Σάββατο , 28 Μάρτιος 2020

Το εθνικό ζήτημα και η οικονομική συγκυρία στον απόηχο της εκλογής Ακκιντζί

akkintzi2Αναθέρμανση των ελπίδων για ειρήνη

Η εκλογή  του Ακκιντζί ως πρόεδρου της Β. Κύπρου έτυχε θετικής υποδοχής από ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων. Αριστεροί εργαζόμενοι και νέοι αλλά και κόσμος με αντιεθνικιστικά αισθήματα, και στις δυο πλευρές του νησιού, πανηγύρισαν την ανάδειξη του κεντροαριστερού υποψήφιου. Ο Ακκιντζί καταγράφεται ως πολιτικός προσανατολισμένος στην εύρεση λύσης. Τονίζει την ανάγκη τήρησης αποστάσεων από την Τουρκία και διατηρεί σχέση με τα προοδευτικά κινήματα της B. Κύπρου. Η υποψηφιότητά του λειτούργησε συσπειρωτικά για τον κόσμο της αριστεράς, τα συνδικάτα και άλλες συλλογικότητες της τ/κ κοινωνίας, που είδαν στην εκλογή του μια ελπίδα για ειρηνική συμβίωση με τους ε/κ. Ίσως όχι χορεύοντας στα οδοφράγματα το βράδυ των αποτελεσμάτων, αλλά  τοποθετούμενοι θετικά για την εκλογή Ακκιντζί, εμφανίστηκαν και εκπρόσωποι του αστισμού στη ε/κ πλευρά οι οποίοι έσπευσαν να δηλώσουν την ελπίδα τους για λύση του κυπριακού. Η εικόνα αυτή, όμως, αποτυπώνει διαφορετικές κοινωνικές διαδικασίες, παρά την ομοιότητα στις διατυπώσεις.

Το διεθνές περιβάλλον των ανταγωνισμών

Για το τμήμα της κυπριακής και ελληνικής αστικής τάξης  που τοποθετείται υπέρ της  «λύσης»,  η επιθυμία για αυτήν με τη μορφή διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας και στη βάση των ψηφισμάτων των Η.Ε,  σηματοδοτεί την ετοιμότητά του να ξεπεράσει τα αντικειμενικά όρια οικονομικής ανάπτυξης που επιβάλλει η ντε φάκτο διχοτόμηση του νησιού. Πρόκειται για τμήματα μεσαίου και μεγάλου, φιλοευρωπαϊκού και νεοφιλελεύθερου κεφαλαίου που οραματίζονται να παίξουν αναβαθμισμένο ρόλο στη νέα εποχή, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία τους και τη σύνδεσή τους με διεθνή οικονομικά και πολιτικά κέντρα.

Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας εντάσσεται η εντατικοποίηση των διαδικασιών ανακήρυξης ΑΟΖ σε συνεργασία με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Αίγυπτο καθώς και η επιδίωξη στενής σχέσης με τη Ρωσία, την Ε.Ε και τις ΗΠΑ. Η συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε έναν τέτοιο πολύπλοκο και ετεροβαρή ιμπεριαλιστικό σχηματισμό, αποτελεί στρατηγική επιδίωξη -αλλά και κολύμπι σε βαθιά νερά- με δύο σημαντικούς στόχους:  την επίτευξη εγγυήσεων οικονομικού οφέλους -που στη συγκυρία της βαθιάς οικονομικής ύφεση αποκτά αγωνιώδη χαρακτήρα για τον αστικό κόσμο- και την αναβάθμιση (χάρη στις πλάτες των ισχυρών) της δυνατότητας των ε/κ εκπροσώπων τους να βρεθούν σε ευνοϊκότερη θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την τ/κ πλευρά.

Ανάλογες πιέσεις υπάρχουν και στην “άλλη πλευρά”. Στην Τουρκία, οι ξέφρενοι ρυθμοί ανάπτυξης αποτελούν παρελθόν. Ταυτόχρονα, οι ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή, δηλαδή το θέμα της ΑΟΖ των γειτόνων κρατών που την απειλεί με ασφυξία, η υπόθεση των Κούρδων και της πιθανότητας συγκρότησης κράτους, αλλά και η ανάπτυξη του ISIS, που δημιουργεί νέα δεδομένα στη Συρία και το Ιράκ, εντείνουν την ανασφάλεια και την επιθετικότητα  της τουρκικής οικονομικής ελίτ.

Εσωτερική οικονομική κυριαρχία

Για τη διαδικασία εξεύρεσης λύσης, αυτές οι συνθήκες μεταφράζονται σε κόντρα μεταξύ αστικών τάξεων, που επειδή ακριβώς υπερασπίζονται εθνικά συμφέροντα αντίθετα μεταξύ τους, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν ουσιαστικά την επανένωση του νησιού και των ανθρώπων του. Για το αστικό μπλοκ, το εθνικό ζήτημα (και η λύση του) είναι άρρηκτα δεμένο με την προοπτική διατήρησης και ενίσχυσης της οικονομικής του κυριαρχίας.

Η εξασφάλιση της κυριαρχίας, όμως, δεν αφορά μονάχα στο εθνικό/εθνοτικό επίπεδο. Αντίθετα, ασκείται με συνέπεια εντός και των δύο κοινοτήτων, μέσω της επιβολής σκληρής λιτότητας στα λαϊκά στρώματα. Το στοιχείο αυτό αποτελεί σημείο σύγκλισης των κατά τα άλλα αντιτιθέμενων αστικών σχηματισμών, ανεξάρτητα από την τελική μορφή λύσης. Στη σημερινή οικονομική συγκυρία, είναι απλώς αδύνατο για οποιαδήποτε άρχουσα τάξη -ανεξάρτητα από την ποσόστωση των εκπροσώπων της στο κρατικό μηχανισμό- να απεμπολήσει τα πλεονεκτήματα των αυστηρών δημοσιονομικών πολιτικών, της φθηνής και ανοχύρωτης εργατικής δύναμης, των ευχαριστημένων τραπεζιτών…no-border

Συμπερασματικά

Η διαπίστωση αυτή είναι κρίσιμη για τον κόσμο που αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια την επαναπροσέγγιση. Σημαίνει ότι στις σημερινές συνθήκες  όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και βάθυνσης της οικονομικής κρίσης, το καθήκον υπεράσπισης της ειρήνης δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ανάγκη για ανατροπή των δυσμενών ταξικών συσχετισμών. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι είναι αδύνατη η εξεύρεση βιώσιμης λύσης, αν ο ανταγωνισμός μεταξύ των γερακιών της κάθε πλευράς μεταφραστεί σε συντονισμένη κοινωνική επίθεση. Κάτι τέτοιο θα δυναμώσει τις εθνικιστικές αγκαλιές, τον  ανταγωνισμό για πενιχρούς πόρους και την καχυποψία μεταξύ των κοινοτήτων. Η Αριστερά έχει ευθύνη να αναδείξει αυτό το ζήτημα. Κυρίως όμως πέφτει στις πλάτες της το καθήκον να ενοποιήσει τις εμπειρίες αντίστασης των δύο πλευρών του νησιού και να οργανώσει αποτελεσματικά την ανατροπή αυτής της προοπτικής.

granazi-logo

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.