Σάββατο , 14 Δεκέμβριος 2019

Γράμμα στο γρανάζι: Χωρίς δικαιώματα χωρίς ελευθερία

not slaves

Και όμως, όσο και αν φαίνεται περίεργο, το γράμμα που θα διαβάσετε μας το έστειλε μια εργαζόμενη στην Κύπρο του 2014. Επιστροφή λοιπόν, στον εργατικό μεσαίωνα με απειλές και τρομοκρατία εναντίον των εργαζομένων, γυναικών και αντρών, ντόπιων και μεταναστών. Τα αφεντικά χρησιμοποιούν κάθε χυδαίο μέσο, όπως αυτό της διχόνοιας: «εσείς είστε πιο εργατικές σε σχέση με τις άλλες» λένε, με μοναδικό σκοπό την καλλιέργεια της έχθρας και του ατομικού συμφέροντος. Για να σπάσουν οποιαδήποτε συλλογική προσπάθεια διεκδίκησης, τουλάχιστον για τα κεκτημένα εργατικά δικαιώματα. Το κακό είναι ότι, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, έτσι και σε αυτή οι ηγεσίες των συντεχνιών ξέρουν την κατάσταση αλλά δεν παρεμβαίνουν για να την ανατρέψουν.
Αφήνουμε, λοιπόν το κείμενο στην κρίση σας και με την έγνοια ότι στη θέση αυτή θα βρεθούμε (όσες και όσοι δεν είμαστε ήδη) κάποια στιγμή  όλοι μας. Ως εργαζόμενοι, «ντόπιοι και ξένοι». Δεν πρέπει να αφήσουμε να τους περάσει…

 

Κάθε Κυριακή περιμένουμε να μας ανακοινώσουν το πρόγραμμα της εβδομάδας. Φυσικά αυτό δεν είναι σταθερό 100%. Με ένα απλό sms το βράδυ μπορεί να αλλάξει χωρίς καμία προειδοποίηση για το επόμενο πρωί ενώ εμείς έχουμε ήδη κανονίσει τις δουλειές μας στην προσωπική μας ζωή.

Δουλεύουμε 46 ώρες την εβδομάδα. Στην πραγματικότητα ακόμα παραπάνω γιατί ποτέ δεν φεύγουμε στην ώρα μας όταν κλείνουμε. Έχουμε μια φορά τη βδομάδα κυλιόμενο ρεπό. Δεν μπορούμε να κανονίσουμε και να προγραμματίσουμε ποτέ την προσωπική μας ζωή. Αυτή είναι αφιερωμένη αποκλειστικά και μόνο στη δουλειά και στις ξαφνικές τους ορέξεις.

Δεν μας λένε ποτέ ποιες μέρες του χρόνου δουλεύουμε. Πάντα την τελευταία στιγμή. Όταν έρχονται από τις κοινωνικές ασφαλίσεις να ρωτήσουν για τις ώρες εργασίας μας λένε ότι πρέπει να πούμε ότι δουλεύουμε 38 ώρες. Όποια από μας πει την αλήθεια, θα φύγει. Και έτσι καμία δε μιλάει. Τον τελευταίο καιρό που δουλεύουμε και τις Κυριακές, υποτίθεται ότι θα τις πληρωνόμασταν. Αλλά τίποτα… μόνο τον πρώτο μήνα.

Είχαμε παρατηρήσει ότι δεν μας πλήρωνε κάθε μήνα το ίδιο. Θέλαμε να μάθουμε ποιος είναι ο μισθός μας πια. Τους ρωτησαμε ολες μαζι και ξέρεις ποια ήταν η απάντηση του; «Να φύγετε όλες τώρα! Θα φέρω άλλες!!». Μείναμε όλες άφωνες. Ούτε σε αυτό το πράγμα δεν έχουμε δικαίωμα. Δουλεύομε 46 ώρες/6 μέρες. Υπάρχουν μέρες που δουλεύουμε 10 ώρες με 2 ώρες διάλλειμαή 7 ώρες με 1 ώρα διάλλειμα. Ανάλογα με το τι θα αποφασίσει ο μάνατζερ.

Είμαστε όλη μέρα όρθιοι και πολλές φορές δεν αντέχουμε. Αλλά δεν μπορούμε ούτε 5 λεπτά να κάτσουμε. Και που να κάτσεις; Υπάρχει μόνο μια καρέκλα στην «κουζίνα» για το διάλλειμα μας. Τους έχουμε ζητήσει πολλές φορές ένα τραπέζι, τουλάχιστον. Η απάντηση τους ήτανε «να πάνε να φάνε έξω σε fast food».

Πριν δυο βδομάδες μας ενημερωσαν ότι άμα δεν κάνουμε καλά τη δουλειά μας θα μας διώξει και δεν δίνει αποζημίωση. Λέει ακόμα ότι οι καινούργιες που θα έρθουν θα παίρνουν 650 ευρώ μισθό με το νέο νόμο. Μας ζητάνε όλο και πιο πολλά και τα λεφτά που μας δίνουν είναι ήδη ελάχιστα. Αυτοί βέβαια θεωρούν ότι μας κάνουν μεγάλη χάρη κιόλας.

Στη δουλειά έχουμε ελαχιστες Κύπριες. Το αφεντικό, όπως παραδέχεται και μπροστά μας, δεν τις προτιμάει και λέει ότι «δε δουλεύουνε». Αλλά, σίγουρα, ποιος θέλει να δουλεύει 46 ώρες με αυτά τα λεφτά; Αυτός θέλει να είμαστε χωρισμένες μεταξύ μας για να μπορεί να μας εκμεταλλεύεται περισσότερο. Έχουμε καταλάβει ότι ο νόμος είναι αυτός και εμείς πολύ μικροί μπροστά του. Ξέρεις με τι μας συγκρίνω; Είμαστε σαν τους σκλάβους που μας έχουν αγοράσει. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελευθερία.

Εργαζόμενη σε πολυκατάστημα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.