Πέμπτη , 29 Ιούνιος 2017

Είναι ώρα για μετωπική δράση

Η συνειδητοποίηση από πλευράς μας της επιτακτικής ανάγκης για ενότητα των δυνάμεων της «δικής μας», εκτός των τειχών Αριστεράς σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η κρίσιμη εκείνη μαγιά που θα δώσει μάχες αλλά και θα εμπνεύσει περισσότερο κόσμο να συμμετέχει, οδηγεί σε αυτό το κάλεσμα που πρόκειται να συνεχιστεί με κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες.

Τα τελευταία χρόνια, η Αριστερά που βρίσκεται αριστερότερα του ΑΚΕΛ, είναι κατακερματισμένη σε μικρές ομάδες, οι οποίες από τη μια συνεργάζονται σε κινηματικές δράσεις, αλλά από την άλλη δεν έχουν καταφέρει να βαθύνουν και να πολιτικοποιήσουν περαιτέρω αυτές τις κοινές δράσεις. Οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών, όμως είναι ραγδαίες και χρειάζεται να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, κάνοντας αυτό που οφείλουμε: προχωρώντας σε περισσότερες κοινές δράσεις σε κινηματικό επίπεδο και επιτυγχάνοντας μια συμφωνία σε πολιτικό. Οι εξελίξεις αυτές περιλαμβάνουν την ενίσχυση του εθνικισμού στην κυπριακή κοινωνία, μια κοινωνία που ο ακραίος εθνικισμός είχε πάντοτε την εύνοια των μηχανισμών του κράτους, την όξυνση των επιθέσεων από πλευράς του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζομένων, αλλά και τη διαφαινόμενη κατάρρευση των συνομιλιών για λύση του κυπριακού. Ο δρόμος για να πετύχουμε μια τέτοια, ποιοτικά αναβαθμισμένη συνεργασία, θεωρούμε ότι βρίσκεται στην τακτική του μετώπου.

Μπορούμε;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά καταφατική. Μπορούμε γιατί ήδη έχουμε κάνει μεγάλα βήματα σε αυτή την κατεύθυνση. Έχει προηγηθεί μια σειρά από κοινές δράσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις, με αποκορύφωμα το φεστιβάλ στη Λεμεσό στις 16 του Ιούνη οι οποίες συντείνουν στην αναγκαιότητα μεγαλύτερης μαζικότητας για το χώρο. Χρειάζεται να αποτιμήσουμε αλλά και να κορυφώσουμε αυτές τις προσπάθειες.

Επίσης, έχουμε συνυπάρξει κάτω από την πολιτική στέγη της ΕΡΑΣ. Αυτή η πρωτοβουλία υπήρξε μια πολύ διδακτική αλλά και καθοριστική εμπειρία για όλους/ες όσοι/ες συμμετείχαμε. Γιατί αφενός μας απέδειξε ότι υπάρχει περισσότερος κόσμος με διάθεση να ενταχθεί και να ασχοληθεί με την Αριστερά στο νησί και αφετέρου μας πρόσφερε ένα πολύ δυσάρεστο, αλλά και χρήσιμο για το μέλλον, μάθημα: Ότι η κοινή δράση με τις δυνάμεις του ρεφορμισμού είναι αποτελεσματική και χρήσιμη όταν συνδυάζεται με πραγματική πολιτική σχέση με τη βάση του. Και πολιτική σχέση δε σημαίνει προσκόλληση στις αδιέξοδες επιλογές της ηγεσίας του ρεφορμισμού. Σημαίνει ενότητα στη δράση, προβάλλοντας ταυτόχρονα με ξεκάθαρο τρόπο τις θέσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Το ερώτημα λοιπόν επανέρχεται με διαφορετική μορφή: Θέλουμε;

Τι εννοούμε «μέτωπο»;

Εννοούμε ένα σχήμα που θα βασίζεται στην αρχή «Βαδίζουμε χώρια – Χτυπάμε μαζί». Με άλλα λόγια, για τη συγκρότησή του δεν χρειάζεται να πετύχουμε κάποια συνολική συμφωνία ή, πολύ περισσότερο, διάλυση των διάφορων οργανώσεων, που θα αποτελούν συνιστώσες δυνάμεις του μετώπου αυτού. Δεν πάμε να φτιάξουμε ένα κόμμα ή μια οργάνωση αλλά μια «ομπρέλα» που θα μπορεί να στεγάζει διαφορετικές ιδέες και αφετηρίες στη βάση μιας κοινής πολιτικής συμφωνίας.

Μιλάμε για ένα μέτωπο που θα μπορέσει να φέρει μια ρητορική και μια συλλογική δράση που το ΑΚΕΛ δεν επιλέγει να αρθρώσει. Μια δράση αντικαπιταλιστική, με συγκρουσιακή διάθεση και στόχο τη ρήξη με το σύστημα.

Επόμενα βήματα

Το Γρανάζι το τελευταίο διάστημα έχει συμμετάσχει μια σειρά από πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση και προτίθεται να συνεχίσει. Το αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό φεστιβάλ της 16ης Ιουλίου 2016 στη Λεμεσό, ξεκίνησε σαν μια συζήτηση μεταξύ δύο μικρών ομάδων και κατέληξε σε μια πολύ πετυχημένη εκδήλωση – πρώτη απάντηση στους φασίστες. Επόμενο βήμα, ένα ακόμη μεγαλύτερο φεστιβάλ φέτος αλλά και μια σειρά εκδηλώσεων όπως αυτή της 5ης Μαΐου στη Λεμεσό.

Παρόλα αυτά, όλες αυτές οι κινήσεις, ενώ είναι στη σωστή κατεύθυνση, δεν χαρακτηρίζονται από συνέπεια και συστηματικότητα. Αυτά τα στοιχεία είναι αναγκαία στην κατεύθυνση του μετώπου. Στο άμεσο μέλλον, χρειάζεται επιμονή, εμβάθυνση της πολιτικής συζήτησης μέχρι να καταφέρουμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες δημιουργίας ενός μετώπου που θα είναι ταυτόχρονα αρκετά πλατύ, αλλά και αρκούντως ξεκάθαρο στα βασικά πολιτικά ζητήματα.

Τα ερώτημα λοιπόν είναι:

Αν όχι τώρα, πότε, αν όχι εμείς ποιοι, αν όχι εδώ πού;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.