο, ο αγωγός είναι απλώς μια επιπλέον δυνατότητα και όχι εξάρτηση.

kipriakoΕπίσης, δε γίνεται να προϋποτίθεται εχθρική σχέση με την Τουρκία σε περίπτωση λύσης. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος θα έχει ελληνοκυπριακή ταυτότητα και πολιτική με τους τουρκοκύπριους πολιτές να αντιμετωπίζονται ώς φιλοξενούμενοι. Τέλος, η ρητορική για δικαίωση των ελληνοκυπρίων είναι ρητορική αδιεξόδου. Είναι άλλοθι που αξιοποιεί η κυβέρνηση για αποφυγή του πολιτικού κόστους σε περίπτωση μη λύσης που να εξυπηρετεί τα αυμφέροντα του ελληνοκυπριακού καπιταλισμού.

Αυτό πάντως που δεν πρέπει στιγμή να μας διαφεύγει είναι ότι τα αφεντικά προετοιμάζονται καλού-κακού και συμφωνούν απόλυτα στην από κοινού εφαρμογή πολιτικών μνημονιακής έμπνευσης. Και αυτό για τους εργαζόμενους δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε βιώσιμο. Η μόνη διέξοδος για τη μεγάλη πλειοψηφία, όποια κυπριακή διάλεκτο κι αν μιλάει, είναι η επανασύσταση των κοινών δεσμών ανάμεσα στους εργαζόμενους και η πολιτική των ε/κ συντεχνιών δεν βοηθά ιδιαίτερα την υπόθεση. Οι δικοινοτικές εκδηλώσεις που στηρίζει για παράδειγμα η ΠΕΟ είναι μεν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά έχουν συμβολικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στις συνθήκες που διαμορφώνονται.

Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι μια πραγματικά δίκαιη και βιώσιμη λύση δεν θα μας τη χαρίσει κανείς, και κυρίως όχι οι συνομιλίες των αστών. Το κοινό μας μέλλον μπορούμε να το χτίσουμε μόνο μέσα από τον αγώνα ενάντια στους κοινούς εχθρούς: τη λιτότητα και τον εθνικισμό, που και στις δυο πλευρές αποτελούν το ιστορικό σχέδιο εξασφάλισης της κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στους εργαζόμενους.granazi-logo

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.