Παρασκευή , 13 Δεκέμβριος 2019

Xώρος διαλόγου για το Κυπριακό

cyprusτο κυπριακό δεν έχει διχάσει μόνο την κοινωνία μας αλλά και την αριστερά… και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς… Σε αυτό το ζωτικής σημασίας θέμα, η κυπριακή αριστερά άφησε το ρόλο του πρωταγωνιστή στις δυνάμεις της αστικής τάξης, της δεξιάς και του εθνικισμού. Μαζί με τις τραγικές συνέπειες για την εργατική τάξη και το λαό η αδυναμία της αριστεράς είχε ως αποτέλεσμα να μεταφέρει μέσα στους κόλπους της, τις διχαστικές αντιπαραθέσεις των από πάνω. Προκειμένου να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος εγκαινιάζουμε έναν χώρο διαλόγου δίνοντας βήμα σε συντρόφισσες/συντρόφους και οργανώσεις που παλεύουν για μια Κύπρο χωρίς καταπιεστές και καταπιεσμένους. Μια ελάχιστη συμβολή στην προσπάθεια να μην ξαναγίνει το όνειρο καημός.

KYΠΡΙΑΚΟ και ΑΡΙΣΤΕΡΑ

του Γιάννη Ξύδη* (Ο.Μ. ΛΑΕ ΚΥΠΡΟΥ)

Το Κυπριακό, ως άλυτο πρόβλημα υπάρχει εδώ και πάνω από μισό αιώνα, ενώ τα τελευταία 40 χρόνια γίνονται διαρκώς προσπάθειες για να υπάρξει λύση. Το αποτέλεσμα είναι ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις διαφορετικές πλευρές, το οποίο δεν μπορεί να καλυφθεί. Τι φταίει; Γιατί δεν μπορεί να λυθεί;

Οι λόγοι είναι πολλοί και σύνθετοι, έχουν να κάνουν με την Ιστορία, τη στρατηγική γεωγραφική θέση της Κύπρου στην ανατολική Μεσόγειο, την αγγλική αποικιοκρατία αρχικά, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ μεταγενέστερα, τον ανορθολογικό τρόπο με τον οποίο αναπτύχθηκαν οι παραγωγικές διαδικασίες και λειτούργησε ο καπιταλισμός στο νησί, την κοντινή απόσταση από την Τουρκία, αλλά και τον διαχρονικά επιθετικό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η τουρκοκυπριακή κοινότητα και το νησί συνολικά από τον τουρκικό εθνικισμό. Παράλληλα, ο εθνικισμός της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής πλευράς, η αντιδραστική επιρροή της Εκκλησίας πάνω στη Κοινότητα, η πλειοψηφική δεξιά ιδεολογική οπτική για τα πράγματα που κυριάρχησε στην ελληνοκυπριακή πλευρά επίσης λειτούργησαν και λειτουργούν καταλυτικά ενάντια σε κάθε μορφή συμφωνίας που αναγκαστικά θα έχει διάφορους συμβιβασμούς.

ΑΚΕΛ και ΕΟΚΑ

Στο σημείο αυτό πρέπει να υπολογίσουμε ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση της Κύπρου από τα δεσμά της αγγλικής αποικιοκρατίας εν αντιθέσει με όλο τον υπόλοιπο κόσμο εκείνη την περίοδο δεν έγινε από την αριστερά (ΑΚΕΛ), δεν ήταν ένας αγώνας που θα διεκδικούσε παράλληλα και την κοινωνική απελευθέρωση της πλειοψηφίας των εργαζομένων κυπριών, δεν συμμετείχαν και τουρκοκύπριοι αγωνιστές, αλλά αντίθετα δυστυχώς είχε φυσική αλλά και θεωρητική ηγεσία το πιο σκοτεινό, το πιο μισαλλόδοξο κομμάτι της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς που επέβαλλε ένα σχέδιο ένωσης του νησιού με την τότε μετεμφυλιακή Ελλάδα, την Ελλάδα οπού εξόριζαν και εκτελούσαν αριστερούς αγωνιστές.

Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με τις αδιέξοδες επιλογές αλλά και την αδυναμία της Αριστεράς να αντισταθεί και να διαμορφώσει κουλτούρα κοινής κοινωνικής ταυτότητας ανάμεσα στους λαούς που ζουν στο νησί, οδήγησε από πολύ νωρίς στον απόλυτο διαχωρισμό των κοινοτήτων. Οδήγησε σε πράξεις βίας της μιας κοινότητας σε βάρος της άλλης που τελικό αποτέλεσμα είχε αρχικά το πραξικόπημα από την ελληνική χούντα και την κυπριακή Ακροδεξιά ΕΟΚΑ Β και αμέσως μετά την εισβολή της Τουρκίας στη Κύπρο το 1974 και την κατοχή από την ίδια ουσιαστικά του 40% του εδάφους του νησιού.

Ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί

Ένα άλλο βασικό συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από για το Κυπριακό είναι την αδυναμία του καπιταλιστικού συστήματος να δώσει λύση. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λύνει τις παραπάνω φορές εθνικές διαφορές ομαλά και με δημοκρατικά αποδεκτές συμφωνίες. Ιστορικά, τις λύνει με τα όπλα. Είναι ένα σύστημα εξοντωτικά ανταγωνιστικό. Οι αστικές τάξεις χρησιμοποιούν το κράτος, σαν βάση για να παλεύουν για την κυριαρχία τους ενάντια σε άλλες εθνικές αστικές τάξεις. Απ’ αυτό τον κανόνα δεν είναι δυνατό να ξεφύγει καμιά αστική τάξη. (Κι όσο κι αν κάποιες υπερεθνικές συσπειρώσεις του κεφαλαίου όπως π.χ η Ε.Ε. αμβλύνουν ενίοτε τις αντιθέσεις ανάμεσα στις εθνικές αστικές τάξεις, δεν μπορούν όμως να τις εξαλείψουν). Μάλιστα, το Κυπριακό δεν είναι το μόνο πρόβλημα που μένει άλυτο εδώ και δεκαετίες. Το Παλαιστινιακό π.χ είναι παλαιότερο, αλλά και αυτό μένει άλυτο. Η συμφωνία του Όσλο, το 1995, ανάμεσα στην Παλαιστινιακή ηγεσία και την κυβέρνηση του Ισραήλ, διατυμπανίστηκε σαν η λύση του Παλαιστινιακού. Η πραγματικότητα σήμερα μιλά τόσο δυνατά που δεν χρειάζονται περαιτέρω σχολιασμός.

Τα παραδείγματα είναι πολλά – ο καπιταλισμός και το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, πραγματικές και βιώσιμες στα εθνικά προβλήματα. Το καθήκον αυτό πέφτει στους ώμους των εργαζομένων των διαφορετικών εθνών και εθνοτήτων οι οποίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για ξεπέρασμα των εθνικισμών για να ζήσουν αρμονικά και σε ειρήνη μεταξύ τους. Έτσι, η πάλη για ξεπέρασμα των εθνικών διαφορών είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον αγώνα του εργατικού κινήματος για ανατροπή του καπιταλισμού.

Οι προϋποθέσεις

Στη βάση αυτής της θεώρησης που στοχεύει στο σοσιαλισμό θεωρώ ότι μια συμφωνία /λύση προσφέρει καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους και στις δύο πλευρές του νησιού. Δεδομένου όμως του προηγούμενου με το σχέδιο Ανάν και της συντριπτικής απόρριψης του από το Κυπριακό Λαό νομίζω ότι πρέπει να μπουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις:

  • Η αποχώρηση του τουρκικού στρατού κατοχής που υπολογίζεται σε 40.000 στρατιώτες να γίνει σε ένα εύλογο προγραμματισμένο διάστημα που δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 5 χρόνια (στο σχέδιο Ανάν το διάστημα έφτανε τα 18 με 20 χρόνια).
  • Δημιουργία συνταγματικού καθεστώτος στην Κύπρο που να διασφαλίζει το δικαίωμα ελεύθερη διακίνησης προσώπων και την ελεύθερη εγκατάσταση. Είναι σημαντικό και ανεξάρτητα από το αν έχουν πλήρη δικαιώματα ως πολίτες, να μπορεί ο κόσμος να μετακινείται, να εργάζεται και να διαμένει ελεύθερα σε όποιο μέρος του νησιού επιθυμεί.
    Το περιουσιακό να λυθεί με τρόπο κοινωνικά δίκαιο. Παράλληλα πρέπει να βρεθούν τρόποι που να κάνουν σαφές ώστε να γίνει σαφές ότι υπάρχει σεβασμός στο εύλογο δικαίωμα του ιδιοκτήτη για επιστροφή. Στη Κύπρο υπερέχει συντριπτικά η μικρή ιδιοκτησία.
  • Εδαφικό- λύση που να εξισορροπεί με ένα καλύτερο τρόπο από το Σχέδιο Ανάν τις ευαισθησίες αλλά και τις πληθυσμιακές πραγματικότητες στη Κύπρο.
  • Εγγυήσεις: Σήμερα οι κοινότητες στην Κύπρο έχουν βγάλει συμπεράσματα από τα λάθη του παρελθόντος, δεν χρειάζονται προστάτες ούτε και ξένες δυνάμεις με ειδικά δικαιώματα εγγυήσεων της ανεξαρτησίας του νησιού από αυτές, συνεπώς η νέα Κυπριακή ενωμένη Δημοκρατία δεν χρειάζεται εγγυήτριες δυνάμεις – ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.
  • Στο ζήτημα του κράτους πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι το κεντρικό στρατηγικό ρόλο θα τον έχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία θα είναι υπεύθυνη για την εξωτερική πολιτική, τη διεθνή εκπροσώπηση, την οικονομία, την ασφάλεια την άμυνα. Η υπηκοότητα του Κύπριου Πολίτη επίσης πρέπει να κοινή και να δίνεται από το κεντρικό κράτος.

Νομίζω ότι ως αριστερά πρέπει να είναι απολύτως καθαρό ότι για εμάς ότι η προτεινόμενη λύση του Κυπριακού είναι η αρχή και όχι το τέλος, το μέσο και όχι ο σκοπός. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ότι έννοιες όπως Διζωνική, η πολιτική ισότητα σε μια βάση όμως τελείως ανεξάρτητη από την λαϊκή κυριαρχία, δεν μπορούν να δώσουν δημοκρατική προοπτική για το Κυπριακό Λαό. Είναι όμως ο αναγκαίος αρχικός συμβιβασμός στην προσπάθεια που πρέπει να κάνουμε για να σπάσουμε τα σύνορα και να φέρουμε τους λαούς πάλι κοντά, για να ενώσουμε δυνάμεις, για να μεγαλώσουμε αλλά και να αλλάξουμε την κυπριακή οικονομία σε όφελος της πλειοψηφίας. Είναι η αρχή για να βρούμε την ευκαιρία που αναζητούμε ως αριστεροί να ζήσουμε μαζί με τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, να γνωριστούμε, να οικοδομήσουμε ξανά σχέσεις εμπιστοσύνης, να χτίσουμε κοινή ταυτότητα μέσα από τις πολιτισμικές συγκλίσεις, να φτιάξουμε πάλι από την αρχή κοινά συνδικάτα, να γίνουμε περισσότεροι και καλύτεροι αγωνιστές όλοι μαζί για την ανατροπή, για να φτιάξουμε τη Κύπρο που αξίζει στα παιδιά μας. Πρέπει να είναι καθαρό ότι το δικό μας πλάνο έχει άλλη στρατηγική και τελική κατάληξη.

Η Ριζοσπαστική Αριστερά στο νησί πρέπει να παλέψει με όλες τις δυνάμεις της για μια ΚΥΠΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

Μια ΚΥΠΡΟ χωρίς τις βρετανικές βάσεις, μια Κύπρο χωρίς κανένα ξένο στρατό
Μια ΚΥΠΡΟ πού θα ανήκει μόνο στο ΛΑΟ της
Μια ΚΥΠΡΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ

*το κείμενο εκφράζει προσωπικές απόψεις

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.