Παρασκευή , 13 Δεκέμβριος 2019

Γράμμα σε ένα φίλο

Κοινωνία· Αλληλεγγύη, σεβασμός, κατανόηση, συντροφικότητα, ίσο δικαίωμα στη ζωή, στον έρωτα, στην υγεία και παιδεία, στην οικογένεια…

     Είμαι 28 χρονών. Για πρώτη φορά στέκομαι μπροστά σου φίλε! Ζητώ την προσοχή σου, την κατανόηση σου. Ζητώ για μια στιγμή να γίνουμε «εμείς», όχι άλλο «εγώ», όχι άλλη μοναξιά.

Στα 15 μου διαγνώστηκα με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ). Μια αυτοάνωση ασθένεια  που προσβάλει το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα το ίδιο σου το σώμα να στρέφεται εναντίον σου.  Ο ΣΕΛ ανήκει στην οικογένεια των ρευματοπαθειών, όπως είναι η κατα πλάκας σκλήρυνση, η σκληροδερμία, η ρευματοειδής αρθρίτιδα κ.α.

Στην δική μου περίπτωση, κινησιακά αλλά και διάφορα άλλα προβλήματα που προκύπτουν από τον ΣΕΛ, προκαλούν δυσκολία να αντιμετωπίσω τους τρελούς ρυθμούς τις κοινωνίας.

Δυσκολία ακόμη και στην μετακίνηση, αφού δεν μας αναγνωρίζεται το δικαίωμα πρόσβασης στους προκαθορισμένους χώρους για άτομα με αναπηρίες.

Το αποτέλεσμα;  Κοινωνικός αποκλεισμός, απομόνωση, αδιαφορία.

Σε ποιόν να απευθυνθώ φίλε; Στους ιδιοτελέις πολιτικούς και στα δήθεν οργανωμένα σύνολα που για κακή τους τύχη υπάρχουμε; Εσένα για να σε βρω, να σου μιλήσω, που πρέπει να απευθυνθώ φίλε; Είσαι μέρος τις δικής μου κοινωνίας; Είναι όλοι αυτοί; Είμαστε ένα; Μήπως δεν είμαι αρκετά παραγωγική ή σημαντική να με ακούσουν; Έστω, να μου δώσουν μια ευκαιρία στη ζωή;

Σε μια πρόσφατη συνάντηση μου με άλλους συνανθρώπους μου από ευπαθείς ομάδες, όπως καρδιοπαθείς, καρκινοπαθείς, ρευματοπαθείς και γενικότερα ανθρώπους με αναπηρίες, συνειδητοποίησα πως δεν είμαι όσο μόνη νόμιζα. Ήταν όμως όλοι τόσο κουρασμένοι, τόσο απογοητευμένοι! Η άνιση κατανομή των συνεπειών της κρίσης, μας έχει σπρώξει στην εξαθλίωση. Το ανεπαρκές προσωπικό στα δημόσια νοσοκομεία (τέσσερεις ρευματολόγοι παγκύπρια!), η έλλειψη φαρμάκων και άλλων σημαντικών παροχών δυσχεραίνουν την διαβίωση μας.  

Η δυσκολία εξεύρεσης εργασίας λόγο κινησιακών δυσκολιών, η παγοποίηση προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, σε συνδυασμό με την ψηλή ανεργία στον ιδιωτικό, απειλούν πλέον κάθε ίχνος αξιοπρέπειας μας.

Το γραφείο εργασίας και οι υποφορείς προφασιζόμενοι την οικονομική κρίση, αποποιούνται των ευθυνών τους και παίρνουν το ρόλο τοκογλύφου. Το γραφείο ευημερίας έχει ήδη προχωρήσει στη αποκοπή μεγάλου αριθμού δημοσίων βοηθημάτων με πρόφαση την κατοχή ιδιόκτητης περιουσίας, αφού ακομα και το σπιτι που μένεις, γ’ αυτούς θεωρείτε μορφή πολυτέλειας. Ζητώντας, με αυτο τον τροπο, απο τον λήπτη την άμεση δέσμευση οποιουδήποτε περιουσιακού  στοιχείου, αδιαφορώντας για τα εισοδηματικά κριτιρια της κάθε περίπτωσης.

 Αν με «ακούς» σε χρειάζομαι! Θέλω να σταθείς δίπλα μου! Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας. Για μένα, για σένα, για ακόμα ένα φίλο! Για την κοινωνία που θα ζήσουμε και θα παραδώσουμε. Για ένα κράτος πρόνοιας όπως αυτό που μας έχουν υποσχεθεί. Μην με αφήνεις άλλο μόνη μου!! Θέλω κι εγώ να ζήσω!

Μ.Χ.

logopng

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.