Σάββατο , 11 Ιούλιος 2020

Γυναίκες στους δρόμους της προσφυγιάς

Οι φωτογραφίες χιλιάδων ξεσπιτωμένων, από τον πόλεμο, γυναικών που κουβαλούν μωρά στις αγκαλιές τους και λίγα υπάρχοντα στην πλάτη τους συγκλονίζουν. Γυναίκες, άντρες και μικρά παιδιά δίνουν καθημερινά ένα τεράστιο αγώνα για να εξασφαλίσουν το αυτονόητο: μια ασφαλή ζωή μακριά από τις βόμβες και τα ερείπια, μακριά από το θάνατο. Χωρίς να έχουν άλλη επιλογή ξεκινούν ένα ταξίδι με εφόδιο την ελπίδα και την προσδοκία για μια καλύτερη ζωή. Από αυτό, όμως, που δεν καταφέρνουν να απαλλαγούν οριστικά είναι από το μίσος. Πολύ συχνά στο ταξίδι τους βρίσκονται αντιμέτωποι/ες με τα κλειστά σύνορα, το ρατσιστικό δηλητήριο, τις φασιστικές απειλές.ginekes-profiges

Παρότι η αυξανόμενη ρητορική μίσους με τη μορφή της ισλαμοφοβίας χτυπά και τα δυο φύλα, οι γυναίκες πρόσφυγες είναι περισσότερο ευάλωτες. Είναι εκείνες που θα πρέπει μέσα στο πόνο τους να οργανώσουν τη ρημαγμένη ζωή της οικογένειας. Είναι εκείνες που θα πρέπει φροντίσουν τα μωρά, να περιποιηθούν τους άρρωστους και τους ανήμπορους, να ασχοληθούν με την ανατροφή των παιδιών. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι εκείνες που υφίστανται τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση.

Όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα της Διεθνούς Αμνηστίας, κινδυνεύουν να κακοποιηθούν σεξουαλικά καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους. Οι διακινητές στοχεύουν σε γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες και όταν εκείνες δεν έχουν να πληρώσουν το ταξίδι τους συχνά προσπαθούν να τις αναγκάσουν να κάνουν σεξ. Πολλές ακόμα γυναίκες βίωσαν, άμεση βία από την αστυνομία όταν οι δυνάμεις ασφαλείας μπαίνουν στους καταυλισμούς για να καταστείλουν τις αντιδράσεις των προσφύγων. Γυναίκες και κορίτσια ανέφεραν άθλιες συνθήκες υγιεινής σε ορισμένους καταυλισμούς διέλευσης, όπου τα τρόφιμα ήταν περιορισμένα και ιδίως οι έγκυοι είχαν ελάχιστη ή μηδενικής υποστήριξη. Οι τουαλέτες είναι συχνά πολύ βρώμικες και οι γυναίκες αισθάνονται ανασφαλείς, καθώς κάποιες υγειονομικές εγκαταστάσεις δεν είναι καν διαχωρισμένες με βάση το φύλο.

H καταπίεση δεν σταματά…

Αργότερα, ακόμα και αν το ταξίδι τους λάβει αίσιο τέλος, είναι εκείνες που πιθανόν θα βρεθούν κλεισμένες στα σπίτια των χωρών υποδοχής φροντίζοντας ώστε να οργανωθεί η νέα ζωή. Είναι εκείνες που θα δουλεύουν σιωπηλά πίσω από τους τοίχους και θα παραμένουν απλήρωτες φροντίστριες των αντρών, των παιδιών και των ηλικιωμένων. Πολύ πιθανόν να είναι εκείνες που θα αργήσουν να μάθουν τη γλώσσα και θα αργήσουν ακόμα περισσότερο να ενταχθούν στη νέα χώρα. Αλλά, ακόμα και αν “βγουν στη δουλειά”, είναι εκείνες που πιθανόν θα εκτεθούν σε περισσότερο επισφαλείς συνθήκες εργασίες, σε χαμηλότερους μισθούς συγκριτικά με τους άντρες αλλά και σε υψηλότερα ποσοστά ανεργίας. Τέλος, είναι εκείνες που, μαζί με τις διακρίσεις που υφίστανται και οι ντόπιες γυναίκες, θα αντιμετωπίζουν και επιπρόσθετες λόγω της καταγωγής τους.

Η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η καταπίεση και η εκμετάλλευση της γυναίκας ως γέννημα της ταξικής κοινωνίας συνιστά βασικό συστατικό της λειτουργίας του καπιταλισμού σε κάθε συνθήκη. Η βασική αυτή λειτουργία πρέπει να διαφυλαχθεί με νύχια και με δόντια ακόμα και όταν η ζωή αναμετράται με το θάνατο (ή ίσως κυρίως τότε).

Μπροστά σ’ αυτές τις συνθήκες αναμφίβολα η αλληλεγγύη στους νεοφερμένους/ες είναι το πρώτο βήμα. Η κινητοποίηση χιλιάδων ανθρώπων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είναι πράγματι συγκινητική και ενθαρρυντικό σημάδι για το μέλλον. Ωστόσο, η μοναδική ρεαλιστική απάντηση για τη λύση του «προσφυγικού ζητήματος» είναι το σταμάτημα των πολέμων και η οικοδόμηση ενός δίκαιου και απαλλαγμένου από διακρίσεις κόσμου. Σ’ αυτήν την προσπάθεια όλοι οι εργαζόμενοι μαζί, άντρες και γυναίκες, θα πρέπει να σπάσουμε τις αλυσίδες μας και να παλέψουμε για ένα αύριο χωρίς διακρίσεις. Σ’ αυτήν την προσπάθεια θα πρέπει εδώ και τώρα να διεκδικήσουμε: ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες, δουλειά και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για όλους και όλες, κατάργηση όλων των διακρίσεων, χτίσιμο ενός ισχυρού κράτους πρόνοιας που να αναλαμβάνει τον ρόλο του και να ελαφρύνει το βάρος που έχουν στις πλάτες τους οι γυναίκες. Άλλωστε, η αποδυνάμωση του κράτους πρόνοιας ουσιαστικά σημαίνει ότι το βάρος της λειτουργίας της κοινωνίας (ανατροφή των παιδιών & φροντίδα της οικογένειας, περιποίηση των ηλικιωμένων, φροντίδα των ‘ανήμπορων’ κλπ) από υποχρέωση του κράτους γίνεται αποκλειστική δουλειά -και μάλιστα απλήρωτη- των γυναικών.

…αν δεν τη σταματήσουμε

Για να τα καταφέρουμε όμως όλα αυτά θα πρέπει να ξεκινήσουμε από μια βασική αρχή, ότι οι γυναικείες διεκδικήσεις δεν είναι πολυτέλεια. Δεν μπορούμε να συζητάμε για ισότητα και δικαιοσύνη αν δεν περιλαμβάνουμε στις διεκδικήσεις μας τα δικαιώματα της μισής εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο. Μπροστά σ’ αυτή τη συγκυρία η εξασφάλιση των στοιχειωδών όρων επιβίωσης για όλους τους πρόσφυγες είναι η απαραίτητη αρχή αλλά σίγουρα έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για να κάνουμε την επιβίωση ζωή. Γιατί θέλουμε και ψωμί και τριαντάφυλλα!

logo granazi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.