Σάββατο , 14 Δεκέμβριος 2019

Η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι και τόσο ενωμένη…

euboatΟι πρωθυπουργοί της Ε.Ε. ή μένουν σιωπηλοί ή πιέζουν για ένα ΝΑΙ. Αυτοί “έκαναν ό,τι μπορούσαν”, δηλώνουν με περισσή θλίψη και νιώθουν αιφνιδιασμένοι και προδομένοι που οι Έλληνες θα τολμήσουν να κάνουν δημοψήφισμα, όπως είχαν κάνει άλλες χώρες για το Ευρω-σύνταγμα, το ευρώ κ.ο.κ. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι τώρα έγιναν για πρώτη φορά διαπραγματεύσεις και ότι η Ελλάδα είναι ανυποχώρητη στις απαιτήσεις της. Πέντε χρόνια αργού θανάτου και ασφυξίας, αλλεπάλληλα αποτυχημένα προγράμματα που “θα ξαναέβαζαν την Ελλάδα στις αγορές” είναι σα να μην υπήρξαν. Και όλες οι άλλες χώρες που εφάρμοσαν αυτά τα προγράμματα ζουν την επιτυχία. Στην Κύπρο, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία ζούμε την επιτυχία, την ασφαλή εργασία με 8ωρο, τους αξιοπρεπείς μισθούς κ.ο.κ.

Κάτω από αυτήν τη φαινομενική ομοψυχία της Ε.Ε το καζάνι βράζει. Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας μπορεί να μας λέει ότι ψηφίζουμε για την Ευρώπη και ότι οι μεταρρυθμίσεις στη χώρα του πέτυχαν (!). Όταν ήταν, όμως, για την ισομερή κατανομή των προσφύγων σε όλες τις χώρες, για να μην πνίγονται οι αιμορραγούσες οικονομίες του Νότου, οι “αλληλέγγυοι” Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν μόνο επί εθελοντικής βάσης έφτασε να φωνάζει “Αν αυτό νομίζετε ότι είναι Ευρώπη, όλη δική σας…  δεν αξίζετε να αποκαλείστε Ευρώπη. Ή δείχνουμε αλληλεγγύη ή χάνουμε το χρόνο μας!”

Το Ευρώ εγκατέλειψε τους Έλληνες προ πολλού…

Αυτό που ξεχνάνε να πουν είναι ότι η Ελλάδα είναι η πρώτη που μπήκε στο χορό πάνω στ’ αναμμένα κάρβουνα. Πάνω από 5 χρόνια τώρα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού χάνει το χρόνο της, τις οικονομίες της, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, τα σπίτια της και τόσα άλλα. Πολύ καιρό πριν τους πουν ότι αποφασίζουν για το ευρώ, είχαν αποδεχτεί ότι το ευρώ δε θα παραμείνει σε αυτούς, με αντάλλαγμα την ελπίδα της αποπληρωμής του χρέους και της ανάκαμψης.

Η Ευρώπη είναι θωρακισμένη…

Δεν έχουν φόβο για την απόφαση των Ελλήνων, υποστηρίζουν όλοι οι πρωθυπουργοί που κάνουν δηλώσεις. Η Ευρώπη είναι θωρακισμένη ή, σύμφωνα με άλλους, θα ανακάμψει γρήγορα από ένα ΟΧΙ. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 7 χρόνια μετά την κατάρρευσης της Lehmann Brothers (600 δις) ακόμα ανακάμπτει η υφήλιος, αλλά είναι έτοιμοι για τη δεύτερη μεγαλύτερη χρεωκοπία της ιστορίας (πάνω από 300 δις).

Κι αν πουν ΟΧΙ…

Τί θα σημάνει ένα πετυχημένο ΟΧΙ για την Ευρώπη; Ένα ΟΧΙ που δε θα ειπωθεί έτσι για χάζι αλλά θα έχει όλη την υποστήριξη του κόσμου αλλά και την πρόθεση της κυβέρνησης για να αλλάξει πορεία η Ελλάδα; Τί θα γίνει αν σταματήσει αυτή η διαρκής αποτυχία και εφαρμοστούν μέτρα και πολιτικές που δείξουν ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει μονόδρομος; Τί θα σημάνει αυτό για όλες εκείνες τις κυβερνήσεις που ξεπούλησαν ολόκληρες χώρες (Κύπρος, Ισπανία και πάει λέγοντας); Τί θα σημάνει αυτό για όλες εκείνες τις χώρες και τους κεφαλαιοκράτες τους που έχουν βασιστεί στην οικονομική εξάρτηση του Νότου και τόσων άλλων χωρών; Τα έχουν αναλύσει πολλοί οικονομολόγοι τώρα πια ακόμα και κευνσιανοί (Κρούγκμαν, Στίγκλιτις κ.ο.κ.). Η Ελλάδα έχει περισσότερες ελπίδες, αν πει ΟΧΙ, ακόμα και αν αυτό σημάνει επιστροφή στη δραχμή.

Το ΟΧΙ μπορεί να είναι η αρχή μιας νέας πορείας, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη. Σε ένα αυστηρά τεχνικό επίπεδο, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν πετύχει αναιμικά αποτελέσματα για την ευρω-οικονομία ως σύνολο, με το φαύλο κύκλο των υφεσιακών μέτρων, της υποκατανάλωσης, της αύξησης του χρέους να ενισχύεται με την πάροδο του χρόνου.  Μία έξοδος από την ευρωζώνη θα αποτελέσει ένα σοβαρό πλήγμα σε αυτό το εύθραυστο οικονομικό οικοδόμημα, που πέρα από το ίδιο το μέγεθος του μη εξυπηρετουμενου χρεους, θα έχει να διαχειριστεί και τη νέα πραγματικότητα του ότι το ευρώ θα πάψει να ανήκει πλέον στα μη αναστρέψιμα νομίσματα.

Στο πολιτικό επίπεδο, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ενδιαφέροντα.  Κάθε μέρα που θα περνά μετά το ΟΧΙ της Ελλάδας και στο βαθμό που αυτό θα συνοδεύεται και θα θωρακίζεται από μέτρα με καθαρό ταξικό πρόσημο, υπέρ των εργαζομένων, τα μάτια όλων θα είναι στραμμένα στις απτές αποδείξεις ότι υπάρχει ζωή εκτός μνημονίων. Οι απολογητές του νεοφιλελευθερισμού και της σκληρής λιτότητας θα δυσκολευτούν να το εξηγήσουν. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενθαρρύνει τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των ευρωπαϊκών λαών ανοίγοντας πρωτόγνωρες προοπτικές.

Αντίθετα, το ΝΑΙ, αποτελεί τη συνέχεια ενός (όχι και τόσο) αργού θανάτου των λαών της Ευρώπης. Θα οδηγήσει ακόμα περισσότερους απελπισμένους Έλληνες και άλλους Ευρωπαίους στην κάλπικη ακροδεξιά αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και στους κόλπους φασιστικών και ναζιστικών μορφωμάτων. Αν η Αριστερά δεν τολμήσει να δείξει την πραγματική διέξοδο από τις διαπραγματεύσεις, ο ολοκληρωτισμός θα επικρατήσει, όποια μάσκα και αν φορέσει. Ήρθε η ώρα λοιπόν για την Αριστερά σε όλη την Ευρώπη, να αναλάβει τον ιστορικό της ρόλο για ένωση των ευρωπαϊκών λαών και όχι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Ηρθε η ώρα της ρήξης.

granaziLogo

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.