Τετάρτη , 23 Αύγουστος 2017

Brexit: μεγάλη η αναταραχή, «παιζόμενη» η κατάσταση

brexit

του Πάνου Πέτρου για το Rproject

Πέρα από τον διεθνή αντίκτυπο του Brexit, το πώς πρέπει να το εκλάβει η διεθνής Αριστερά και το τι θα σημαίνει για την ΕΕ και το διεθνή ιμπεριαλισμό, δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι συνέπειές του στην ίδια τη Βρετανία. Έχουν γραφτεί πολλά και έχουν κυκλοφορήσει άφθονες δημοσκοπικές έρευνες, που συχνά η μία επιχειρεί να αναιρέσει την άλλη, ανάλογα το μήνυμα που θέλει να περάσει: Είτε πως το Brexit ήταν μια «λαϊκή εξέγερση κατά των ελίτ» είτε πως ήταν ένα «εθνικιστικό ξέσπασμα ρατσισμού». Δεν έχουμε εδώ το χώρο να αναλύσουμε όλα τα ευρήματα, αλλά αυτό που μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα είναι πως η ψήφος (τόσο υπέρ της παραμονής όσο και υπέρ της εξόδου) ήταν βαθιά αντιφατική (όπως και οι συνειδήσεις των περισσότερων ανθρώπων).

Εί­χα­με επι­ση­μά­νει και προ­ε­κλο­γι­κά, πως και στα δύο στρα­τό­πε­δα ηγού­νται αντι­δρα­στι­κές δυ­νά­μεις (με την Αρι­στε­ρά τόσο του αντι­ρα­τσι­στι­κού «μέ­νου­με» όσο και του φι­λερ­γα­τι­κού «φεύ­γου­με» να είναι στο πε­ρι­θώ­ριο) και αυτό είναι το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα στο πο­λι­τι­κό τοπίο μετά το δη­μο­ψή­φι­σμα: Αυτό θα ίσχυε όποια πλευ­ρά κι αν επι­κρα­τού­σε.

Λαϊκή, αλλά και αντι­φα­τι­κή  ψήφος

Η νίκη του Brexit πράγ­μα­τι κα­θο­ρί­στη­κε από την λαϊκή ψήφο. Την πλά­στιγ­γα έγει­ραν οι κά­τοι­κοι των ρη­μαγ­μέ­νων μετά από δε­κα­ε­τί­ες νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού πε­ριο­χών. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στις υπη­ρε­σί­ες δι­χά­στη­καν, ενώ τα 2/3 των ει­δι­κευ­μέ­νων χει­ρω­να­κτών, των ανει­δί­κευ­των, των συ­ντα­ξιού­χων, των ανέρ­γων, όσων ζουν από το κρά­τος πρό­νοιας ψή­φι­σαν Έξοδο. Το μέσο ει­σό­δη­μα των πε­ριο­χών που ψή­φι­σαν έξοδο είναι κα­τώ­τε­ρο των πε­ριο­χών που ψή­φι­σαν πα­ρα­μο­νή.

Αυτή τη διά­στα­ση ανα­γνώ­ρι­σαν η βου­λευ­τής των Ερ­γα­τι­κών Νταϊ­άν Άμποτ («μια κραυ­γή ανυ­πα­κο­ής ενά­ντια στην ελίτ του Γου­έ­στμιν­στερ»), ο Τζέ­ρε­μι Κόρ­μπιν («εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι αι­σθά­νο­νται απο­κλει­σμέ­νοι από ένα πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα που τους απο­γο­ή­τευ­σε»), αλλά και ερ­γο­δο­τι­κά στε­λέ­χη («το εκλο­γι­κό σώμα κου­ρά­στη­κε να ακού­ει την ελίτ να του λέει πώς πρέ­πει να ψη­φί­σει», «είναι μια μα­ζι­κή απόρ­ρι­ψη των από­ψε­ων των οι­κο­νο­μι­κών-επι­χει­ρη­μα­τι­κών ελίτ από το εκλο­γι­κό σώμα»).

Να προ­σθέ­σου­με μια πα­ρά­με­τρο: Η οργή δεν πή­γαι­νε υπο­χρε­ω­τι­κά στις Βρυ­ξέλ­λες (που ποτέ δεν έγι­ναν αντι­λη­πτές ως «κέ­ντρο επι­βο­λής της λι­τό­τη­τας» στη Βρε­τα­νία, σε αντί­θε­ση με τον ευ­ρω­παϊ­κό Νότο): Ο Κά­με­ρον έκανε το δη­μο­ψή­φι­σμα «ψήφο εμπι­στο­σύ­νης» στον εαυτό του, και δεν αμ­φι­βάλ­λου­με ότι ήταν πολ­λοί αυτοί που ψή­φι­σαν ενα­ντί­ον του. Όλοι αυτοί οι άν­θρω­ποι θα ήταν εγκλη­μα­τι­κό να «χα­ρι­στούν» με ευ­κο­λία στην ακρο­δε­ξιά. Υπήρ­ξαν άλ­λω­στε πε­ριο­χές όπου οι «λευ­κοί Βρε­τα­νοί» είναι μειο­ψη­φία και -σε συν­θή­κες υψη­λής συμ­με­το­χής- επι­κρά­τη­σε το Brexit.

Ταυ­τό­χρο­να όμως, κα­νείς δεν μπο­ρεί να «κα­θα­γιά­σει» την ψήφο υπέρ της εξό­δου. Μαζί με τα «αντι-ελίτ» αι­σθή­μα­τα, συ­νυ­πήρ­ξαν και ρα­τσι­στι­κά αντα­να­κλα­στι­κά, καθώς αυτά προ­ώ­θη­σαν με δρι­μύ­τη­τα οι ηγε­σί­ες του Brexit και καθώς αυτά ήδη καλ­λιερ­γού­νταν για χρό­νια στο Νησί: δεν είναι ανά­γκη να είναι ακρο­δε­ξιοί ρα­τσι­στές οπα­δοί του UKIP οι ρη­μαγ­μέ­νοι από την κρίση, όταν ακούν ακόμα και από τα συν­δι­κά­τα τους ότι  «οι με­τα­νά­στες μας παίρ­νουν τις δου­λειές και ρί­χνουν τα με­ρο­κά­μα­τα». Η επι­θυ­μία για «εθνι­κή ανα­δί­πλω­ση» και η ξε­νο­φο­βία σί­γου­ρα έπαι­ξαν ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ρόλο στους ψη­φο­φό­ρους του Brexit από ό,τι σε εκεί­νους του Bremain. Αξί­ζει ωστό­σο να ση­μειω­θεί πως και η κα­μπά­νια της Πα­ρα­μο­νής δεν υστέ­ρη­σε σε ρα­τσι­στι­κές κο­ρώ­νες.

Η σύν­θε­τη αλή­θεια απο­τυ­πώ­νε­ται από ένα εύ­ρη­μα: το 81% όσων πί­στευαν ότι «η πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα είναι κακό» ψή­φι­σαν Έξοδο. Αλλά την ίδια ώρα αυτό δια­βά­ζε­ται και αλ­λιώς: μόλις το 14% όσων ψή­φι­σαν Έξοδο θε­ω­ρούν «την πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα κακό». Ο κα­θέ­νας μπο­ρεί να επι­λέ­ξει όποια πλευ­ρά της έρευ­νας θέλει για να αι­σθαν­θεί δι­καιω­μέ­νος για το «χα­ρα­κτή­ρα της ψήφου».

Γι’ αυτό το λόγο, ισχύ­ει και το αντί­στρο­φο: Αν δεν επι­τρέ­πε­ται να χα­ρι­στούν 17 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στην ακρο­δε­ξιά, δεν γί­νε­ται και να χα­ρι­στούν 16 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στα «βο­λε­μέ­να νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρα ευ­ρω­λι­γού­ρια». Το κοινό της «Πα­ρα­μο­νής» δεν ταυ­τί­ζε­ται από­λυ­τα με το ελ­λη­νι­κό «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη»: Έχει μέσα και  αντι­ρα­τσι­στές αγω­νι­στές που απε­χθά­νο­νται τον Φά­ρατζ, και τα 2/3 της (κα­τε­ξο­χήν λαϊ­κής) εκλο­γι­κής βάσης των Ερ­γα­τι­κών, την πλειο­ψη­φία της νε­ο­λαί­ας (που δεν είναι όλοι «γκόλ­ντεν μπόις», μάλ­λον το αντί­θε­το), των μαύ­ρων, των μου­σουλ­μά­νων, των Ασια­τών.

Το βρε­τα­νι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα δεν ήταν σαν το ελ­λη­νι­κό: Διαί­ρε­σε τη Δεξιά, την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά, την Αρι­στε­ρά, αλλά και όλες τις κοι­νω­νι­κές τά­ξεις. Εδώ αξί­ζει να ση­μειω­θεί πως αν και η πλειο­ψη­φία των ερ­γα­τών που πήγαν να ψη­φί­σουν στή­ρι­ξε την Έξοδο, ταυ­τό­χρο­να η αποχή ήταν μα­ζι­κό­τε­ρη στην ερ­γα­τι­κή τάξη.

Οι άμε­σες συ­νέ­πειες: η πο­λι­τι­κή κρίση

Για όλους αυ­τούς τους λό­γους, κάθε «εύ­κο­λη» ανά­λυ­ση των συ­νε­πειών του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος είναι πρό­ω­ρη. Ο αντί­κτυ­πός του στην ίδια τη Βρε­τα­νία, θα κρι­θεί από τις ίδιες τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Και αυτό είναι πεδίο μάχης.

Κα­ταρ­χήν, άνοι­ξε ένα πεδίο μάχης. Όσοι «αρι­στε­ροί ευ­ρω­παϊ­στές» έσπευ­σαν να μι­λή­σουν για «μαύρη μέρα για τη Βρε­τα­νία», ξε­χνά­νε βο­λι­κά πως αν σή­με­ρα το απο­τέ­λε­σμα «ερ­μη­νεύ­ουν» οι ακρο­δε­ξιοί του Φά­ρατζ και οι ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές Τό­ρη­δες, σε πε­ρί­πτω­ση νίκης της «Πα­ρα­μο­νής» το απο­τέ­λε­σμα θα «ερ­μή­νευε» ο Κά­με­ρον που θα εφάρ­μο­ζε την άθλια, νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, ρα­τσι­στι­κή συμ­φω­νία που είχε πε­τύ­χει με την Κο­μι­σιόν, ως «νι­κη­τής ηγέ­της». Αντί γι’ αυτό, σή­με­ρα έχου­με μια πο­λι­τι­κή κρίση.

Έχουν δίκιο σύ­ντρο­φοι που κα­λω­σο­ρί­ζουν το Brexit, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι πως «χωρίς ανα­τα­ρα­χή, δεν γί­νε­ται κοι­νω­νι­κή αλ­λα­γή». Ωστό­σο, δεν ισχύ­ει αυ­τό­μα­τα το «με­γά­λη ανα­τα­ρα­χή, υπέ­ρο­χη κα­τά­στα­ση». Η ανα­τα­ρα­χή είναι με­γά­λη, αλλά η κα­τά­στα­ση θα κρι­θεί από τον υπο­κει­με­νι­κό πα­ρά­γο­ντα. Αλ­λιώς, όπως γρά­ψα­με και πριν το δη­μο­ψή­φι­σμα αλλά και την επο­μέ­νη του, ο αντί­πα­λος μπο­ρεί εύ­κο­λα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την «ανα­τα­ρα­χή» προς όφε­λός του:

Είτε πρό­κει­ται για την ακρο­δε­ξιά, που επι­χει­ρεί να εμ­φα­νι­στεί «ηγε­μο­νι­κή» μετά τη νίκη του Brexit, είτε πρό­κει­ται για τη Δεξιά και την αστι­κή τάξη, που «σκού­ζο­ντας» για την επερ­χό­με­νη «οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή» στρώ­νει το δρόμο είτε σε μια βε­λού­δι­νη ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του βρε­τα­νι­κού λαού είτε σε μια «εθνι­κά πε­ρή­φα­νη» σκλη­ρή λι­τό­τη­τα στο όνομα της «δια­χεί­ρι­σης των συ­νε­πειών της εξό­δου από την ΕΕ».

Προς το παρόν, ξέ­ρου­με ότι η πο­λι­τι­κή κρίση είναι εδώ.

Οι Τό­ρη­δες, για άλλη μια φορά στην ιστο­ρία τους, σπα­ράσ­σο­νται γύρω από το ζή­τη­μα της ΕΕ. Αλλά αυτή τη φορά (με το προη­γού­με­νο ενός δη­μο­ψη­φί­σμα­τος όπου βρέ­θη­καν σε αντί­πα­λα στρα­τό­πε­δα), το πράγ­μα είναι σο­βα­ρό­τε­ρο. Ο Κά­με­ρον, που ορ­γά­νω­σε το δη­μο­ψή­φι­σμα με στόχο να «λήξει η συ­ζή­τη­ση» στο κόμμα του, είναι ητ­τη­μέ­νος. Μέχρι τον Οκτώ­βρη (εκλο­γή νέας ηγε­σί­ας) θα είναι ένας «πρω­θυ­πουρ­γός-ζό­μπι», και αυτό είναι μια καλή αρχή. Στο κόμμα του έχουν βγει πολλά μα­χαί­ρια (όπως η πι­σώ­πλα­τη μα­χαι­ριά του ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στή Γκό­ουβ στον Μπό­ρις Τζόν­σον, που ενώ πεί­στη­κε να βγει μπρο­στά ως «ηγέ­της» της κα­μπά­νιας για Brexit, έπεσε θύμα μιας συ­νω­μο­σί­ας που τον «άδεια­σε» εσω­κομ­μα­τι­κά και τον εξώ­θη­σε εκτός διεκ­δί­κη­σης της ηγε­σί­ας του κόμ­μα­τος, αφή­νο­ντας το πεδίο ελεύ­θε­ρο στον Γκό­ουβ να κα­τέ­βει εκεί­νος). Απέ­να­ντί στον Γκό­ουβ, ισχυ­ρό­τε­ρη θε­ω­ρεί­ται η Τε­ρέ­ζα Μέι, υπο­στη­ρί­κτρια της ΕΕ, που κατά την εκλο­γι­κή κα­μπά­νια δεν εκτέ­θη­κε ανοι­χτά ενά­ντια στην ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος. Είναι η υπο­ψή­φια που αντα­να­κλά κα­λύ­τε­ρα τα μι­σό­λο­γα των ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στών την επό­με­νη της νίκης τους (για «βε­λού­δι­νο δια­ζύ­γιο» ή/και δια­τή­ρη­ση ει­δι­κής σχέ­σης με την ΕΕ).

Αν το ένα σκέ­λος της «άτα­κτης υπο­χώ­ρη­σης» των αντι-ΕΕ δε­ξιών είναι στους Τό­ρη­δες και το πόσο σο­βα­ρά εν­νο­ού­σαν τε­λι­κά την απο­χώ­ρη­ση, η άλλη απο­κά­λυ­ψη αφορά τον Φά­ραντζ, που μετά τη νίκη υπο­χρε­ώ­νε­ται να απο­κα­λύ­ψει το πραγ­μα­τι­κό του πρό­σω­πο: ενώ επι­μέ­νει στις ατα­ξι­κές, εθνι­κι­στι­κές αο­ρι­στί­ες περί «εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας», δή­λω­σε γρή­γο­ρα πως η υπό­σχε­ση να ανα­κα­τευ­θυν­θούν τα λεφτά που στέλ­νο­νταν στον ευ­ρω­παϊ­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό προς το βρε­τα­νι­κό ΕΣΥ «ήταν προ­ε­κλο­γι­κό λάθος»… (ακο­λού­θη­σε η αι­νιγ­μα­τι­κή πα­ραί­τη­σή του, άλλο ένα «κρι­σια­κό» γε­γο­νός).

Κρίση στο Ερ­γα­τι­κό κόμμα

Η κρίση είναι εξί­σου σο­βα­ρή στους Ερ­γα­τι­κούς. Η μπλε­ρι­κή πτέ­ρυ­γα του κόμ­μα­τος ορ­γα­νώ­νει ανταρ­σία ενά­ντια στον Κόρ­μπιν. Το brexit είναι απλά η αφορ­μή: Εί­χα­με γρά­ψει από την επο­μέ­νη της νίκης του Κόρ­μπιν, ότι το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό-κομ­μα­τι­κό απα­ράτ έψα­χνε την αφορ­μή να του επι­τε­θεί. Το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο είναι γε­λοίο: Ενώ η γραμ­μή των μπλε­ρι­κών (άκρι­τος νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος ευ­ρω­παϊ­σμός, ταύ­τι­ση με τον Κά­με­ρον) έχει μόλις ητ­τη­θεί, οι ίδιοι κα­ταγ­γέλ­λουν ως ένοχο τον… Κόρ­μπιν που «δεν ήταν αρ­κε­τά έν­θερ­μα φι­λο-ΕΕ». Συ­μπλη­ρώ­νουν πως ενό­ψει πι­θα­νών εκλο­γών, «ο Κόρ­μπιν είναι πολύ ρι­ζο­σπά­στης για να κερ­δί­σει». Η αλή­θεια είναι η αντί­θε­τη. Ο Κόρ­μπιν είναι ο μο­να­δι­κός που μπο­ρεί ακόμα να επι­κοι­νω­νή­σει και με το 1/3 της βάσης που επέ­λε­ξε Brexit και με σο­βα­ρό τμήμα των 2/3 που επέ­λε­ξαν Bremain, βάσει της δικής του «ευ­ρω-κρι­τι­κής» άπο­ψης. Αλλά αυτά δεν εν­δια­φέ­ρουν τους τα­λι­μπάν του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού: Ο γκου­ρού τους, ο Τόνι Μπλερ, ήταν πολύ πιο ει­λι­κρι­νής όταν δή­λω­νε: «δεν θα ήθελα να κερ­δί­σω εκλο­γές με ένα πα­λιο­μο­δί­τι­κο αρι­στε­ρό πρό­γραμ­μα. Ακόμα κι αν αυτός ήταν ο δρό­μος προς τη νίκη, δεν θα τον ακο­λου­θού­σα».

Η ανταρ­σία των μπλε­ρι­κών έχει βάλει τους Ερ­γα­τι­κούς μπρο­στά σε μια κο­ρυ­φαία σύ­γκρου­ση: Βου­λευ­τές (η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τά τους κατά του Κόρ­μπιν) ενα­ντί­ον βάσης (η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τά της υπέρ του Κόρ­μπιν).Είναι έκ­φρα­ση μιας κρί­σης την οποία εί­χα­με επι­ση­μά­νει την επο­μέ­νη της νίκης Κόρ­μπιν (ένας αρι­στε­ρός με­ταρ­ρυθ­μι­στής επι­κε­φα­λής ενός δε­ξιού κόμ­μα­τος, στη­ρι­ζό­με­νος από μια ρι­ζο­σπα­στι­κή βάση). Είναι μια από­δει­ξη ότι ο «συμ­φι­λιω­τι­σμός» του Κόρ­μπιν (τμήμα του οποί­ου ήταν το σύρ­σι­μό του στην κα­μπά­νια υπέρ της ΕΕ) δεν απο­δί­δει.

Ενώ η Κ.Ο. εξε­γεί­ρε­ται ενα­ντί­ον του, ενώ όλα τα κε­ντρι­κά στε­λέ­χη τού ζη­τούν να πα­ραι­τη­θεί (μαζί με τον Κά­με­ρον), δε­κά­δες χι­λιά­δες απλά μέλη δια­δη­λώ­νουν σε κάθε πόλη της Αγ­γλί­ας ενά­ντια στο «πρα­ξι­κό­πη­μα». Οι μπλε­ρι­κοί, αφού προ­κά­λε­σαν την κρίση, αντι­λαμ­βά­νο­νται πως δεν έχουν υπο­ψή­φιο επαρ­κή να κερ­δί­σει μια νέα εσω­κομ­μα­τι­κή εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση (πέρα από την άνετη πλειο­ψη­φία που κέρ­δι­σε προ ολί­γων μηνών, το κλίμα απο­τυ­πώ­νουν και στα 60.000 νέα μέλη στους Ερ­γα­τι­κούς σε μία βδο­μά­δα, στην πλειο­νό­τη­τά τους για να στη­ρί­ξουν τον Κόρ­μπιν σε εν­δε­χό­με­νη μάχη), γι’ αυτό και ρί­χνουν όλη τους την πίεση στον Κόρ­μπιν να πα­ραι­τη­θεί ορι­στι­κά και να μη διεκ­δι­κή­σει επα­νε­κλο­γή. Όσο ο Κόρ­μπιν αρ­νεί­ται να πα­ρα­δώ­σει τα όπλα, κι όσο δεν συμ­βι­βά­ζε­ται, δεν απο­κλεί­ε­ται ακόμα και η διά­σπα­ση, με τους οπα­δούς του να κα­λούν για «ανά­κλη­ση» (προ­βλέ­πε­ται από το κα­τα­στα­τι­κό του κόμ­μα­τος) των βου­λευ­τών που συμ­με­τέ­χουν στην ανταρ­σία. Η έκ­βα­ση αυτής της μάχης (με πι­θα­νό το σε­νά­ριο ενός νέου «συμ­βι­βα­σμού» που θα δένει χει­ρο­πό­δα­ρα τον Κόρ­μπιν) θα είναι κρί­σι­μη για την επό­με­νη μέρα στη Βρε­τα­νία.

Σκω­τία – Ιρ­λαν­δία

Την ει­κό­να κρί­σης συ­μπλη­ρώ­νει η κα­τά­στα­ση σε Σκω­τία και Ιρ­λαν­δία. Το SNP διεκ­δι­κεί νέο δη­μο­ψή­φι­σμα ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης (επι­κα­λού­με­νο τη νίκη της Πα­ρα­μο­νής στη Σκω­τία), ενώ το Σιν Φέιν διεκ­δι­κεί δη­μο­ψή­φι­σμα επα­νέ­νω­σης της Ιρ­λαν­δί­ας (επι­κα­λού­με­νο τη νίκη της Πα­ρα­μο­νής στη Βό­ρειο Ιρ­λαν­δία). Είναι δείγ­μα του πόσο σύν­θε­τη είναι η κα­τά­στα­ση: Κι­νή­μα­τα «εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας» να επι­κα­λού­νται τη συ­νέ­χεια της σχέ­σης με την… ΕΕ για να κερ­δί­σουν τους στό­χους τους και να χτυ­πή­σουν αυτόν που θε­ω­ρούν πραγ­μα­τι­κό εχθρό, το Λον­δί­νο. Είναι επί­σης δείγ­μα των ορίων μιας «εθνι­κής στρα­τη­γι­κής»: Η «απε­λευ­θέ­ρω­ση από το Λον­δί­νο» να ταυ­τί­ζε­ται (έστω και για τα­κτι­κούς λό­γους) με την πρόσ­δε­ση στο «άρμα των Βρυ­ξελ­λών». Όπως και να χει, η προ­ο­πτι­κή διά­λυ­σης του ιμπε­ρια­λι­στι­κού κα­τα­σκευά­σμα­τος του «Ηνω­μέ­νου Βα­σι­λεί­ου» είναι ένα ακόμα υλικό στο «εκρη­κτι­κό» μίγμα κλυ­δω­νι­σμών του ιμπε­ρια­λι­σμού.

Η μάχη για το «νόημα» της ψήφου

Εν τω με­τα­ξύ, τα χει­ρό­τε­ρα στοι­χεία και των δύο στρα­το­πέ­δων, επι­χει­ρούν να επι­βά­λουν το στίγ­μα τους. Οι δια­δη­λώ­σεις υπέρ της ΕΕ και οι κι­νή­σεις αμ­φι­σβή­τη­σης του απο­τε­λέ­σμα­τος δια­κρί­νο­νται από μια ελι­τι­στι­κή λο­γι­κή ενά­ντια στους «φτω­χούς που ψη­φί­ζουν λάθος». Την ίδια ώρα, οι ακρο­δε­ξιοί αι­σθά­νο­νται αρ­κε­τά ισχυ­ροί για να πολ­λα­πλα­σιά­σουν τις ρα­τσι­στι­κές επι­θέ­σεις τις τε­λευ­ταί­ες μέρες.

Απέ­να­ντι σε αυτά θα έχει να πα­λέ­ψει το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στη Βρε­τα­νία. Η «επό­με­νη μέρα» πρέ­πει να βρει τα συν­δι­κά­τα και τα κι­νή­μα­τα να πα­λεύ­ουν υπέρ των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό. Μια πάλη που μπο­ρεί να ενώ­σει «τα κα­λύ­τε­ρα παι­διά» και στις δύο πλευ­ρές του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Τη μόνη πάλη που μπο­ρεί να υπερ­βεί τη ζο­φε­ρή, αντι­δρα­στι­κή συ­ζή­τη­ση που άνοι­ξαν και οι δύο πλευ­ρές του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Αντι­φα­σι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις σε διά­φο­ρες πό­λεις ενώ­νουν τους αντι­ρα­τσι­στές. Απερ­γί­ες όπως των εκ­παι­δευ­τι­κών δεί­χνουν το δρόμο. Στις 16 Ιούλη, αντι­ρα­τσι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις και ορ­γα­νώ­σεις κατά τη λι­τό­τη­τας ορ­γα­νώ­νουν δια­δή­λω­ση στο Λον­δί­νο. Αυτές οι μάχες, για τα «τα­πει­νά» ερ­γα­τι­κά αι­τή­μα­τα, για τα «δευ­τε­ρεύ­ο­ντα» θέ­μα­τα των με­τα­να­στών, θα κρί­νουν και την επό­με­νη μέρα του «exit», μια αλή­θεια που δεν πρέ­πει να ξεχνά ποτέ η Αρι­στε­ρά.

Όπως είπε και ο Ίμον Μακάν, μαρ­ξι­στής, ιστο­ρι­κό στέ­λε­χος της Αρι­στε­ράς στην Ιρ­λαν­δία, βου­λευ­τής πλέον, «δεν υπάρ­χει ανα­πό­φευ­κτη έκ­βα­ση… Επα­να­λαμ­βά­νου­με το σύν­θη­μα που εί­χα­με και στη διάρ­κεια του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος: Μέσα ή έξω, ο αγώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.