Κυριακή , 12 Ιούλιος 2020

Γιατί η Αριστερά χρειάζεται τις ΗΠΑ

του Θέμη Θεμιστοκλέους

«Πίσω από τις πόρτες των κλεισμένων σε καραντίνα νοικοκυριών, στις μακρές ουρές των συσσιτίων, στις φυλακές και στις παραγκουπόλεις και στα στρατόπεδα προσφύγων –όπου οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, ασθενείς κι ανήσυχοι ακόμα και πριν το ξέσπασμα της επιδημίας– η τραγωδία και τα ψυχολογικά τραύματα συσσωρεύονται. Αυτές οι πιέσεις θα εκραγούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο» (Bloomberg).

«Φυσικά και θα υπάρξουν διαδηλώσεις. Η κατάρρευση της πολιτικής και της διακυβέρνησης δεν αφήνει άλλες επιλογές. Σε τελική ανάλυση, γιατί έπρεπε εξαρχής να συλλάβει η αστυνομία τον Τζορτζ Φλόιντ για πλαστογράφηση, ένα «έγκλημα» φτώχειας που διαπράττουν απελπισμένοι χαμηλόμισθοι εργάτες;

Ποιες είναι οι εναλλακτικές στη διαδήλωση, όταν το κράτος δεν κάνει ούτε τα βασικά και όταν αστυνομικοί που παραβιάζουν το νόμο σπανίως δέχονται έστω μια ποινή-χάδι για εγκλήματα που θα οδηγούσαν σε πολυετή φυλάκιση έναν απλό πολίτη; Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις δικαιοσύνη μέσα από την εμπλοκή στο σύστημα, τότε πρέπει να βρεις άλλους τρόπους να το αλλάξεις. Δεν το γράφω ως ευχή, αλλά ως προαίσθημα.

Η σύγκλιση αυτών των τραγικών γεγονότων –μια πανδημία που σκοτώνει δυσανάλογα πολλούς μαύρους, η αποτυχία του κράτους να τους προστατεύσει και το κυνηγητό των μαύρων από την αστυνομία– επιβεβαίωσε αυτό που οι περισσότεροι ξέραμε ήδη: Αν δεν κινητοποιηθούμε εμείς και όσοι στέκονται στο πλευρό μας για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, δεν θα το κάνει κανένας επίσημος θεσμός… Στη Νέα Υόρκη οι μαύροι αποτελούν το συγκλονιστικό 93% των συλλήψεων που έχουν σχέση με τις οδηγίες για τον κοροναϊό».  (αποσπάσματα από το άρθρο της  Κιγιάνγκα-Γιαμάτα Τέιλορ, που δημοσιεύτηκε στους New York Times και μεταφράστηκε στα ελληνικά για το Rproject)

Ο Ben Hilier έγραφε στο Red Flag στις 3-5-2020: «Η αστυνομία συλλαμβάνει κόσμο μαζικά, κυρίως σε φτωχές περιοχές, και απαιτεί λύτρα. Αν κάποιος δεν πληρώσει, θα παραμείνει φυλακισμένος σε κάποιο κελί ή θα οδηγηθεί σε κυβερνητικά “κέντρα καραντίνας” που δεν είναι τίποτα άλλο παρά φυλακές με άλλο όνομα. Η καραντίνα και η διακοπή των δραστηριοτήτων συνεχίζεται εδώ και πέντε εβδομάδες. Με δεδομένη την έκταση της φτώχειας στην Κένυα και καθώς είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να μην είναι σε θέση να παρέχει φαγητό σε αυτούς που το έχουν ανάγκη, συνδυαστικά με τις γενικότερες επιπτώσεις στην οικονομία, δεν πιστεύω πως αυτοί οι κανόνες μπορούν να συνεχιστούν για άλλες 5 εβδομάδες. Η οικονομία δεν μπορεί να το αντέξει και το καπιταλιστικό κράτος δεν θα θέλει να διακινδυνέψει και να δοκιμάσει τις αντοχές των μαζών».

Το άρθρο του αφορούσε τις συνέπειες του lock down στις χώρες της Αφρικής όπου μαζικά οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν με τη βία να συντηρήσουν ενα υποτυπώδες lock down, πράγμα αδύνατο για τις παραγκουπόλεις των αφρικανικών χωρών.

Αυτά και άλλα εκατοντάδες αποσπάσματα θα μπορούσε κανείς να παραθέσει, για να κάνει κατανοητό  το πόσο μεγάλη επίθεση δέχονται τα πιο ευάλωτα στρώματα των κοινωνιών σε παγκόσμια, πλέον, κλίμακα. Η πανδημία ήταν απλά ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα των κερδών του καπιταλισμού. Οι επιθέσεις δεν σταματάνε ποτέ, και πριν και μετά τον covid. Το καθήκον της Αριστεράς πιο μεγάλο από ποτέ. Αν και η ντόπια καθεστωτική ειδησεογραφία καταναλώνει τις τελευταίες ημέρες τόνους μελάνι για να αποδείξει πως η καρδιά του ρατσισμού χτυπάει εν μέσω πανδημίας στις ΗΠΑ (πράγμα ντε φάκτο αληθές όχι όμως μόνο επί των ημερών του Τραμπ αλλά κάτι δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χρόνια τώρα) άλλο τόσο αδιάφορα σφυρίζει για την κατάσταση στα κέντρα κράτησης προσφύγων στην Ευρώπη, για την κατάσταση των παραγκουπόλεων  στη λατινική Αμερική, την Ινδία, την Αφρική κοκ.

Η αστυνομική βία είναι θέμα στα χείλη της κοινωνίας σε κάθε εκδήλωση διαμαρτυρίας απέναντι στις αποφάσεις του συστήματος που πλήτουν τα κατώτερα στρώματά της  ασχέτως κράτους. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο θεσμικός ρατσισμός και η κρατική βία σκοτώνουν μαύρο πολίτη στην Αμερική αλλά και όχι μόνο. Ακόμα και στη «δημοκρατική» Ευρώπη ουκ ολίγες φορές έχουμε δει αντίστοιχες δολοφονίες (βλ. δολοφονίες Γρηγορόπουλου και Ζακ στην Ελλάδα).

Ο κρατικός ρατσισμός-βία ξεκινάει από τους Αφροαμερικάνους στις ΗΠΑ και ακολουθεί αντίστροφη πορεία από τον covid. Δεν σταματάει με καραντίνες και κλεισμένες πόρτες. Ζωντανεύει στους πνιγμένους πρόσφυγες της Μεσογείου και τρέχει στα σύνορα του Έβρου και στις ακτές της Τουρκίας και της Ελλάδας, σκοτώνει στις φαβέλες τις Βραζιλίας και  φυλακίζει πεινασμένους  στην Κένυα. Κρύβεται στις επιλογές του συστήματος που θεωρεί όλα αυτά τα τμήματα της κοινωνίας αναλώσιμους, καύσιμο στην μηχανή των κερδών. Θα υψώσει το δάκτυλο στην Αμερική και θα την καταδείξει ως την καρδιά του ρατσισμού ενω ταυτόχρονα θα  αποκρύπτει πως στην Ευρώπη για δεκάδες  χρόνια  υπάρχει το μυαλό του. Στην Ευρώπη που στηρίζει σήμερα φασιστικά καθεστώτα στην Ουκρανία και όχι μόνο. Θα πληρώσει αδρά την Τουρκία για να κρατήσει του πρόσφυγες των πολέμων της μακριά από το οπτικό πεδίο των νοικοκυραίων Ευρωπαίων που πρέπει πάση θυσία να δουλεύουν αδιάκοπα στη μηχανή του καπιταλισμού.

Θα κλείσει κόσμο στα σπίτια, θα δώσει ένα κομμάτι ψωμί – επίδομα για να μην πεθάνει της πείνας και μόλις καταλάβει πως δεν μπορεί χωρίς αυτόν, θα τον βγάλει έξω στην δουλειά. Θα αλλάξει την ρητορική όπως βολεύει, θα του δείξει πως ο Τραμπ είναι ο μοναδικός κακός, χαζός που σκοτώνει μαύρους και πίσω θα κρύβει παγίδες σε τηλεργασία, τηλεκπαίδευση και προμήθειες υλικών εκατομμυρίων ευρώ για την αστυνομία, μην τυχόν πάθουν τα ίδια και εδώ, καθώς ετοιμάζονται να πουλήσουν νερό και βουνά. Άλλωστε λεφτά υπάρχουν για την καταστολή και όχι για την δημόσια υγεία που διαρκώς συρρικνώνεται εν μέσω συνεχιζόμενης κρίσης. Θα κρυφτεί στα λόγια πολιτικών που προτρέπουν την αστυνομία να μπαίνει σε σπίτια χωρίς εντάλματα και να συλλαμβάνει κόσμο που δήθεν δεν υπακούει στην καραντίνα που αντισυνταγματικά εφαρμόστηκε (βλ. Νουρής, υπουργός εσωτερικών).

Και θα συνεχίσει να καταπατά εργασιακά δικαιώματα, κεκτημένα πολλών ετών και μαχών στο όνομα της σωτηρίας ενός κόσμου που συνεχώς αργοπεθαίνει.

Παρόλες τις αντιφάσεις της περιόδου και τη συνεχόμενη δυναμική που φαίνεται να αποκτά το σύστημα απέναντι στους εργαζόμενους  μια λάμψη αισιοδοξίας έκανε την εμφάνισή της αλλά και ένα μεγάλο καθήκον.

Πέρα απο τους ηρωικούς αγώνες των μαύρων στις ΗΠΑ και τους αγώνες συμπαράστασης σε πολλές χώρες αυτές τις μέρες, το ίδιο το σύστημα έδειξε την αδυναμία του. Όσο και να υπερηφανεύεται πως είναι ό, τι καλύτερο μπορει να λειτουργήσει στην κοινωνία, χωρίς όλους εμάς δεν μπορει να υπαρξει ούτε και ένα μήνα. Όσα και να είναι τα κέρδη του, αν δεν δουλέψουμε εμείς θα πεθάνει σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Να λοιπόν και το καθήκον. Να κάνουμε σημαία μας πως ο τρόπος να πέσει και να νικηθεί είναι το lock down.Ενα lock down όμως βγαλμένο μέσα από μαζικές απεργίες. Με αλληλεγγύη, με παράδειγμα τις μάχες στις ΗΠΑ .Με αφοσίωση και θάρρος πως μόνο τότε θα πάρουμε τις ζώες μας στα χέρια μας και μόνο τότε θα αξίζουν πραγματικά, για όλους μας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.