Δευτέρα , 25 Σεπτέμβριος 2017

Για το προτζεκταριάτο στα πανεπιστήμια

Και ενώ κόσμος και ντουνιάς συνεχίζει να πέφτει από τα σύννεφα με το σκάνδαλο των ερευνητικών προγραμμάτων (aka projects) στο τεπακ υπάρχουν δυο-τρία ερωτήματα που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας από τα συστημικά ΜΜΕ και δεν αφορούν μόνο το ΤΕΠΑΚ.

Τα ερευνητικά προγράμματα (καθώς και τη χρηματοδότηση που τα συνοδεύει) ποιος τα φέρνει πανεπιστήμια; Μήπως οι σχολές διαθέτουν ρομπότ υποβολής ερευνητικών προτάσεων και υλοποίησης ερευνητικών προγραμμάτων; Τι γίνεται όταν παρασιτικές συμβουλευτικές εταιρίες αργόμισθων ιδιωτών λαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος της χρηματοδότησης παρέχοντας ως επί το πλείστον υπηρεσίες αέρα κοπανιστού; Μήπως οι καθηγητές-επιστημονικοί υπεύθυνοι των προγραμμάτων έχουν μαγικές δυνάμεις και κάνουν τα πάντα μόνοι τους;

Η απάντηση δυστυχώς δεν κινείται στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας αλλά αποτελεί πεζή πραγματικότητα. Ο κύριος όγκος της δουλειάς βγαίνει από συμβασιούχους ερευνητές. Είναι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι-πολυεργαλεία που ενώ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των πανεπιστημίων προσλαμβάνονται απολύονται και επαναπροσλαμβάνονται επί χρόνια παράγοντας έργο ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία και τη φήμη των πανεπιστημίων, καθώς και για την εξασφάλιση χρηματοδότησης (υποβολή ερευνητικών προτάσεων και υλοποίηση ερευνητικών προγραμμάτων, συγγραφή μελετών, επιστημονική αρθρογραφία, διοικητικό έργο, διοργάνωση συνεδρίων και δράσεων προβολής των πανεπιστημίων). Με δυο λόγια κάνουν όλη τη λάντζα…

Ταυτόχρονα (και μην ξαναπέσει κανείς από τα σύννεφα) αποτελούν τμήμα των πιο επισφαλών και κακοπληρωμένων εργαζόμενων των πανεπιστημίων. Στην καλύτερη περίπτωση δουλεύουν με το κομμάτι ή με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Στη χειρότερη και όταν ο προϋπολογισμός των έργων ξοδευτεί σε άσχετα πράγματα, δουλεύουν για ψίχουλα ή και αμισθί προσπαθώντας να φέρουν νέα έργα ώστε να εργοδοτηθούν ξανά, γεμίζοντας ένα βαρέλι που δεν έχει πάτο. Σαν να μην έφταναν αυτά βιώνουν συχνότατα πολύμηνη καθυστέρηση στη καταβολή των δεδουλευμένων τους. Όσοι ερευνητές δεν έχουν την τύχη να δουλεύουν ως μισθωτοί αλλά με καθεστώς ανάθεσης έργου, ενώ εκπληρώνουν τις εργασιακές τους υποχρεώσεις και το Πανεπιστήμιο έχει αποκομίσει απτά και πολλαπλά οφέλη από το συνολικό τους έργο, η Διοίκηση τους καθυστερεί στην καταβολή των πληρωμών…

Και για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα των ημερών, το σκάνδαλο στο ΤΕΠΑΚ αποτελεί αποτέλεσμα ενός σάπιου μοντέλου ανάπτυξης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δεν βάζει στο κέντρο τις κοινωνικές ανάγκες αλλά το κέρδος των ιδιωτών μέσα από την εμπορευματοποίηση της παραγόμενης γνώσης. Και δεν διορθώνεις το πρόβλημα νομιμοποιώντας τη διαφθορά με νομοσχέδια σαν αυτό που ετοιμάζει η κυβέρνηση για το «επιχειρηματικό πανεπιστήμιο» με τους καθηγήτες-μάνατζερ και φοιτητές-δουλοπάροικους. Αν δεν κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα πανεπιστήμια με τις ύαινες τους ιδιωτικού τομέα αν δεν διεκδικήσουμε τη σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή με γνώμονα τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και αν δεν αυξήσουμε τον κοινωνικό έλεγχο πάνω σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου θα συνεχίσουμε να πέφτουμε από τα σύννεφα.

Έξω οι εταιρίες από τα πανεπιστήμια – μόνιμη και αξιοπρεπής δουλειά για όλους 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.