Τετάρτη , 23 Αύγουστος 2017

Γαλλία: «Αγρύπνια» – Να καθυστερήσουμε τον Απρίλη για να υποδεχτούμε καλύτερα την άνοιξη!

galliaarypnia

του Denis Godard*

Δεν ήρθε η 1η Απρίλη αλλά η 32 Μάρτη, έπειτα η 33, έπειτα η 34… Όλα είναι δυνατά όταν μένουμε ξάγρυπνοι! Καταρχάς, η επιμήκυνση του χρόνου, να παρατείνουμε τον Μάρτη. Όχι για να καταργήσουμε τον Απρίλη βέβαια, αλλά για να έχουμε τον χρόνο να ανθίσουν οι υποσχέσεις. Για να υποδεχτούμε καλύτερα την άνοιξη. Αυτό τον Μάη που έρχεται.

Αυτό που γεν­νιέ­ται στη Δη­μο­κρα­τία[ii] είναι πράγ­μα­τι μια υπό­σχε­ση. Μια υπό­σχε­ση ότι ο πα­λιός κό­σμος μπο­ρεί να γκρε­μι­στεί και να φανεί ο νέος.

Από το παλιό στο νέο

Το παλιό; Είναι η λο­γι­κή του Κε­φα­λαί­ου, της κα­τά­στα­σης έκτα­κτης ανά­γκης που επι­χει­ρεί να κα­ταρ­γή­σει τον δη­μό­σιο χώρο, να τον επι­τη­ρή­σει, να τον ελέγ­ξει. Να τον κλεί­σει, υλικά και ιδε­ο­λο­γι­κά, όπως τα σύ­νο­ρα γύρω από την Ευ­ρώ­πη φρού­ριο, γύρω από την ιδέα του έθνους. Όπως θα ελεγ­χθούν λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο και οι χώροι ερ­γα­σί­ας με τον νόμο El Khomri. Όπως τα πα­νε­πι­στή­μια που τα έκλει­σαν στη διάρ­κεια του κι­νή­μα­τος. Όπως τα λύ­κεια που τα ελέγ­χουν οι μπά­τσοι. Υπο­τα­γή του δη­μό­σιου χώρου στην κυ­ριαρ­χία του Κρά­τους, των αφε­ντι­κών, για να μας πρε­κα­ριο­ποι­ή­σουν, να μας εξα­το­μι­κεύ­σουν, να μας εμπο­δί­σουν να εί­μα­στε μαζί, να μας εμπο­δί­σουν να αντι­πα­ρα­θέ­σου­με τις εμπει­ρί­ες και τις ιδέες μας. Να μας απο­μο­νώ­σουν στον ιδιω­τι­κό χώρο, μπρο­στά στην τη­λε­ό­ρα­ση και την αδιά­κο­πη ροή των κυ­ρί­αρ­χων ιδεών.

Το νέο είναι η συλ­λο­γι­κή οι­κειο­ποί­η­ση των δρό­μων από τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες, ο συλ­λο­γι­κός έλεγ­χος των πλα­τειών σαν υπό­σχε­ση κα­τά­λη­ψης των χώρων ερ­γα­σί­ας, των πα­νε­πι­στη­μί­ων, των γει­το­νιών. Η βού­λη­ση η εξου­σία να κα­τα­λη­φθεί στην πράξη από την πλειο­ψη­φία.

Αυτή είναι η « Αγρύ­πνια» : στο Πα­ρί­σι, η place de la République έγινε χώρος για φό­ρουμ, για συ­ζη­τή­σεις και ορ­γά­νω­ση. Μια ανα­ζή­τη­ση της πραγ­μα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Όπου συ­ναί­νε­ση υπάρ­χει για τη συ­νο­λι­κή άρ­νη­ση του κα­πι­τα­λι­σμού και η συ­ζή­τη­ση είναι για τη δη­μο­κρα­τία, για τον ρόλο της ερ­γα­σί­ας, για τη σύν­δε­ση με­τα­ξύ των αγώ­νων, για τη μη βία και για τη βία… Καμιά φορά είναι μακρά συ­ζή­τη­ση, πά­ντο­τε χα­ο­τι­κή. Αλλά το κί­νη­μα ανα­ζη­τεί και μα­θαί­νει. Συχνά, με αγαλ­λί­α­ση.

Επι­τέ­λους στην επι­φά­νεια

Η υπό­σχε­ση δεν γεν­νιέ­ται εκ του μη­δε­νός. Απο­κρυ­σταλ­λώ­νει αυτό που ετοι­μα­ζό­ταν αλλά δεν ήταν ορατό, ήταν υπό­γειο και ξαφ­νι­κά ανα­δύ­ε­ται. Ήταν οι πολ­λές απερ­γί­ες τον τε­λευ­ταίο χρόνο, απο­μο­νω­μέ­νες και δια­σπα­σμέ­νες. Ήταν αυτό που έλε­γαν οι ZAD[iii], στο Sivens, στη Notre-Dame-des-Landes. Ήταν οι κα­ταυ­λι­σμοί των με­τα­να­στών-ριών και η αλ­λη­λεγ­γύη. Κι έπει­τα, η οργή στην Air France, η αλ­λη­λεγ­γύη στη Goodyear, η επι­τυ­χία της προ­βο­λής του Merci patron ![iv], η φωνή ενός Frédéric Lordon [v].

Ο τε­λευ­ταί­ος γρά­φει τα εξής: « το μόνο πράγ­μα για το οποίο μπο­ρού­με να εί­μα­στε σί­γου­ροι είναι ότι καμιά πραγ­μα­τι­κή εναλ­λα­κτι­κή δεν μπο­ρεί να γεν­νη­θεί μέσα από το συ­νη­θι­σμέ­νο παι­χνί­δι των θε­σμών της 5ης Γαλ­λι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας κι από ορ­γα­νώ­σεις που έχουν πια ψο­φή­σει. Το σύ­στη­μα αυτό έχει τε­λειώ­σει και θα πρέ­πει να πε­ρά­σου­με πάνω από το πτώμα του. Όπως έδει­ξαν επαρ­κώς όλα τα κι­νή­μα­τα πλα­τεί­ας και κα­τά­λη­ψης, η επα­νοι­κειο­ποί­η­ση του πο­λι­τι­κού και τα ση­με­ρι­νά κοι­νο­βού­λια βρί­σκο­νται σε σχέση ρι­ζι­κής αντι­νο­μί­ας: η πρώτη δεν έχει καμία τύχη χωρίς την κα­θαί­ρε­ση των δεύ­τε­ρων »…

Μια υπό­σχε­ση που μένει να γρα­φτεί

Άρ­κε­σε μια πρω­το­βου­λία για να απο­κρυ­σταλ­λω­θεί αυτό που ετοι­μα­ζό­ταν υπο­γεί­ως. Αυτή την Κυ­ρια­κή 34 Μαρ­τί­ου, 240.000 μέχρι 380.000 άτομα πα­ρα­κο­λού­θη­σαν ζω­ντα­νά στο δια­δί­κτυο αυτό που γι­νό­ταν στην place de la République…

Βε­βαί­ως, είναι μόνο μια υπό­σχε­ση. Το μέλ­λον δεν έχει γρα­φτεί ακόμη. Η εξου­σία είναι ακόμη εκεί και τί­πο­τε δεν έχει ακόμη αλ­λά­ξει πραγ­μα­τι­κά. Αλλά έχει αρ­χί­σει να δια­δρα­μα­τί­ζε­ται κάτι βαθύ. Την Κυ­ρια­κή το από­γευ­μα, οι υπεύ­θυ­νοι της πρω­το­βου­λί­ας απο­φά­σι­σαν να αφή­σουν τον χώρο, που ήταν πολύ αδύ­να­μος τη νύχτα, και κά­λε­σαν για επι­στρο­φή στην place de la République για πε­ρισ­σό­τε­ρα, δί­νο­ντας ρα­ντε­βού την Τρίτη και το Σάβ­βα­το το από­γευ­μα. Μετά τις δια­δη­λώ­σεις της Τρί­της.

Τη Δευ­τέ­ρα όμως, στις 18:30, εκα­το­ντά­δες πήραν μέρος σε μια δια­δή­λω­ση ενά­ντια στον ερ­χο­μό του Valls σε χώρο δίπλα από την πλα­τεία, με το σύν­θη­μα « Nuit debout, Valls à genoux !» [«Όρθια Νύχτα, Valls γο­να­τι­σμέ­νος!»]. Στις 20:00, πάνω από χίλια άτομα έκα­ναν συ­νέ­λευ­ση και υπο­δέ­χτη­καν με εν­θου­σια­σμό μια αντι­προ­σω­πεία της Confédération paysanne [vi] που ήρθε να στη­ρί­ξει το κί­νη­μα. Στις 22:00, 200 με­ρι­κώς και επι­σφα­λώς ερ­γα­ζό­με­νοι έφτα­σαν με πο­ρεία μετά από τη συ­νέ­λευ­σή τους. Και λίγο μετά τα με­σά­νυ­χτα ήρθαν εκατό με­τα­νά­στες που τους υπο­δέ­χτη­καν με το σύν­θη­μα « De l’air, de l’air, ouvrez les frontières ! » [«Ανάσα, ανάσα, ανοί­χτε τα σύ­νο­ρα!»].

Μια ευ­και­ρία για το κί­νη­μα

Αυτό που έκανε εφι­κτή την απο­κρυ­στάλ­λω­ση ήταν το κί­νη­μα ενά­ντια στον νόμο για την ερ­γα­σία, οι απερ­γί­ες και οι δια­δη­λώ­σεις, η κι­νη­το­ποί­η­ση της νε­ο­λαί­ας. Από την άλλη, αυτό που προ­σφέ­ρουν οι κα­τα­λή­ψεις χώρων σε αυτό το κί­νη­μα είναι ένα νόημα, μια αμ­φι­σβή­τη­ση ολό­κλη­ρης της λο­γι­κής του συ­στή­μα­τος, μια δυ­να­τό­τη­τα σύ­γκλι­σης με­τώ­πων αγώνα. Η αλ­χη­μεία αυτή δεν θα μπο­ρέ­σει να κρα­τή­σει και να ανα­πτυ­χθεί αν δεν συ­ναρ­θρω­θεί αυτό το κί­νη­μα των πλα­τειών με την εγκα­τά­στα­ση του αγώνα σε κάθε χώρο ερ­γα­σί­ας, σε κάθε πα­νε­πι­στη­μια­κή σχολή και λύ­κειο, σε κάθε γει­το­νιά. Γιατί η δη­μιουρ­γία ενός νέου κό­σμου δεν γρά­φε­ται από χι­λιά­δες αλλά από εκα­τομ­μύ­ρια. Γρά­φε­ται με νίκες όπως η από­συρ­ση του νόμου για την ερ­γα­σία.

Συ­νε­πώς, τί­πο­τε δεν έχει κρι­θεί. Αλλά αυτό το κί­νη­μα είναι ευ­και­ρία. Κι ακόμη, είναι ανά­γκη. Γιατί τα τέ­ρα­τα, οι μορ­φές που παίρ­νει το Κε­φά­λαιο, το αστυ­νο­μι­κό Κρά­τος, ο εθνι­κι­σμός ή ο φα­σι­σμός, δεν είναι κρυμ­μέ­να στο σκο­τά­δι. Είναι εδώ για τα καλά. Άρα θα πρέ­πει να πάμε σε βάθος για να αν­θί­σουν οι υπο­σχέ­σεις. Για να φέρει ο Απρί­λης τον Μάη. Μαζί με την άνοι­ξη.

i. « Nuit Debout », όρθια νύχτα

ii. «République» στο κεί­με­νο, αλλά εδώ είναι προ­φα­νές ότι δεν πα­ρα­πέ­μπει στο θε­σμι­κό, πα­ρα­πέ­μπει στο πνεύ­μα της Δη­μο­κρα­τί­ας, που πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νό κάτω από τη Ρε­που­μπλίκ.

iii. ZAD. Κι­νη­μα­τι­κός νε­ο­λο­γι­σμός που ση­μαί­νει «Ζώνη για Υπε­ρά­σπι­ση» («zone à défendre»). Οι­κειο­ποί­η­ση και με­τα­στρο­φή του όρου «zone d’aménagement différé».

iv. «Ευ­χα­ρι­στώ αφε­ντι­κό!», σα­τι­ρι­κή ται­νία για την ανερ­γία και την άμεση δράση που βγήκε στις γαλ­λι­κές κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές αί­θου­σες στις 24 Φλε­βά­ρη

v. Οι­κο­νο­μο­λό­γος που καλεί εδώ και χρό­νια σε δράση για τη δη­μιουρ­γία μιας «κοι­νω­νι­κής δη­μο­κρα­τί­ας». Οι πα­ρεμ­βά­σεις του στις « Nuit Debout » στο Πα­ρί­σι ξε­σή­κω­σαν τον κόσμο αλλά ο ίδιος αρ­νεί­ται να ηγη­θεί

vi. Αγρο­τι­κό συν­δι­κά­το από όπου είχε ανα­δει­χτεί και ο Ζοζέ Μποβέ

*Hebdo L’Anticapitaliste [εφημ. του γαλ­λι­κού Νεου Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος] – 331 (07/04/2016)

αναδημοσίευση από το Rproject

Τη με­τά­φρα­ση έκανε ο Σω­τή­ρης Σια­μαν­δού­ρας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.