Τετάρτη , 22 Ιανουάριος 2020

ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ – ΔΕΚΤΗ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΗ…

«Ενοικιάζονται εργάτες σε τιμή ευκαιρίας, με χαμηλές απολαβές, καθόλου δικαιώματα, μηδέν επιβαρύνσεις, δεκτός κάθε δοκιμαστικός έλεγχος».
Αρχικά πίστεψα ότι ο εμπνευστής της πινακίδας απλά κοροϊδεύει την εργασιακή κόλαση που αναγκαζόμαστε να ζούμε τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο. Θα μπορούσε άνετα να είναι ένα κακόγουστο αστείο. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πικρή. Η ανακοίνωση – ταμπέλα αυτή είναι πέρα για πέρα αληθινή.

ENER2

Αυτή, λοιπόν, την ταμπέλα αντίκρισα σήμερα στη Βιομηχανική Περιοχή της Λευκωσίας, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή Χαλεπιανές. Μετά το πρώτο σοκ που έπαθα αφού συνειδητοποίησα ότι αυτό που βλέπω είναι πραγματικό, σκέφτηκα ότι την ταμπέλα αυτή την βλέπουν χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα αφού είναι ένας πολυσύχναστος κεντρικός δρόμος μιας περιοχής γεμάτης με εργοστάσια, βιομηχανίες, υπαίθρια εργοτάξια με χιλιάδες εργαζομένους συνολικά.

Αλήθεια, οι ηγεσίες των Συντεχνιών και των εργατικών Συνδικάτων σε αυτό τον τόπο ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; Τι κάνουν όταν η κατρακύλα των εργασιακών δικαιωμάτων δεν λέει να σταματήσει, Όταν η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και της εργασίας που παράγει έχει φτάσει σε απελπιστικά ξεδιάντροπο επίπεδο. Έχει φτάσει στο σημείο όπου οι εργοδότες και οι κάθε μορφής εκμεταλλευτές μας, παίζουν με ότι μας απέμεινε, με την αξιοπρέπεια μας. Τι θα πει άραγε ΔΕΚΤΗ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΗ;;; Τι θα δοκιμάσει δηλαδή ο εργοδότης ; Τι είναι ο Εργάτης, αυτοκίνητο; ή μήπως κομπρεσέρ; Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάει περίπατο…

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι οι Εταιρίες Ενοικίασης Εργατών δεν κρατούν πλέον ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα αφού «οι κρίσεις τους », οι Τρόικες, τα ΔΝΤ τους και οι ντόπιοι εδώ πολιτικοί εκφραστές τους, κυβέρνηση και λοιποί, έχουν επιτύχει τη διάλυση των κατακτήσεων της εργατικής τάξης όλων των προηγούμενων δεκαετιών και βρισκόμαστε τώρα στο σημείο να κατοχυρώνονται και να νομιμοποιούνται επίσημα τα σύγχρονα εργασιακά σκλαβοπάζαρα. Οι δουλέμποροι είναι σήμερα οι αρμόδιοι για τις συνθήκες, τις ώρες και το είδος της εργασίας που εμείς θα δουλέψουμε.

Έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι οι εργάτες είναι απλώς ανταλλάξιμα προϊόντα, με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, χωρίς δικαιώματα, ανά πάσα στιγμή διαθέσιμοι στις όποιες ανάγκες των εργοδοτών, αφού χωρίς καμιά ευθύνη και επιβάρυνση για την καταβολή των κοινωνικών μας ασφαλίσεων, την ασφάλεια μας στο χώρο εργασίας , τις ώρες εργασίας και το μεροκάματο μας , μας νοικιάζουν – μας αγοράζουν – μας δανείζονται και μάλιστα με δικαίωμα δοκιμής μας πρώτα!!!

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ο κατήφορος και ο ξεπεσμός δεν έχει προηγούμενο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή ή διέξοδο, πρέπει να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας και πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Είναι πολύ κρίσιμο σ’ αυτή τη φάση να πιέσουμε τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συντεχνιών ώστε «να θυμηθούν» ότι οι συντεχνίες δεν φτιάχτηκαν για να διαφυλάσσουν, πάση θυσία, την κοινωνική ειρήνη. Οι συντεχνίες είναι το εργαλείο που έχει στα χέρια της η εργατική τάξη για να αντεπιτεθεί στους κάθε μορφής εκμεταλλευτές της. Αυτός είναι ο λόγος που οι εργάτες των προηγούμενων γενιών έφτυσαν αίμα για να φτιάξουν μαχητικά εργαλεία και όχι «διαπραγματευτικές επιτροπές», όπως έχουν καταλήξει τις συντεχνίες στις μέρες μας. Γιατί οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι πατεράδες και οι μανάδες μας και όλοι οι αγωνιστές δεν έβαλαν πλάτη για να πίνουν σήμερα καφέδες οι συντεχνιακοί με τους εργοδότες σε «κλειστά meeting». Όπως πάλεψαν οι εργάτες τότε έτσι και σήμερα πρέπει να παλέψουμε και εμείς για μαχητικές συντεχνίες που θα βάλουν τέλος στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα.
Για να μην ζήσουμε ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ… ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας…

logogranazi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.