Τρίτη , 12 Δεκέμβριος 2017

εκπαιδευτικοί εποχιακοί και αναλώσιμοι;

molivi

Η νομιμοποίηση της ελαστικής και αναλώσιμης εργασίας γίνεται πρώτα από το κράτος. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να μας πείσει ότι τα αδιέξοδα έχουν ξεπεραστεί κι ότι μπαίνουμε σε τροχιά ανάκαμψης, αφού ικανοποιήσαμε όλες τις απαιτήσεις της Ε.Ε, γίνεται εντονότερη και πιο σπασμωδική. Όμως η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Σε μια διαρκή προσπάθεια μείωσης του κόστους εργασίας και κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων, το κράτος μετατρέπεται σε έναν από τους χειρότερους εργοδότες δίνοντας έτσι άλλοθι και στα αφεντικά του ιδιωτικού τομέα. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελούν οι όροι εργοδότησης των έκτακτων, αντικαταστατών και εποχιακών υπαλλήλων στο δημόσιο τακτική. Το κράτος δημιουργεί εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων αξιοποιώντας την τακτική διαίρει και βασίλευε.

Εδώ και αρκετό καιρό η κάλυψη πάγιων αναγκών δεν γίνεται μέσω της πρόσληψης μόνιμων υπαλλήλων. Ειδικά στον τομέα της εκπαίδευσης, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό καθηγητών και δασκάλων εργάζεται σε καθεστώς ωρομισθίας ή αντικατάστασης. Αυτό στην πράξη σημαίνει πολλαπλά προβλήματα για τους εργαζόμενους αλλά και για την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι εκπαιδευτικοί σε αυτές τις συνθήκες είναι πλήρως αναλώσιμοι, αφού σε πολλές περιπτώσεις η διάρκεια εργασίας τους δεν ξεπερνά τους 9 μήνες, με πολλά παραδείγματα εκπαιδευτικών να εργάζονται για 2 ή 3 μήνες.

Εκεί όμως που η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει τον εαυτό της, είναι η απαίτηση τα δύο τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι να θεωρούνται αυτοεργοδοτούμενοι! Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουν μόνοι τους τις κοινωνικές τους ασφαλίσεις το ύψος των οποίων ουδεμία σχέση έχει με τις πραγματικές τους αποδοχές. Πολλές φορές ο μισθός ενός μήνα αντιστοιχεί στην τριμηνιαία καταβολή των εισφορών. Σαν να μην έφταναν αυτά, ως αυτοεργοδοτούμενοι, δεν δικαιούνται ανεργιακό επίδομα, με αποτέλεσμα, μετά το πέρας των εργασιών τους να μην έχουν κανένα εισόδημα.

Οι εκπαιδευτικοί, αλλά και όλοι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα προϊόντα. Οι συντεχνίες στο χώρο της εκπαίδευσης έχουν χρέος να προστατέψουν τα πιο αδύναμα μέλη τους και όχι να σφυρίζουν αδιάφορα. Η σταθερή και μόνιμη δουλειά είναι αναφαίρετο δικαίωμα για όλους μας. Προφανώς και για τους δασκάλους των παιδιών μας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.