Σάββατο , 14 Δεκέμβριος 2019

Η απεργία στην ΕΜΕΛ και οι δημόσιες συγκοινωνίες

sigkoinonies

Με το ξέσπασμα της απεργίας του προσωπικού της ΕΜΕΛ ήρθαμε σε επαφή με τους απεργούς, με σκοπό να μάθουμε από τους ιδίους τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα οποία τους ώθησαν να κατέβουν σε απεργία.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν η μη καταβολή από την εταιρεία ολόκληρου του μισθού προς τους υπαλλήλους για το μήνα Μάρτιο και η παράνομη αποκοπή ποσοστού της τάξης του 15%, χωρίς καμία προειδοποίηση και κατά παράβαση της συλλογικής σύμβασης εργασίας. Με δικαιολογία τη μείωση της κρατικής χορηγίας, η εταιρεία προσπάθησε να μονιμοποιήσει την μείωση του μισθού των εργαζομένων πράγμα που, όπως είναι φυσικό προκάλεσε και την άμεση αντίδραση τους. Πρέπει εδώ να σημειωθεί, πως πριν από την απεργία των εργαζομένων της ΕΜΕΛ, οι συντεχνίες διαβουλεύονταν με την εργοδοτική πλευρά τρόπους μείωσης του εργατικού κόστους, με αποτέλεσμα η εταιρεία να αποθρασυνθεί και να προβεί στη μονομερή κίνηση που ανάγκασε τις συντεχνίες και κάτω από την πίεση των εργαζομένων να κατέλθουν τελικά σε απεργία.

Στη συνέλευση των εργαζομένων που πραγματοποιήθηκε γύρω στο μεσημέρι της Τετάρτης (2/4) αποφασίστηκε ομόφωνα πως η απεργία πρέπει να συνεχιστεί επ’ αόριστον, σκορπώντας έτσι τον ενθουσιασμό στις τάξεις των απεργών. Η απόφαση για συνέχιση της απεργίας τελικά ανατράπηκε αργά το βράδυ, όταν οι συντεχνίες συμφώνησαν με την εταιρεία, να καταβάλει το ποσό του μισθού που αποκόπηκε και να συνεχιστούν έτσι οι μεταξύ τους διαβουλεύσεις.

Ο κλάδος των «Δημόσιων» Συγκοινωνιών στην Κύπρο είναι ένας πολύπαθος κλάδος, τον οποίο διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες λαμβάνουν κρατική χορηγία για την λειτουργία τους! Ο ελλιπής έως ανύπαρκτος έλεγχος από το κράτος, αλλά και τα διάφορα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ μεγαλομετόχων των κρατικοδίαιτων εταιριών με αμιγώς ιδιωτικές εταιρείες που προσφέρουν ανάλογες υπηρεσίες μεταφοράς, προκαλούσαν και προκαλούν παράλυση του δημόσιου συστήματος μεταφορών. Αποτέλεσμα όλων αυτών των αντικρουόμενων συμφερόντων είναι οι πυρπολήσεις λεωφορείων, ο ανύπαρκτος προγραμματισμός, η «άστοχη» επιλογή λεωφορείων για τις ανάγκες των πόλεων μας, ο «λανθασμένος» σχεδιασμός των δρομολογίων, ο ανύπαρκτος σχεδιασμός του οδικού δικτύου, τα ελάχιστα σημεία στάσεων με σκέπαστρα, η αδιαφορία των αρμοδίων και της αστυνομίας για την λειτουργία του συστήματος συγκοινωνίας, αλλά και τα διάφορα σκάνδαλα διαπλοκής κυβερνητικών αξιωματούχων με επιχειρηματίες του κλάδου. Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν την σαπίλα που επικρατεί στον νευραλγικό τομέα των Δημόσιων Συγκοινωνιών.

Οι οδηγοί ως ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας του κλάδου και όντας αυτοί που κάνουν όλοι την δουλειά, εκτός από την τεράστια ταλαιπωρία που υφίστανται καθημερινά λόγω των αντιξοοτήτων του οδικού δικτύου, είναι υπεύθυνοι και για τις εισπράξεις των κομίστρων των επιβατών, είναι υπεύθυνοι για την καταγραφή των χιλιομέτρων που διανύει το λεωφορείο (αφού η εταιρεία χορηγείται από το κράτος ανάλογα με τα χιλιόμετρα), είναι υπεύθυνοι για μεταφορά του λεωφορείου για επιδιορθώσεις και επισκευές, είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια των επιβατών. Και μέσα σε όλα αυτά, έχουν υπό την ευθύνη τους τη στάθμευση των λεωφορείων σε χώρους που πρέπει να βρουν οι ίδιοι, μιας και οι οργανωμένοι χώροι στάθμευσης για τα λεωφορεία είναι ελάχιστοι!

Μέσα σε όλες, λοιπόν, αυτές τις αντιξοότητες του κλάδου, το ότι η εταιρεία αποδέχθηκε την καταβολή ολόκληρου του μισθού για τον μήνα Μάρτιο, αποτελεί μια πρώτη νίκη για τους εργαζομένους που αποφάσισαν ομόφωνα να κατέβουν σε απεργία. Από την άλλη πλευρά όμως, είναι δεδομένο πως η εταιρεία θα προσπαθήσει να συμφωνήσει με τις συντεχνίες τη μείωση των απολαβών τους σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι εργαζόμενοι της ΕΜΕΛ θα χρειαστεί να ασκήσουν, συλλογικά, πίεση προς τις συντεχνίες και την εταιρεία, ούτως ώστε να διασφαλίσουν καταρχήν, τα κεκτημένα τους και την συλλογική τους σύμβαση.

Δυστυχώς με την άρση των απεργιακών μέτρων χάθηκε (τουλάχιστον προσωρινά) και το μεγάλο όπλο των εργαζομένων. Η εταιρεία δεν αναγκάστηκε να εγγυηθεί ότι, δεν θα επανέλθει με νέες απαιτήσεις για μειώσεις μισθών, πράγμα που είναι δεδομένο πως θα πράξει. Είναι, λοιπόν, βέβαιο πως αργά ή γρήγορα (και μάλλον πολύ γρήγορα) οι εργαζόμενοι θα χρειαστεί να οργανώσουν νέες απεργιακές κινητοποιήσεις.

Μέχρι τη μέρα που οι δημόσιες υπηρεσίες θα γίνουν πραγματικά δημόσιες και θα περάσουν κάτω από τον πλήρη έλεγχο των εργαζομένων και της κοινωνίας θα παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θα στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων. Ταυτόχρονα θα πιέζουμε με όλους τους τρόπους για την ουσιαστική βελτίωση και αναβάθμιση του Δημόσιου Συστήματος Συγκοινωνιών, ώστε να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις τσέπες των ιδιωτών.

logogranazi

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.