Κυριακή , 22 Οκτώβριος 2017

Αναστασιάδης και Τσίπρας σε επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια με Αλ Σίσι και Νεντανιάχου

«Απόλυτα ικανοποιημένοι εμφανίστηκαν οι αρχηγοί των κρατών Ελλάδας – Κύπρου –Αιγύπτου, από τα αποτελέσματα της τριμερούς Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία» (sigmalive 29/4). Έχει γίνει πλέον μάθημα στους λαούς της Μεσογείου ότι όταν οι αρχηγοί των κρατών τους εμφανίζονται ικανοποιημένοι, πρέπει να προετοιμάζονται για τα χειρότερα.

Η περιβόητη ‘διακήρυξη της Λευκωσίας’
Στην τριμερή αυτή συνάντηση συμμετείχαν ένας δεξιός νεοφιλελεύθερος, ένας αριστερός και ένας δικτάτορας πολιτικός. Το μίγμα ακούγεται εκρηκτικό. Εντούτοις και οι τρεις έφυγαν ευχαριστημένοι από τη συνάντηση. Όπως ανάφεραν τους ένωσαν το κυπριακό, μια ενδεχόμενη ανακάλυψη κοιτασμάτων στην περιοχή, το παλαιστινιακό ζήτημα, η διεθνής τρομοκρατία, η διαλυμένη πλέον Συρία, η επιδείνωση της κατάστασης στη Λιβύη και στην Υεμένη, η μετανάστευση και φυσικά η οικονομική κρίση, ο τουρισμός και η εμπορική ναυτιλία.

Τα τεράστια αυτά ζητήματα, οι τρεις αρχηγοί κρατών τα συζητήσανε και στο τέλος υπογράψανε τη ‘διακήρυξη της Λευκωσίας’. Διαβάζοντας κανείς αυτούσια την διακήρυξη καταλαβαίνει ότι κανένα από τα θέματα δεν συζητήθηκε σε βάθος, καμία ξεκάθαρη άποψη δεν κατατέθηκε και το σημαντικότερο δεν εκφράστηκε πουθενά το συμφέρον των «από κάτω», το αντίθετο μάλιστα. Άρα έχουν κάθε λόγο οι λαοί της περιοχής να προετοιμάζονται για τα χειρότερα.

Η ουσία της Συμφωνίας
Στην πραγματικότητα συζητήθηκε και συμφωνήθηκε μόνο ένα πράγμα που για προφανείς λόγους δεν αναφέρεται στη διακήρυξη: Ο αποκλεισμός της Τουρκίας από τη Μεσόγειο θάλασσα και γενικότερα ο περιορισμός του ρόλου που η ίδια ήθελε να παίξει στη Μέση Ανατολή. Βλέποντας κανείς το χάρτη (ΑOZ ανατολικής Μεσογείου) καταλαβαίνει ότι οι τρεις εμπλεκόμενες χώρες (Κύπρος – Ελλάδα – Αίγυπτος) σχηματίζουν ένα «ανάχωμα» που όταν και εφόσον χρειαστεί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αποκλεισμό της Τουρκίας.

Χάρτης: Αοζ Ανατολικής Μεσογείου
Χάρτης: ΑΟΖ ανατολικής Μεσογείου

Η κίνηση αυτή έχει ξεκάθαρο γεωπολιτικό χαρακτήρα αφού επί της ουσίας παραδίδει τα κλειδιά της ανατολικής Μεσογείου στη πολεμική μηχανή της περιοχής, το Ισραήλ. Εδω να θυμίσουμε τους δολοφονημένους ακτιβιστές από τον ισραηλινό στρατό στη διαδρομή τους για την Γάζα. Σε μια εποχή που ο μεγαλύτερος φόβος του Ισραήλ είναι η διεθνής του απομόνωση, αυτό αποκτά πολύτιμους συμμάχους στη γειτονιά, αναβαθμίζεται σε ενεργειακό τροφοδότη της ΕΕ –αν αποδειχθεί ότι υπάρχουν υδρογονάνθρακες- ενώ απομονώνεται η Τουρκία, η μόνη χώρα που για (για τους δικούς της λόγους) είχε σταθεί επικριτικά απέναντί του.

Επιπλέον, γνωρίζοντας ότι η ΑΟΖ δεν αφορά μόνο τους υδρογονάνθρακες αλλά και το θαλάσσιο εμπόριο και την αλιεία καταλαβαίνουμε ότι η συμφωνία κρύβει πίσω της ισχυρά οικονομικά συμφέροντα πολυεθνικών εταιριών και εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο που προκύπτει από τη συμφωνία και ενισχύει την παραπάνω διαπίστωση είναι η επαναλαμβανόμενη αναφορά στην ισλαμιστική τρομοκρατία, χωρίς να αφιερώνεται έστω και μια λέξη για το Ισραήλ, το κατ’ εξοχήν κράτος-τρομοκράτη της περιοχής. Η συγκάλυψη καθόλου τυχαία δεν είναι. Ισα-ίσα, πίσω απ’ αυτή κρύβεται ο τέταρτος «αθέατος» στρατηγικός εταίρος.

Κύπρος-Ελλάδα σε ρόλο συνδετικού κρίκου
Ο Αναστασιάδης σαν γνήσιος νεοφιλελεύθερος χρησιμοποιεί την κυπριακή ΑΟΖ και αντιμετωπίζοντας σαν άσσο στο μανίκι την στρατιωτική εισβολή και κατοχή επιλέγει για ακόμα μια φορά να συμμαχήσει με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο του Ισραήλ σε βάρος, φυσικά, των υπολοίπων λαών της περιοχής. Δεν έχει κανένα ενδοιασμό να συνυπογράφει συμφωνίες με δικτάτορες και πραξικοπηματίες (Αλ Σίσι) αφού ως εκφραστής του κεφαλαίου ελπίζει ότι τα κέρδη για αυτόν και τους ομοίους του θα πολλαπλασιαστούν.

Από την άλλη πλευρά ο Τσίπρας υπογράφει τη συμφωνία έχοντας κατά νου το Καστελλόριζο που αποτελεί σημείο σφοδρών αντιπαραθέσεων. Λόγω του σημείου του Καστελλόριζου τα διαφιλονικούμενα όρια της ελληνικής ΑΟΖ «συνορεύουν» με της κυπριακής. Αυτός είναι και ο λόγος που αμφισβητούνται συστηματικά από την Τουρκία που λειτουργώντας ως τοπικός ιμπεριαλιστής, θα ήθελε να δει την ΑΟΖ της να συνορεύει με αυτή της Αιγύπτου.

Η Ελλάδα λειτουργεί και αυτή ως μικρός ιμπεριαλιστής και διεκδικεί με τη σειρά της «ένα καλό κομμάτι από την πίτα». Επιλέγει, επίσης, το στρατόπεδο του Ισραήλ ρίχνοντας με αυτό τον τρόπο κι άλλο λάδι στην πυρκαγιά που έχει ξεσπάσει στη περιοχή. Η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να κρατηθεί στην επιφάνεια κάνοντας τα χατίρια των αρπακτικών στην περιοχή και χαϊδεύοντας τα αυτιά ελλήνων αστών και «πατριωτών» δεν προμηνύει τίποτα καλό.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται να παίξει μαζί με τον -έτοιμο από καιρό- πρόεδρο Αναστασιάδη το ρόλο του ενδιάμεσου κρίκου στις σχέσεις Αιγύπτου – Ισραήλ, γιατί οι απευθείας συνομιλίες του Σίσι με τον Νετανιάχου θα προκαλούσαν την αντίδραση του αιγυπτιακού λαού.

Αίγυπτος
Ο Αλ Σίσι, ο δικτάτορας-επιλογή της Δύσης (ΔΝΤ, ΗΠΑ) βρέθηκε στη θέση του προέδρου για να καταπνίξει τις διεκδικήσεις που εξέφρασε η εξέγερση του 2011. Αφού φίμωσε και εξόντωσε με εκτελέσεις, φυλακίσεις και βασανισμούς όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους και τις προοδευτικές φωνές στη χώρα, υπογράφει τη συμφωνία ως ένδειξη φιλίας και συνεργασίας με το Ισραήλ. Αναφόρικά με την Παλαιστίνη, ο Σίσι εγκαταλείπει τα προσχήματα που κρατούσε ακόμα κι ο Μουμπάρακ. Χαρακτήρισε τη Χαμάς “τρομοκρατική οργάνωση”, έκλεισε τα συνοριακά περάσματα στην αποκλεισμένη Γάζα και κατέστρεψε αρκετά από τα τούνελ, που λειτουργούσαν σαν βασικές αρτηρίες τροφοδοσίας για τους Παλαιστίνιους. Η κερδοφορία των πολυεθνικών και των ντόπιων καπιταλιστών ενδιαφέρουν περισσότερο τη χούντα της Αιγύπτου.

Τουρκία
Όλα αυτά βέβαια δεν αναμένεται να μείνουν αναπάντητα από το αντίπαλο αλλά εξίσου ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της περιοχής, την Τουρκία. Ξέρει καλά ότι αποτελεί σημαντική στρατιωτική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή. Οι προσπάθειες της να ηγεμονεύσει στις αραβικές χώρες το 2012 αλλά και οι επιδεικτικού τύπου διεισδύσεις του Μπαρμπαροζ στην κυπριακή ΑΟΖ δείχνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, τις προθέσεις της. Από την άλλη πλευρά, οι συμφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Ιράν αλλά και η επέμβαση των ΗΠΑ για ένταξη της Τουρκίας στου ενεργειακούς δρόμους προς την Ευρώπη δημιουργούν την τέλεια ωρολογιακή βόμβα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εκραγεί!

Μόνη λύση ο Διεθνισμός
Ως εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα δεν έχουμε αυταπάτες. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες το μόνο που έχουν να προσφέρουν είναι να οξύνουν κι’ άλλο τον εθνικισμό. Οι λαοί της περιοχής δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα με το να βρεθούν μπλεγμένοι σε εμπόλεμες καταστάσεις για τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των ιμπεριαλιστών.
Η Μεσόγειος δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Ανήκει στον κόσμο της δουλειάς που ζει και τρέφεται από αυτή. Τις λύσεις στα προβλήματα δεν μπορούν να τις βρουν αυτοί που τα δημιουργούν. Μόνο οι λαοί μπορούν, επειδή πολύ απλά επειδή έχουν κοινά συμφέροντα.

granazi-logo

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.