Δευτέρα , 11 Δεκέμβριος 2017

Αμερικάνικες εκλογές: Don’t get mad, get everything*

usa-electionsΣτη διεθνή σκηνή, οι ΗΠΑ δεν είναι η υπερδύναμη που ήταν κάποτε. Είναι, όμως, αρκετά ισχυρή ώστε οι εκλογές της να αποκτούν παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η υποχώρηση της ισχύος της συνδέεται και με τις γενικότερες ανακατάξεις του 21ου αι., πολλές από τις οποίες έφεραν και τη δική της υπογραφή, δίπλα σε αυτή της Ε.Ε. (η αραβική “άνοιξη”, που μεταλλάχθηκε σε εποχή των παγετώνων για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πόλεμος στη Συρία, η εξάπλωση και ισχυροποίηση του ισλαμικού φονταμενταλισμού, με διασημότερα παραδείγματα το ISIS-DAESH και την αλ Κάιντα κ.ο.κ.).

Στο πλαίσιο αυτό, η βετεράνος του πολιτικού σκηνικού Κλίντον εμφανίζεται απόλυτα πιστή στο αμερικανικό δόγμα της επεμβατικής πολιτικής χωρίς ανάληψη των ευθυνών, και σε σύγκρουση με τη Ρωσία, με αποτέλεσμα τον επανεξοπολισμό της Γερμανίας, την υποστήριξη πραξικοπηματικής ναζιστικής κυβέρνησης και των σύγχρονων ταγμάτων εφόδου στην Ουκρανία, τον 5ετή πόλεμο στη Συρία… και δεν υπάρχει τέλος. Ο Τραμπ, στην προσπάθειά του να παρασύρει τα φτωχοποιημένα στρώματα των λευκών, στρέφεται φραστικά κατά αυτής της πολιτικής και της εμπλοκής σε πολεμικές συρράξεις στο εξωτερικό, προκρίνοντας μια πολιτική συνεννόησης με τον Πούτιν και αποστασιοποίησης από τη μέχρι τώρα χρήση του ΝΑΤΟ. Τι θα σημαίνει, λοιπόν, η εκλογή του καθενός για μετά (με όλη την επιφύλαξη που πρέπει να έχει κανείς για τις προεκλογικές υποσχέσεις);

Υπάρχει, όμως, μια ίσως ακόμα σημαντικότερη πλευρά. Τι δείχνει η προεκλογική εκστρατεία για τους μετασχηματισμούς που βιώνει η αμερικανική κοινωνία αυτή την περίοδο;

Ο Τραμπ πλασάρει την εικόνα του επιτυχημένου επιχειρηματία, που από πολλούς θεωρείται θετική και όχι σύγκρουση συμφερόντων για τον μελλοντικό πρόεδρο της χώρας τους. Την έλλειψη γνώσεων και μόρφωσης και απαξίωση των διανοούμενων και της κουλτούρας γενικότερα έχει περάσει για εμπιστοσύνη στο ένστικτο, παρά την αδυναμία του να παρουσιάσει θέσεις για την οικονομία και εξωτερική πολιτική. Έχει καταφέρει να προσελκύσει τα στρώματα των λευκών που χτυπήθηκαν από την τελευταία οικονομική κρίση και που γενικά έχουν υποστεί μείωση των εισοδημάτων και υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου από την πολιτική των τελευταίων δεκαετιών.

Στο μεταξύ έχει γίνει μεγάλη φασαρία για τη νομότυπη φοροαποφυγή του Τραμπ και την άρνησή του να δημοσιεύσει τα στοιχεία των φοροπαλλαγών του, όπως συνηθίζουν οι υποψήφιοι για την προεδρία. Το 75% των ψηφοφόρων θέλουν αυτή τη δημοσιοποίηση, άρα και μέρος της εκλογικής βάσης των Ρεπουμπλικανών.

Πώς να μη γεννηθεί, λοιπόν, η απορία πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ένας άνθρωπος που έχει θησαυρίσει από την κατρακύλα τους θα βελτιώσει τη ζωή τους; Μα φυσικά, επειδή φταίνε οι άλλοι: οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι, οι μετανάστες, οι μουσουλμάνοι, οι γκέι, οι γυναίκες που παλεύουν για τα δικαιώματα τους, οι… οι… οι… Μαζί με την απαξίωση της γνώσης και του ορθολογισμού, ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός και η μισαλλοδοξία του θυμίζουν την υποχώρηση στο σκοταδισμό που προηγήθηκε του Μεσαίωνα. Ο Τραμπ, λοιπόν, απευθύνεται στα φοβικά ένστικτα, σε όλα τα λάθος ένστικτα. Στοιχείο εξαιρετικά επικίνδυνο γιατί όταν σε σηκώσει ο ανεμοστρόβιλος, δε φταίνε αυτοί που βρέθηκαν εκεί μαζί σου, αλλά όσοι σε πέταξαν στο δρόμο.

Κλίντον vs Σαντερς

Η Κλίντον από την άλλη είναι μορφωμένη και έμπειρη πολιτικός με συνεχή διολίσθηση σε όλο και δεξιότερες (“κεντρώες”) απόψεις, η εκλεκτή υποψήφιος του κατεστημένου των Δημοκρατικών και του μεγαλύτερου τμήματος της αστικής τάξης, που θεωρούσαν βέβαιο ότι “ήρθε η σειρά της” να εκλεγεί και να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ.

Η πρώτη της δοκιμασία ήρθε από τις εσωκομματικές εκλογές που θα αναδείκνυαν τον υποψήφιο των Δημοκρατικών, όπου βρέθηκε απέναντι στο ρεύμα γύρω από τον Μπέρνι Σάντερς. Κι, ενώ κανείς δεν τον είχε πάρει σοβαρά, αναπτύχθηκε γύρω από την υποψηφιότητά του μια σημαντική δυναμική που τρομοκράτησε το κατεστημένο, εντός και εκτός Δημοκρατικών. Φυσικά, το ενδεχόμενο να εκλεγεί δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα πιθανό, γιατί η εκλογική διαδικασία είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να περιορίζει τον έλεγχο της βάσης του κόμματος. Παρ’όλα αυτά παρατηρήθηκαν ακόμα και φαινόμενα παρατυπίας, ή για να μιλάμε ανοιχτά νοθείας, και απομάκρυνσης των ψηφοφόρων του από μπράβους.

Με μεγάλη απήχηση στους νεότερους και προοδευτικότερους και χωρίς να φοβάται να αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλδημοκράτης (κάτι ανήκουστο για τις ΗΠΑ, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου σοσιαλδημοκράτης σημαίνει πλέον καπιταλιστικότερος του καπιταλιστή), ο Μπέρνι άλλαξε την προεκλογική συζήτηση και έδωσε την ευκαιρία να εκφραστούν οι μετασχηματισμοί στους κόλπους των ριζοσπαστικών στρωμάτων της αμερικανικής νεολαίας. Κατηγορήθηκε ότι προκαλεί διάσπαση στην εκλογική βάση των Δημοκρατικάων και, επομένως, της Κλίντον. Κατέληξε να δηλώσει “πίστη” στην Κλίντον και την υποψηφιότητά της στο συνέδριο των Δημοκρατικών προκαλώντας την οργή των υποστηρικτών του, πολλοί από τους οποίους εμφανίστηκαν με κονκάρδες των Πράσινων. Το ενδιαφέρον είναι ότι ήταν πιο δημοφιλής και από τον Τραμπ και από την Κλίντον, αλλά, όπως και στους Εργατικούς στη Βρετανία, έχει μεγαλύτερη σημασία η εξυπηρέτηση του κατεστημένου παρά η ψυχή και το μέλλον αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Το στοίχημα τη Τζιλ Στάιν

Ενώ η Κλίντον είναι το “καλό παιδί” του συστήματος, η Τζιλ Στάιν, που αποχώρησε διαφωνώντας από τους Δημοκρατικούς το 1998, είναι η υποψήφιος των Πράσινων. “Υπο­στη­ρί­ζει τη δια­γρα­φή των φοι­τη­τι­κών χρεών (ΣτΜ: ο δα­νει­σμός των φοι­τη­τών για να βγά­λουν το πα­νε­πι­στή­μιο, που τους φορ­τώ­νει με δυ­σβά­στα­χτα χρέη από τη μέρα που απο­φοι­τούν είναι φλέ­γον ζή­τη­μα στις ΗΠΑ), την πε­ρι­κο­πή των στρα­τιω­τι­κών δα­πα­νών του Πε­ντα­γώ­νου κατά 50%, την υιο­θέ­τη­ση κα­τώ­τα­του ωρο­μι­σθί­ου στα 15 δο­λά­ρια και ένα Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας για όλους. Το σχέ­διο της Στάιν για ένα «Πρά­σι­νο Νιου Ντιλ» προ­βλέ­πει τον τερ­μα­τι­σμό της χρή­σης ορυ­κτών καυ­σί­μων στις ΗΠΑ μέχρι το 2030. Έχει κα­λέ­σει ανοι­χτά για τη δίωξη και την τι­μω­ρία των ρα­τσι­στών δο­λο­φό­νων μπά­τσων, σε αλ­λη­λεγ­γύη με το Κί­νη­μα Black Lives Matter (Οι Μαύ­ρες Ζωές Με­τρά­νε). Αποχώρησε από το Δημοκρατικό Κόμμα λίγο πριν το 2000, είναι ακόμα ενεργή ‘στο δρόμο’ και στις δημοσκοπήσεις φαίνεται  να ξεπερνά τα ποσοστά του του Ραλφ Νέιντερ το 2000.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την κόπωση της αμερικανικής κοινωνίας από τις πολεμικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό δείχνει ότι κλείνει ένας κύκλος για τον “Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας”. Οι Αμερικανοί πλέον δε σκέφτονται μόνο με τον τρόμο των Δίδυμων Πύργων στο μυαλό τους. Μετά από 15 χρόνια εμπλοκής σε πολέμους χωρίς τέλος και με μια οικονομική κρίση που φαίνεται μόνιμη για τα εισοδήματά τους, 25 χρόνια μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, με μια γενιά που έχει μεγαλώσει χωρίς τη διαρκή αντικομμουνιστική υστερία (κάτι που στην Αμερική θα έπιανε και τον Ομπάμα ακόμα), υπάρχουν οι συνθήκες για μια νέα εποχή για την αμερικάνικη αριστερά. Αυτό φάνηκε από το ρεύμα που διαμορφώθηκε γύρω από τον Σάντερς και μέρος των ψηφοφόρων του θα στηρίξει την Στάιν, παρά την πίεση που ασκεί το δικομματικό σύστημα της Αμερικής.

Για ένα τρίτο κόμμα στις ΗΠΑ, η προεκλογική εκστρατεία δεν έχει απτό στόχο, δεν έχει πιθανότητα να εκλεγεί. Μπορεί, όμως, να συμβάλει στην απεμπλοκή των αριστερών από το Δημοκρατικό Κόμμα και από το παραπλανητικό επιχείρημα της χαμένης ψήφου («η ψήφος για την Στάιν, είναι ψήφος για τον Τραμπ»). Τα κινήματα χρειάζονται πολιτική αντιπροσώπευση για να συνεχίσουν να προωθούν την ουσιαστική αλλαγή και πρόοοδο της κοινωνίας. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει απογοητεύσει επανειλημμένα και έχει εγκλωβίσει τα κινήματα στο φαύλο κύκλο των εκλογών, αφοπλίζοντάς τα από το ριζοσπαστισμό τους και στερώντας τη δυνατότητα μακροπρόθεσμης στρατηγικής.

Θα ανάψει από τη σπίθα (iskra) του “Burn” Bernie και της Τζιλ η φλόγα;

Η συμβουλή μας στους συντρόφους εκεί είναι ίδια με της Ιβάνα Τραμπ, πρώην συζύγου του Ντόναλντ Τραμπ, για τα διαζύγια: “Don’t get mad, get everything” (μην πάρετε ανάποδες, πάρτε τα όλα)

logo granazi

πηγές

Αποστολόπουλος, Απ. (24/09/2016). “Ποιος φοβάται την Αμερική”,  http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=25313:2016-09-24-13-50-08&catid=38:di-kosmos&Itemid=173

Μπινιάρης, Νικόλαος Α. (16/09/2016). “Αμερικανικές εκλογές: το σημείο καμπής”, Εφημερίδα των συντακτών http://www.efsyn.gr/arthro/amerikanikes-ekloges-simeio-kampis

Της σύνταξης (04/10/2016). “Το επιχειρηματικό… δαιμόνιο του Τραμπ δίνει προβάδισμα στην Κλίντον”, Εφημερίδα των συντακτών

http://www.efsyn.gr/arthro/epiheirimatiko-daimonio-toy-tramp-dinei-provadisma-stin-klinton

Μητραλιάς, Γιώργος (30/05/2016). “Ολομέτωπη πια η (ταξική) σύγκρουση Μπέρνι Σάντερς και κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος!”

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=24439:berniesanders&catid=90:di-afriki&Itemid=286

Της σύνταξης, (22/07/2016). “Κακέκτυπο του Νίξον ο Ντόναλντ Τραμπ”

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=24886:kakektipo-thalassinos&catid=81:kivernisi&Itemid=198

Πάντζου, Χριστίνα (16/08/2016). “Ούτε Τραμπ, ούτε Κλίντον. Η Τζιλ Στάιν είναι εδώ”

http://www.efsyn.gr/arthro/oyte-tramp-oyte-klinton-i-tzil-stain-einai-edo

Chretien, Todd (05/10/2016). “ΗΠΑ: Ζιλ Στάιν, μια ριζοσπαστική εναλλακτική”

https://rproject.gr/article/ipa-zil-stain-mia-rizospastiki-enallaktiki

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.