Δευτέρα , 20 Νοέμβριος 2017

Εργατικά «ατυχήματα»: Δεν είμαστε αναλώσιμοι

Την ώρα που ο κατασκευαστικός κλάδος φαίνεται να ανεβάζει στροφές και οι εργάτες προσπαθούν να συνέλθουν μετά από μια μαραθώνια περίοδο ανεργίας, ανοίγει ταυτόχρονα αλλά και σίγουρα όχι τυχαία το κεφάλαιο “εργατικά ατυχήματα”. Δύο διαδικασίες που δεν θα έπρεπε να είναι παράλληλες, δυστυχώς στη χαλεπή περίοδο που ζούμε, έχουν γίνει αυτοκόλλητες.

Με το σπάσιμο της φούσκας και την κατάρρευση που υπέστη ο συγκεκριμένος κλάδος (και όχι μόνο) απορρυθμίστηκαν βασικά εργασιακά δεδομένα σε θέματα που αφορούν την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων με αποτέλεσμα αρκετοί από αυτούς να χάνουν τη ζωή τους στο μεροδούλι. Η δεινή οικονομική συγκυρία έχει συμβάλλει στην επέκταση μορφών εργασίας σε ευκαιριακή και περιστασιακή βάση και κυρίως στην αύξηση της αδήλωτης εργασίας, με αποτέλεσμα η ασφάλεια και η υγεία των εργαζομένων να αντιμετωπίζονται ως λεπτομέρειες από τα αφεντικά. Ακόμη και τα στατιστικά στοιχεία του (κάθε άλλο παρά αντικειμενικού) Υπουργείου Εργασίας δείχνουν αύξηση των εργατικών ατυχημάτων, παραλείπουν ωστόσο την αναφορά στην κατηγορία των αδήλωτων εργατών που αυξάνει κατά πολύ το πραγματικό αριθμό των θυμάτων εργατικών ατυχημάτων. Είναι πασιφανές πλέον ότι τα μέτρα ασφάλειας και υγείας στην εργασία υποβαθμίζονται λόγω των περικοπών που γίνονται από τους εργοδότες στο πλαίσιο της μείωσης του εργατικού κόστους αλλά και της εντατικοποίησης της εργασίας που επιβάλλει το κυνήγι για το κέρδος.

Και αναρωτιέται κανείς, αλήθεια πόσους εργάτες πρέπει να θρηνήσουμε για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που αποκαλείται «ατύχημα» είναι ουσιαστικά έγκλημα; Πόσο καιρό θα μας πάρει να χαϊδεύουμε τα αυτιά μας και να μη λέμε την αλήθεια ως έχει; Πόσο καιρό και πόσους ακόμα “πρέπει” να χάσουμε για να αντιληφθούμε ότι η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και κυρίως των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων στον κατασκευαστικό κλάδο, είναι αποτέλεσμα της απροθυμίας (εγκληματικής αμέλειας) των εργοδοτών να επιτρέπουν ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον; Πόσες ακόμα οικογένειες θα καταριούνται την μαύρη ώρα και στιγμή που οι δικοί τους άνθρωποι εργάζονται σε εργοδότες που  δεν πράττουν αυτά που υποχρεούνται;

Είναι λυπηρό και εξοργιστικό να διεκδικείς τα αυτονόητα, δηλαδή οι εργαζόμενοι να επιστρέφουν στα σπίτια τους υγιείς και αρτιμελείς, ωστόσο η απαραίτητη ανατροπή τέτοιων μεσαιωνικών πρακτικών είναι πρόβλημα στο οποίο πρέπει να δώσουμε λύση. Και η λύση είναι οι απεργία μέχρι να αναγκαστούν να υλοποιήσουν οι εργοδότες τις υποχρεώσεις τους.  Απεργία σαν και αυτή που ξεκίνησαν αυτές τις μέρες οι εργάτες στο τσιμεντοποιείο του Βασιλικού διεκδικώντας την εφαρμογή της συλλογικής τους σύμβασης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.